Hotori: Tada Saiwai wo Koinegau

بیشتر انیمه های مورد علاقه من شامل چیزهایی است که یا مبهم هستند یا خیلی شناخته شده نیستند، یا فقط در محافل خاصی شناخته شده اند. در حالی که من با تماشای انیمه بزرگ شده بودم، تا سال 2005 بود که فهمیدم انیمه در اصل در ژاپن ساخته شده است، و ترجیحاتم را کاملا توسعه نداده بودم و تا حدود سال 2010 به تماشای انیمه نپرداخته بودم. وقتی دبیرستان بودم همانطور که گفته شد، من تقریباً روزانه در کمین شبکه خبری انیمه هستم، و مدت ها پیش، این مجموعه ستون های هفتگی واقعاً خوب به نام گنج مدفون وجود داشت، جایی که جاستین سواکیس در مورد یک انیمه مبهم، تاریخچه آن و نظراتش در مورد آن صحبت می کرد. آن و در دسترس بودن کلی آن. برخی خوب بودند، برخی دیگر نه، اما به یاد دارم که همیشه مشتاقانه منتظر آن مقالات بودم زیرا همیشه آنها را بسیار جالب می دانستم. من در واقع بسیاری از انیمه های مورد علاقه ام را از طریق Buried Treasure پیدا کردم و متاسفم که ستون بسته شد. من اولین مقاله گنج مدفون را که دیدم را به یاد می آورم که در مورد یک فیلم کوتاه انیمیشن کوتاه و کمتر شناخته شده به نام Hotori: Tada Saiwai no Koinegau صحبت می کرد که به The Simple Hope for Joy ترجمه می شود، اما نسخه زیرنویس آن را دیدم که ترجمه شده بود. آن را به عنوان من فقط خوشبختی می خواهم، اما من فقط برای اختصار آن را Hotori می نامم. این فیلم در سال 2005 پخش شد و از Animax پخش شد و بر اساس داستانی بود که سومین برنده جایزه بزرگ Animax بود، مسابقه ای که توسط کانالی به همین نام برگزار شد تا ببینند کدام داستان ها را می توانند به شکلی با انیمیشن سازگار کنند. یادم می آید که پس از خواندن و دوست داشتن آن، هوتوری را تماشا کردم، هرچند سال ها آن را فراموش کردم. امسال دوباره دیدمش، راستش؟ فکر می‌کنم هنوز هم به طرز شگفت‌آوری خوب نگه می‌دارد، همان‌طور که وقتی در کودکی آن را تماشا کردم. در سال 2034، فناوری به حدی پیشرفت کرده است که ربات‌های انسان‌نما می‌توانند مانند انسان‌های واقعی با حافظه‌های کاشته‌شده در آنها عمل کنند. در تأسیساتی به نام گیاه شخصیت، روباتی به نام سوزو آماده می شود تا پسر جایگزین خانواده ای شود که فرزندشان ریو بر اثر بیماری فوت کرده است و پرستاری هر روز پیشرفت او را زیر نظر دارد و خاطرات جدیدی دریافت می کند و همه چیز را یاد می گیرد. در مورد پیچیدگی های انسان بودن، مانند درک احساسات و تعامل انسانی. سوزو در حین بازی با دختر جوانی به نام هوتوری روبرو می شود که متوجه می شود به آرامی در حال مرگ بر اثر بیماری شبیه آلزایمر است که باعث می شود خاطرات خود را فراموش کند. آن دو با هم دوست می شوند و در موقعیت های متضاد خود با هم پیوند می خورند و آرام آرام سوزو شروع به دست و پنجه نرم کردن با احساسات و تردیدهای خود در مورد جایگزینی برای یک کودک مرده می کند. اما وقتی علائم هوتوری قوی‌تر می‌شود، او درخواست ترسناکی می‌کند: او می‌خواهد سوزو با تفنگی که در گلخانه پیدا کرده به او شلیک کند، زیرا نمی‌خواهد با فراموش کردن همه چیزهایی که برایش مهم بود بمیرد. یکی از چیزهایی که من در مورد هوتوری پس از تماشای مجدد آن متوجه شدم این است که در حالی که فیلم در سال 2005 ساخته شده است، واقعاً شبیه آن نیست. این ظاهر و احساس انیمه‌ای با دست نقاشی شده از اواخر دهه 90 را دارد، با پس‌زمینه‌های کمی مه آلود و پالت رنگی خاموش. من این را به عنوان یک تعریف می گویم، زیرا خود انیمیشن بسیار خوب است. هیچ چیز پیشگامانه ای برای یک انیمیشن دیجیتالی از سال 2005 نیست، و طبق استانداردهای Sunrise بودجه آن بالاترین نیست، اما کار خود را به خوبی انجام می دهد. اگرچه اگر من یک شکایت داشته باشم، این است که چشم ها به شخصیت های کودک کمی بیش از حد بزرگ است و تقریباً آنها را شبیه بیگانگان می کند. به عنوان مثال، Ijime OVA وحشتناک بد نیست، اما چشمان درشت این نگاه واقعاً عجیب را به بچه ها می دهد. با این حال، موسیقی با هر استفاده از ویولن، پیانو، ساکسیفون، چنگ، ویولن سل، و گیتار آکوستیک که مانند دستکش است، بهتر عمل می کند. من احتمالاً می‌توانم دو کلمه به موسیقی متن فیلم بگویم: خویشتن‌دار و متفکر، هرگز در تلاش برای ایجاد احساس نسبت به بچه‌ها و مشکلات مربوط به آنها زیاده‌روی نمی‌کنم. در واقع، خودداری و متفکر بودن کلمات بسیار خوبی برای توصیف هوتوری به عنوان یک کل هستند. فیلم کند و آرام است، و درگیری اصلی غم انگیز است، اما نسبتاً زمینی است، بدون آنتاگونیست واقعی. از آنجایی که فیلم بازیگران کوچکی از شخصیت‌ها دارد و حدود 40 دقیقه طول می‌کشد، زمان زیادی برای توسعه کامل آنها ندارد، که خوب است. شخصیت‌هایی مانند اوسوی پرستار سوزو و پدر و برادر هوتوری به خوبی نقش‌های خود را ایفا می‌کنند و شخصیت‌ها و مشکلاتشان حتی با زاویه‌ای علمی تخیلی که فیلم دنبال می‌کند، زمینی و قابل ارتباط است. سوزو و هوتوری، دو بازیگر نقش اول، بیشترین زمان نمایش و توسعه را دریافت می‌کنند و فیلم از آنها به خوبی استفاده می‌کند، کاملا متضاد با یکدیگر هستند، اما همچنان می‌توانند آن‌ها را جالب و قابل ربط‌سازی کنند، نقاط ضعف و قوت‌شان را نشان دهند و به‌طور نامحسوس تغییر دهند. ، از سوزو که بیشتر در مورد احساسات و عواطف یاد می گیرد تا هوتوری که می ترسد خاطراتش را از دست بدهد و همه چیزهایی که او را خودش می سازد. همچنین به این کمک می کند که فیلم روی «نمایش، نگو» بسیار سنگین باشد، و بیشتر بر زبان بدن و حالات چهره برای انتقال احساسات شخصیت ها تکیه دارد تا اینکه به شدت بر دیالوگ ها و نمایش های نمایشی تکیه کند، و ملایمت و کم کلام. فضای فیلم فقط آن را بالا می برد و همه چیز را زیبا می کند. حتی اگر شخصیت‌ها سه بعدی‌ترین و لایه‌لایه‌ترین شخصیت‌ها نباشند، واقعاً شبیه کهن الگوها نیستند، اگرچه کاش می‌توانستیم بیشتر پدر و مادر ریو را ببینیم و ببینیم که چگونه آنها سوزو را آن‌طور که هست دوست دارند نه فقط جایگزینی برای پسر مرده خود اکنون، من مطمئن هستم که مردم با این واقعیت که یک کودک می خواهد دوست همسن و سالش به او کمک کند تا خودکشی کند، مشکل خواهند داشت، و من می توانم دلیل آن را بفهمم. تا آنجا که من می توانم بگویم، هوتوری با حساسیت و ظرافت به این موضوع می پردازد، بدون اینکه زیاد به ملودرام های بیهوده تکیه کند، آن را برای بیهودگی دوشیده باشد، یا با آن سبک برخورد کند. و نگران نباشید، فیلم آنقدر که من می‌گویم ناامیدکننده نیست، زیرا پایان بسیار خوبی نیز دارد که به‌خوبی قوس‌های سوزو و هوتوری را حل می‌کند. همانطور که گفته شد، سوالات زیادی وجود دارد که هوتوری در نتیجه رفتن به آن پایان بی پاسخ می ماند، اما سوالات دیگری نیز وجود دارد که واقعاً سعی نمی کند به آنها پاسخ دهد: از آنجایی که سوزو یک ربات است، آیا او می خواهد بماند. کودک برای همیشه، یا از نظر جسمی در برخی ظرفیت ها بزرگ خواهد شد؟ من می توانم درک کنم که بخواهم برخی چیزها را به تخیل مخاطب بسپارم، اما ... خوراکی برای تفکر. به نقل از مقاله آقای سواکیس، هوتوری ~امید ساده برای شادی~ جواهر کوچک متفکری است که ما را به یاد لذت های ساده زیستن، انباشتن خاطرات می اندازد. خط ظریفی را طی می کند و تعادلی محکم بین شادی و غم زندگی حفظ می کند. بی سر و صدا فراموش نشدنی است. حیف است که چیز بیشتری از آن وجود نداشته باشد، اما خوشحالم که هوتوری همان چیزی است که هست، و نمی‌توانستم بیشتر از این از آن بپرسم.

دقیقاً چه چیزی ما را آدم می سازد؟ سوالی است که به نظر می رسد داستان نویسی، به ویژه در حدود ده سال اخیر، از پرداختن به آن لذت می برد و با درجات مختلف موفقیت همراه است. به نظر می رسد ما وسواس زیادی در تلاش برای تعریف نامشخص داریم و دقیقاً مشخص می کنیم که چه عنصری (در صورت وجود) در درون ما ساکن است، ما را از یکدیگر متمایز می کند و ما را فراتر از گوشت و خون می سازد. Hotori: Tada Saiwai wo Koinegau (انگلیسی: Hotori: The Simple Wish for Joy) یکی دیگر از انیمیشن‌هایی است که می‌توان آن را به لیست طولانی انیمه‌های حفظ هویت در دنیایی از نظر تکنولوژیکی پیشرفته اضافه کرد، اما مفاهیم قوی شخصیت و نوشتن خوب به طور کلی کافی است. تا آن را به یک OVA برجسته تبدیل کنید که نزدیک بالای علامت شناور است. داستان که در سی سال آینده اتفاق می افتد، بر مکانی به نام "گیاه شخصیت" متمرکز است. در کارخانه، پزشکان ربات‌هایی می‌سازند که از نظر بیرونی شبیه انسان هستند و به آرامی خاطرات انسان‌های واقعی را که مرده‌اند یا در حال مرگ هستند، در آن‌ها کاشته می‌کنند، بنابراین حداقل به شخصیت‌های آنها اجازه می‌دهند حتی اگر بدن اصلی‌شان زنده بماند. رفته. سوزو، یک کودک روباتیک از گیاه، شرطی شده است که به یک کپی از "ریو"، پسر مرده یک جفت والدین عزادار تبدیل شود. یک روز او با هوتوری، دختری که از بیماری رنج می برد، ملاقات می کند که خاطرات او را می خورد. این دو اسرار را با یکدیگر در میان می گذارند و دوستان صمیمی می شوند. با گذشت زمان، بیماری هوتوری بدتر می‌شود و این سوال بدیهی سر زشت آن را ایجاد می‌کند: آیا او باید خاطراتش را در یک ربات حفظ کند؟ این داستان پیچیده ای نیست، اما در ساختاری که برای انعکاس مضمون فوق الذکر از هویت انسانی دارد، دارای انحراف خاصی است. OVA بی سر و صدا می پرسد که آیا بهتر است به آرامی محو شود یا با موارد اجتناب ناپذیر مبارزه کنید و برای همیشه در یک ماکت روباتیک به یاد بیاورید. از آنجایی که انسان ها، اکثر بازیگران، از جمله هوتوری، به نظر تمایل دارند فکر کنند که خاطراتی که در یک پوسته مصنوعی قرار می گیرند، ساخته انسان نیستند. بخش فریبنده این است که پیروی از این خط فکری به این نتیجه می‌رسد که سوزو مهربان و کمک‌کننده یک شخص «واقعی» نیست، بلکه یک ساختار خالی است، جمله‌ای که به نظر می‌رسد هیچ‌کس، حتی هوتوری، بیش از حد مشتاق بیان آن نیست. داستان و مضامین روایی آن هوشمندانه در هم تنیده شده اند و فقدان مشخص اصطلاحات فلسفی یا توضیح طولانی یک مزیت قطعی است. OVA دو شخصیت قابل توجه در سوزو/ریو و هوتوری پیدا می کند. چیزی که آنها را جالب می کند این است که آنها اساساً در بیماری های خود متفاوت هستند - خاطرات هوتوری به سرعت در حال ناپدید شدن هستند، در حالی که سوزو به سرعت در حال به دست آوردن خاطرات جدید است - اما تأثیر روی هر دوی آنها مشابه است. هر دو احساس می‌کنند دارند خودشان را گم می‌کنند و می‌پرسند که واقعاً چه کسی هستند. بنابراین، علیرغم این واقعیت که آنها در یک سطح متضاد هستند، آنها همچنین می توانند تردیدها و ترس های یکدیگر را به روشی کاملا شخصی درک کنند. این رابطه سنجیده، نیروی محرکه OVA است. در چهل دقیقه، منصفانه نیست که توسعه شخصیت در اینجا را با رشد یک فیلم بلند یا یک سریال مقایسه کنیم، اما با توجه به بازه زمانی نسبتاً محدود، کار قابل تحسینی انجام شده است. ممکن است این زوج به شکلی که ما معمولاً به شخصیت‌های به یاد ماندنی فکر می‌کنیم، افراد کاملاً شناخته‌شده‌ای نباشند، اما آنها مفاهیم قوی‌ای هستند که برای تأثیرگذاری عالی استفاده می‌شوند. من به طور کلی در مورد استفاده از کودکان به عنوان شخصیت های اصلی محتاط هستم، زیرا آنها گاهی اوقات تنها به این دلیل که غرایز پست مخاطب را طعمه می کنند و همدردی ارزانی ایجاد می کنند، وارد می شوند، اما در اینجا، فکر نمی کنم اینطور باشد. OVA تا حدی کار می کند، زیرا به طرز ماهرانه ای اشاره می کند که کودکان گاهی اوقات نسبت به بزرگسالان می توانند درک بسیار بهتری از آنچه درست است - چه کاری باید انجام شود و چه کاری نباید انجام شود - داشته باشند. هنگامی که این زوج در نهایت در مورد مسیری که می خواهند طی کنند تصمیم می گیرند، با پایان شومی پیش می روند. این‌ها بچه‌هایی هستند که به هیچ چیز جز یکدیگر اعتقاد ندارند، و تماشای آن‌ها که سرشان را کنار هم می‌گذارند تا تصمیم‌هایی بگیرند که بیشتر بزرگسالان منطقی‌اندیش را به خرابه‌هایی تبدیل می‌کند، جاذبه وحشتناکی دارد. ما فقط به این دلیل که بچه هستند با آنها همدردی نمی کنیم، بلکه با آنها همدردی می کنیم زیرا آنها بچه هایی هستند که مجبور به تحمل مسئولیت هایی هستند که هیچ کودکی هرگز نباید آن را تحمل کند و تصمیمات بزرگسالان را در حالی می گیرند که تنها ابزار آنها منطق ساده انگارانه است. از کودکان ضعیف ترین حلقه OVA موسیقی است. هیچ مشکلی در خود موسیقی متن وجود ندارد - کاملا برعکس. بخش اعظم قدرت آن در قطعات ارکستری نهفته است که به آرامی شروع می شوند، اما به آرامی در زمان مناسب به انفجار سیم تبدیل می شوند. با این حال، انتخاب های موسیقی عجیب و غریب در چند مورد اتفاق می افتد. اینها معمولاً خود را به شکل آهنگ‌های جازی/معاصر شادی‌بخش نشان می‌دهند که در مواقعی که واقعاً نباید پخش می‌شوند، منجر به اتفاقات عجیبی می‌شود که در آن صحنه به نظر می‌رسد یک چیز را می‌گوید در حالی که موسیقی کاملاً چیز دیگری می‌گوید. در مجموع، موسیقی بهتر از حد متوسط ​​است، و این ایرادات، اگرچه قابل توجه هستند، ارزش آن را ندارند که بیش از حد به آن بپردازند. از نظر هنری، این محصول نسبت به روز و سن خود بسیار خوب به نظر می رسد. در بیشتر موارد، شخصیت‌ها به خوبی طراحی شده‌اند، اما دهان بسیار کوچکی دارند (حتی بر اساس استانداردهای انیمه) و چندین لحظه در حال صحبت کردن هستند، اما انیمیشن لبه‌دار تقریباً نامرئی است و تقریباً شبیه مکالمه است. در صداگذاری رخ می دهد. محور بصری OVA، گلخانه مخفی است که سوزو و هوتوری در آن بازی می‌کنند - همانطور که باید باشد، با توجه به نقش نمادین آن. این یک طراحی جذاب است، با سبز و آبی درخشان، برجسته شده توسط نور خورشید، که تضاد آشکاری با سالن های تاریک نهادی گیاه شخصیت است. فقدان عمق قابل توجهی در پس زمینه وجود دارد که به آنها صافی می دهد که چندان جذاب نیست، اما استفاده متمایز از نور برای نشان دادن رنگ آنها آن را متعادل می کند. به طور کلی، این یک OVA چشمگیر است. در زمینه‌های فنی اشتباهات جزئی وجود دارد، اما داستانی هوشمندانه در درون خود نهفته است که به مضامین خود با دقتی قابل تشویق نزدیک می‌شود. و در چهل دقیقه، من می گویم که این یک دستاورد است.