Ajimu: Kaigan Monogatari

بررسی Ajimu Kaigan Monogatari 15 آوریل 2019 به طور کلی: 6.6 خلاصه داستان: 7 این سریال تنها از چهار قسمت تشکیل شده است که در مورد شروع عاشقانه با یک پسر معمولی و یک دختر موسیقیدان است. هیچ چیز واقعاً جدیدی در خود داستان وجود ندارد. نوعی داستان عاشقانه که در آن کسی منتظر است، کسی آنقدر گنگ است که متوجه احساسات دیگران شود، جایی که در گذشته دردی وجود دارد. تماشای این نوع داستان ها گاهی اوقات خوب است، در یک روز معمولی و آرام در حالی که در رختخواب استراحت می کنید. حتی اگر فقط چهار قسمت باشد، به نظر نمی رسد که عجله شده باشد. هر سناریو، هر احساسی به طور طبیعی ارائه شد. مثل تماشای یک انیمه تبلیغاتی است. فقط یک داستان سبک و سریع که به شما امکان می‌دهد روی برنامه‌ی مداوم خود برای تماشای لیست انیمه‌ها استراحت کنید. شخصیت ها: 6 دو شخصیتی که من به آنها توجه کرده ام، شخصیت های مکمل هستند. هیچ چیز واقعا منحصر به فرد و چشم نوازی در سرب سری وجود ندارد. یک پسر ترسو که عاشق یک دختر زیبا شده است، این اصلاً نوع من نیست. جالب تر از این است که پسری را ببیند که به خودش اطمینان دارد، اما در سکوت تماشای دختری که دوستش دارد، عاشق دیگری است تا زمانی که دیگر طاقت نیاورد. و دختر سعی می کند با او جلو برود زیرا او آنقدر شهید نیست که درد را تحمل کند. فکر می کنم دلیل ادامه داستان همین است. چون آره، همه داستان های عاشقانه به این نیست که همه جا دلسوز بودن و عاشقش شدن. صدا و انیمیشن: 6 از آنجایی که این یک انیمه قدیمی است، نمی خواهید انتظار انیمیشن زیبایی را روی آن داشته باشید. اگر بخواهم بگویم، نحوه ترسیم شخصیت ها، از نگاه و ژست هایشان، واقعاً به نظر می رسد که دارم یک انیمه اکچی یا هنتای تماشا می کنم. جدا از دو شخصیتی که به خوبی خلق شده اند، همه شخصیت ها فاقد تمایز هستند. منظور من این است که انگار هیچ هاله ای در آنها وجود ندارد که بتوان آن را بایستد. آنها فقط برای ایفای نقشی که به آنها داده شده وجود دارد و بس. اما از نظر موسیقی، من واقعا آن را دوست دارم. ملایم است، به نوعی غمگین است، اما شنیدن آن هنوز خوب است. لذت: 7 من این انیمه را زمانی دانلود کردم که برای اولین بار سناریوی قطار را در فیس بوک دیدم. تصور من این بود که یک انیمه خنده دار بود. بله، برخی از آن ها واقعا خنده دار است. اکثر آنها معمولی هستند. تنها چیزی که مرا نگه می دارد، قسمتی است که می خواهم بدانم داستان چگونه به پایان می رسد. من واقعاً نمی توانم بگویم ارزش یک عکس را داشت، اما اگر کاملاً حوصله دارید و می خواهید هر چند وقت یکبار سرعت خود را تغییر دهید، می توانید این یکی را امتحان کنید. پایان: 7 به طور غیر منتظره ای انتظار می رفت. خوب، اینکه چگونه قهرمانان داستان به خاطر اتفاقی که افتاده، تصمیم می‌گیرند که واقعاً چه احساسی داشته است، یک راه معمول برای پایان دادن به یک داستان عاشقانه است. من فقط انتظار نداشتم که نویسنده از آن به عنوان یک فرار برای به پایان رساندن آن استفاده کند. شاید من انتظار چیز دیگری را داشتم، منحصر به فردتر از هر پایان موجود دیگر داستان های عاشقانه. شاید این سریال باید همینطور تمام شود.

Ajimu: Beach Story مورد عجیبی است که در آن یک سریال کاملاً متوسط ​​است و شما را برای گفتن چیز زیادی در مورد آن باقی نمی گذارد، اما ارزش صحبت کردن را دارد. همچنین اتفاق می‌افتد که به شیوه‌ای بیگانه‌کننده شروع می‌شود، اما اگر به آن پایبند باشید، به شیوه‌ای رضایت‌بخش به پایان می‌رسد. پیش‌فرض و داستان کلی تا آنجا که می‌توان کلی و قابل پیش‌بینی است، چیزی نیست که در صد داستان عاشقانه دیگر ندیده باشید، حتی تا زمانی که منتشر شد. این فرض اولیه و بیش از حد استفاده شده از یک پسر است که بلافاصله عاشق یک دختر زیبا می شود و سپس از طریق سوء تفاهم با او آشنا می شود، طرد می شود، بعداً پذیرفته می شود اما شخصیت های دیگر در موقعیت ترکیب می شوند و چند ضلعی عشق آشکار می شود. معامله را بدانید حتی به طرز وحشتناکی شروع می شود زیرا قسمت اول به طرز غیرقابل تحملی بد است، هر اتفاقی که در آن رخ می دهد احساس می کند که بسیار مجبور است هیروسوکه را وادار کند تا آجیمو را بشناسد و حتی بیشتر او را در چشمانش بد جلوه دهد، زیرا متهم به آزار او در ملاء عام می شود. به دلیل سوء تفاهم و سپس با افتادن تصادفی روی او به زور او را ببوسید. نکات بد به همین جا ختم نمی شود زیرا این قسمت با کلیشه های خشک شده و شوخی های تکراری دنبال می شود تا اینکه او دوباره به طور تصادفی در چندین مکان با او ملاقات می کند و هر بار سعی می کند از او عذرخواهی کند، آنقدر ترسو است که نمی تواند با او صحبت کند و بنابراین باعث می شود او باور کند که او را تعقیب می کند. من به شما می گویم، قسمت اول احتمالاً نمی تواند بیشتر از این احساس کند که تصویر بدی به او بدهد. رفتار او اوضاع را بدتر می کند زیرا او مطمئناً او را دنبال می کند و به جای عذرخواهی درست، سکوت می کند، البته یک دختر فکر می کند چنین پسری او را تعقیب می کند. بخش بصری فقط اوضاع را بدتر می کند زیرا بسیار بد است. این فقط یک رمان عاشقانه عمومی است که معمولاً برای ارائه یک بخش بصری قابل قبول نیازی به تلاش زیادی ندارد، اما Ajimu: Beach Story حتی در آن به طرز وحشتناکی شکست می خورد. آثار هنری در بیشتر مواقع وحشتناک به نظر می‌رسند، شخصیت‌ها دائماً از مدل خارج می‌شوند، حرکات تند، پس‌زمینه‌ها به وضوح در بیشتر مواقع ناتمام هستند، و هیچ جلوه‌های ویژه یا ترفند کارگردانی قابل توجهی برای آرایش کردن وجود ندارد. برای چنین فاجعه بصری من می دانم که این در اوایل دهه 2000 ساخته شد و در آن زمان از طریق اینترنت منتشر شد، اما بیایید، این سطح از کیفیت غیرقابل قبول است. خوشبختانه، چند مواقع وجود دارد که سریال خوب به نظر می رسد، گاهی اوقات شخصیت ها در فریم های اصلی خوب به نظر می رسند، گاهی اوقات روشنایی به ارائه یک احساس خاص در طول یک صحنه می افزاید، گاهی اوقات پس زمینه ها تمام شده به نظر می رسند، گاهی اوقات. همچنین، اگرچه شخصیت‌ها بد هستند، اما طرح‌هایشان عالی است، منظورم این است که آن‌ها به‌طور خاص پیچیده یا خاطره‌انگیز نیستند، در واقع بسیار ساده و کلی به نظر می‌رسند، اما برای یک بار هم که شده، نوجوانانی در آستانه فارغ‌التحصیلی از دبیرستان هستند. به جای بچه های مهدکودک شبیه بزرگسالان جوان به نظر برسید. آنها حتی در قسمت اول به عنوان دانشجوی دانشگاه به همین دلیل عبور می کنند. حتی بهتر از آن، شخصیت‌ها نسبت‌های اغراق‌آمیز ندارند و به‌خاطر خدمات طرفداران، جنسیتی نشده‌اند. خوب، سریال کاملاً خالی از این نیست، یک شات شورت و یک سینه دیگر در دو قسمت مختلف گرفته شده است، آن جا، دو شات در کل سریال وجود دارد. دختران نیز با لباس شنا ظاهر می شوند زیرا، خوب، اتفاقات در یک ساحل در تابستان رخ می دهد، پس چه انتظاری دارید؟ حتی در آن زمان، سریال هرگز این شخصیت‌ها را به‌عنوان فتیش‌های راهپیمایی نشان نمی‌دهد، حتی اگر می‌توانست. شما می توانید به این افراد احترام بگذارید. بنابراین، جلوه‌های بصری افتضاح کمی بهبود می‌یابد، اما داستان چطور؟ خب، سوء تفاهم ها برطرف می شود و شخصیت های جالب تری در پایان قسمت اول ظاهر می شوند، از آن زمان، در مورد داستان هم چیزهای خوب و هم بد برای گفتن وجود دارد. کلیشه‌ها و راحتی‌هایی برای توجیه این موضوع وجود دارد که چرا همه یکدیگر را از گذشته می‌شناسند و چرا همه در یک گروه به سمت یک فرد خاص جذب می‌شوند. همچنین یک رویداد دراماتیک وجود دارد که در قسمت آخر اتفاق افتاده است، که فقط برای این بود که همه چیز را تند کند و بیننده را به این باور برساند که پایان تراژیکی خواهد داشت، و هیچ پایانی وجود ندارد. به طور معمول، من به خاطر ترول کردن مخاطبانش، سرتاسر یک سریال را لعنت می‌کردم، اما در این مورد این چیز خوبی بود، زیرا در غیر این صورت یک پلیس بسیار تنبل بود که از ناکجاآباد بیرون آمد، تراژدی به خاطر تراژدی فقط به خاطر بخشش. ارزان به مخاطب خود احساس می کند. دو چیز دیگر در رابطه با داستان من را آزار می دهد، یکی جوجه چاق است که یک دیوس سابق یا دیابولوس سابق است که به نظر می رسد فقط برای ایجاد سوء تفاهم، اضافه کردن کمدی احمقانه یا کمک به یک شخصیت خاص نزدیک به پایان است، خوشبختانه او این کار را نمی کند. بسیار ظاهر می شود مورد دیگر این است که یک دختر به ظاهر بسیار جوان جذب یک پسر 17 ساله می شود و یک دختر نوجوان علاقه یک مرد مسن را دارد. خوشبختانه یا بچه‌ها جایگاه خود را می‌دانند یا سریال هرگز روی چنین جفت‌هایی تمرکز نمی‌کند، زیرا چیزی فراتر از آن برای آنها اتفاق نمی‌افتد. بخش خوب به درام و لحن مربوط می شود، همانطور که گفتم اینجا هیچ انحرافی وجود ندارد، کمدی واقعاً فرود نمی آید اما هرگز وقتی اتفاق غم انگیزی در حال رخ دادن است پرتاب نمی شود، درام به شکل رضایت بخشی ارائه می شود زیرا وجود ندارد. موقعیت های اغراق آمیز نیست (خوب، حداقل نه آنقدر) و ارائه ملودراماتیک نیست. درگیری‌هایی که شخصیت‌ها با آن‌ها روبرو می‌شوند مربوط به افرادی است که دوست دارند عاشق شخص دیگری باشند یا با یک عشق گذشته سر و کار داشته باشند، و سر و صدای زیادی برای آن چیزها به راه نمی‌اندازند و موقعیت‌ها را کش نمی‌دهند، آنها صادق هستند. در مورد احساسات خود و مواجهه با افرادی که دوستشان دارند، پاسخ را می پذیرند و ادامه می دهند. این یکی دیگر از نکات مثبت این سری، سرعت است. سریع است، هیچ رویدادی بیش از آنچه لازم است کشیده نمی‌شود، زیرا شخصیت‌ها با طرف مقابل روبرو می‌شوند و در مواقعی که مجبور هستند با مشکلات خود مقابله می‌کنند. این منجر به یکی دیگر از جنبه های خوب سریال می شود، یعنی شخصیت ها، وقتی یک انیمه عاشقانه را با هدف مخاطبان جوان تماشا می کنید، از افراد معمولی با حضور عمومی و شخصیت های معمولی انتظار دارید، دخترانی با صدای بلند که یا باعث می شوند آنها را دوست داشته باشید یا به اعصاب شما برسند. ، و بچه هایی که نسبت به آنها کاملاً تند و تیز هستند. این در مورد این سریال صدق نمی‌کند، شخصیت‌های اینجا بسیار دوست‌داشتنی هستند، آن‌قدرها خاطره‌انگیز نیستند و شخصیت‌های عمیق و پیچیده‌ای ندارند، اما در اکثر موارد نسبت به سن‌های خود بسیار پخته و معقول عمل می‌کنند. واقعا برای این ژانر نادر است آن‌ها پس‌زمینه‌هایی دارند که رفتار و تعامل آنها با دیگران را توضیح می‌دهد، و با غلبه بر چیزی که بر آنها تأثیر می‌گذارد، پیشرفت و کاتارسیس پیدا می‌کنند. هیچ کس احمق نیست، آنها حتی با رقبای عشقی خود بسیار دوستانه هستند و حتی گاهی اوقات به آنها کمک می کنند، آنها همچنین با احساسات خود بسیار صادق و گشاده رو هستند و نه به شکلی بیش از حد، که باز هم واقعاً نادر است. برای این ژانر مخصوصاً امروزه در مورد پایان، خوب، تا حدودی رضایت بخش است، به گونه ای قابل پیش بینی و به نوعی باز به پایان می رسد، اما هر شخصیتی به نوعی خوشحال می شود، این تنها چیزی است که می خواهم بگویم، من چیزها را خراب نمی کنم، حتی اگر چیز زیادی برای خراب کردن وجود ندارد. در مورد صدا، صداگذاری به خوبی انجام شده است، البته هیچ چیز خاصی وجود ندارد، آهنگ ها خوب هستند اما به طور خاص به یاد ماندنی نیستند و می توانند کمی تکراری شوند، و جلوه های صوتی قابل استفاده هستند. این بخش خوب است، هیچ چیز شگفت انگیزی نیست، اما خوب است، تقریباً جلوه های بصری افتضاح را می کند. آجیمو: کایگان مونوگاتری هیچ چیز خاص یا شگفت انگیزی نیست، نه خیلی معروف است و نه به یاد ماندنی است و مطمئناً به دلیل کلی و قابل پیش بینی بودنش قابل تماشا نیست. با این حال، در جایی که لازم است به خوبی می زند، به هیچ وجه توهین آمیز نیست، چندان دوام نمی آورد که شما را آزار دهد یا شما را خسته کند، کثیف است اما به طرز وحشتناکی نوشته یا ارائه نشده است و شخصیت های دوست داشتنی دارد. نگاه کردن به آن افتضاح است و ورود به آن سخت است، اما اگر به آن پایبند باشید، تقریباً تا انتها به شما پاداش می دهد، به عبارت دیگر، دقیقاً برخلاف اکثریت قریب به اتفاق انیمه هایی است که امروز منتشر می شود. این یک مزیت دیگر است.