Hei Men

داستان شرکت OASIS را دنبال می‌کند، یک پیشرو در فناوری مغز که تمام کشور برای اجرای زیرساخت‌هایش به آن اعتماد دارند. اخیراً، این شرکت با ناهنجاری هایی در سیستم های خود مواجه شده است که به "اثر SWARM" معروف است، که دانشمندان ارشد آن قادر به درک کامل یا جلوگیری از آن نیستند. به نظر می رسد قهرمان داستان، تو یی، دانش آموزی باشد که از صرع رنج می برد و به حادثه اخیر SWARM که باعث اختلالات بزرگ در شهر شد، مرتبط است. مانند هر شرکت موفق دیگری، OASIS رازهای تاریکی در گذشته خود دارد که ممکن است در افزایش عظمت آن نقش داشته باشد. این حادثه ممکن است آنطور که در ابتدا به نظر می رسید تصادفی نبوده باشد و گستره کامل وضعیت هنوز فاش نشده است. جهان برای تغییرات ناشی از پیشرفت در فناوری مغز آماده نیست و باید دید که این رویدادها چگونه بر سیر تکامل انسان تأثیر خواهند گذاشت.

بیش از وعده ها؛ کاملا تحویل نمی دهد در اوایل، به نظر می‌رسد که زمینه را برای یک تریلر علمی تخیلی روان‌شناختی ایجاد می‌کند. CGI عالی است، و تنظیمات با فناوری آینده‌نگر مانند وسایل نقلیه خودران، رابط‌های مغزی کامپیوتر، اسکلت‌های بیرونی مستقل و نوعی هوش مصنوعی که بیش از حد به آن توجه می‌شود، واقعاً عالی است. دیدن دنیایی علمی-تخیلی که به جای آینده‌نگرانه، آینده‌نگر به نظر می‌رسد، طراوت‌بخش است (زیرا کلاسیک‌های علمی-تخیلی ما اکنون تقریباً قدیمی هستند). چیزهای اسرارآمیزی رخ می دهد که شما را به دانستن بیشتر رها می کند. اما، طرح شروع به حرکت در جهت‌های خاصی می‌کند که به نظر کمی احمقانه می‌آیند. اگر به دنبال یک نتیجه رضایت بخش هستید، باید منتظر بمانید. داستان تا قسمت 12 به پایان نرسیده است و ما در پایان با یک "ادامه دارد" باقی مانده ایم. با توجه به موقعیت، ارزیابی داستان به نوعی سخت است. مفهوم اصلی علمی تخیلی که در اینجا بررسی می شود خوب است. به نظر یک چیز (کمی) قابل قبول است که می تواند یک تغییر پارادایم در جامعه ایجاد کند. و شامل بسیاری از مسائل روانشناختی مانند ورود به ذهن است. من می توانم بگویم که مشکلات با کاوش در جهان مغز شروع می شود. من احساس می‌کنم این باید بیشتر به‌صورت استعاری به تصویر کشیده می‌شد، نه اینکه آواتارها به صورت فیزیکی در میان خوشه‌های عصبی عجیب و غریب پرواز می‌کردند و با استفاده از دسته‌ای از تکنوبابل توضیح داده می‌شد. این نمایش با تزریق خطر فیزیکی به جهان مغز به شیوه‌ای مبهم به تنش مصنوعی می‌افزاید. آنها سعی کردند کاوش مغز را خطرناک کنند، اما انواع خطرات به نظر مناسب نیست و باید به خطرات روانی دست و پنجه نرم می کردند. بعداً، لحن از فیلم های ابرقهرمانی به عاریت گرفته می شود. احساس می کند که جای خود نیست. دائماً "ما باید قوانین را زیر پا بگذاریم" به نظر اجباری و بدجنس است. توضیحاتی در مورد یک جوخه از قهرمانان شبیه چیزی از مردان ایکس است. این نمایش کاملاً سه بعدی CGI با انیمیشن های صورت و اسکلتی کافی است تا از ظاهر روباتیکی که با برخی از CGI به دست می آورید اجتناب کنید. افکت های نور و عمق میدان خوب هستند. مایعات چندان خوب به نظر نمی رسند. پس زمینه ها زیبا و با جزئیات هستند. صداپیشگی ماه است. ما واقعاً عمق عاطفی زیادی دریافت نمی کنیم.