Blue Giant

همان چیزی که نیاز داشتم، معمولاً نسبت به جاز بی طرف هستم. با این حال، موسیقی در غول آبی دقیقا همان چیزی بود که من به آن نیاز داشتم. خط داستان قانع‌کننده است و شما را به سفر قهرمان داستان می‌کشاند، زیرا او اشتیاق خود به موسیقی و چالش‌های زندگی را دنبال می‌کند. توسعه کاراکتر به خوبی ساخته شده است و شما نمی توانید در حالی که شخصیت اصلی برای رسیدن به رویاهایش تلاش می کند، ریشه یابی نکنید. این انیمیشن به زیبایی حال و هوای موسیقی را تکمیل می کند و تجربه کلی را بهبود می بخشد. غول آبی فقط یک انیمیشن در مورد جاز نیست. این یک کاوش صمیمانه از جاه طلبی، دوستی، و تعالی است. به شدت برای علاقه مندان به موسیقی و طرفداران انیمه به طور یکسان توصیه می شود.

من در ابتدا در مورد قهرمان گیتار 2 که به دنبال CGI بود شک داشتم، اما خدای من، این واقعاً باعث شد تا آخرش گریه کنم. منتقد دیگری آن را کاملاً توصیف کرده است (نمی‌توانم کاربر را به یاد بیاورم)، نه تنها کار شگفت‌انگیزی انجام می‌دهد که شما را در دنیای آن‌ها غوطه‌ور می‌کند، با دیدن تمرین‌ها و مبارزات شدید آنها به ثمر می‌رسد، بلکه شما را به عمق خود موسیقی می‌اندازد و به شما نشان می‌دهد که چقدر خوب جاز و موسیقی به طور کلی می توانند چنین احساسات خامی را منتقل کنند. شما واقعاً همه را احساس می کنید. تنها. توجه داشته باشید. اگر انیمیشن بهبود یافته بود، مطمئن هستم که می توانست یکی از بهترین انیمیشن های تمام دوران باشد. من به طور جدی به همه توصیه می کنم که به این فیلم فرصت بدهند، طرفدار انیمه، طرفدار جاز، یا نه.

اولین نت های "غول آبی" از نظر ملودی با من همراه شد. این انیمه به طرز ماهرانه‌ای داستان، موسیقی و احساسات را مانند یک بداهه نواز حرفه‌ای می‌بافد تا سمفونی منحصربه‌فردی خلق کند که هیچ عاشق جاز نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. قهرمان داستان، دای میاموتو، فقط نوجوان عادی شما نیست که به موسیقی علاقه دارد. او در مورد آن متعصب است، به دلیل اشتیاق به ساکسیفون و جاز. مسیر او به قله سخت است، اما او با الهام از ریتم ها و ملودی هایی که در روحش می پیچد، هرگز تسلیم نمی شود. این انیمه فقط داستان را روایت نمی کند. این شما را در دنیای جاز غوطه ور می کند، جایی که هر نوازنده ای مهم است، هر نوازنده ای یک خالق. جاز در اینجا تنها یک پس زمینه نیست. این یک شخصیت زنده است که با قهرمانان بازی می کند و درون آنها را آشکار می کند. موسیقی متن خیره کننده است، و شما را نه تنها به طرح داستان، بلکه به یک جهان موسیقی کامل می کشاند که توسط نبوغ پیانیست ژاپنی هیرومی اوهارا ساخته شده است. در سال 2011، او برنده جایزه گرمی شد و به طرز ماهرانه ای ملودی های خود را با تومواکی بابا در ساکسیفون و شون ایشیواکا در درام در هم آمیخت. آن‌ها با هم موسیقی‌ای را نشان می‌دهند که فیلم را همراهی می‌کند، نه تنها در قالب‌های معمولی، بلکه بیشتر شبیه غنی‌سازی آن با سمفونی کاملاً همراه از هر ساز، روایت داستانی به تنهایی، ایجاد فضایی است که بسیار فراتر از تیتراژ پایانی باقی می‌ماند. شخصیت ها خیلی بیشتر از انیمیشن ها هستند. آنها افراد واقعی با رویاها، ترس ها و احساسات هستند. دای میاموتو یک عجایب کاریزماتیک موسیقی است. شما فقط نمی توانید او را تماشا کنید. دوستان او حتی جالب تر هستند و به این داستان زنده عمق بیشتری می بخشند. این انیمیشن یک جشن بصری است. پس‌زمینه‌های دقیق، حرکات شخصیت واقعی و صحنه‌های احساسی فضایی فراموش‌نشدنی را ایجاد می‌کنند. این واقعاً انیمه‌ای است که هیچ عاشق موسیقی نباید آن را از دست بدهد - با عنصر جاز، خط داستانی لمس‌کننده و حال‌وهوای منحصربه‌فردی که نوید یک تجربه شگفت‌انگیز را می‌دهد، هیجان‌انگیز است. بدون شک "غول آبی" یکی از بهترین انیمه های موزیکال است که تا به حال دیده ام.