Kiba

«کیبا» یک انیمه گیرا است که به موضوع بی‌زمان جستجوی آینده می‌پردازد، در دنیایی مملو از روح‌های مسحورکننده و ماجراجویی‌های مسحورکننده. در هسته این مجموعه، مفهوم ارواح کلیدی نهفته است، موجودات عرفانی که درون خرده‌ها بسته شده‌اند، که منبعی عمیق از الهام برای تلاش‌های خلاقانه‌ی من بود. جذابیت «کیبا» نه تنها در عناصر خارق‌العاده‌اش بلکه در کشف مضامین عمیقی مانند ماهیت آزادی و اهمیت همراهی است. حضور Key Spirits، همراهان انسان‌هایی که از آنها محافظت می‌کنند، به داستان عمق و جذابیت می‌افزاید، که یادآور تم‌های بالغ‌تر موجود در مجموعه‌های انیمه کلاسیک مانند Digimon و Pokémon است. یکی از نکات برجسته «کیبا» بدون شک شخصیت Amil Gaul است، روحی شگفت انگیز شبیه فرشته ای که حضورش حس زیبایی اثیری به دنیای انیمه می بخشد. خلوص قلب نشان داده شده توسط شخصیت اصلی، که طبیعت نوع دوستانه اش او را به کمک به رشد دیگران سوق می دهد، هم دوست داشتنی و هم الهام بخش است و به عنوان یک چراغ راهنما در میان چالش هایی که با آن مواجه است عمل می کند. با پیشروی سریال، «کیبا» به موضوعات تلخ عشق و وفاداری والدین می پردازد و موضوعات جدی را لمس می کند که عمیقاً در بینندگان طنین انداز می شود. این لحظات صمیمانه، همراه با یک موسیقی متن فریبنده که از همان ابتدا لحن را تعیین می کند، انیمه را به یک تجربه واقعا فراموش نشدنی ارتقا می دهد. در خاتمه، «کیبا» برای علاقه مندان به انیمه که به دنبال دنیایی غنی از تصورات، شخصیت های جذاب و مضامین قابل تامل هستند، باید تماشا کنند. این انیمه با روحیات مسحورکننده، داستان سرایی عمیق و عمق احساسی خود، مطمئناً تأثیری ماندگار بر هر کسی که سفر خود را آغاز می کند، خواهد گذاشت.

برای خلاصه کردن انیمه، انیمه به این صورت خواهد بود: یک کودک 11-13 ساله که تلاش می کند اولین داستان انیمه خود را بسازد و از جنگ ستارگان، پوکمون و بلیچ الهام گرفت. در بخش ها به تفصیل توضیح خواهم داد. -->> چرا شبیه سفید کننده است؟ چون Bleach یکی از تصادفی‌ترین، بی‌معنی‌ترین و نامنسجم‌ترین داستان‌های انیمیشنی را داشت که من تا به حال بدبختی دیدم، مخصوصاً یک قسمت 200+ Shounen. در Bleach Rukia و Orihime به‌طور تصادفی 10-20 بار ربوده می‌شدند و گروه می‌رفت و آنها را نجات می‌داد تا همین اتفاق تکرار شود و کسی چیزی از آن یاد نگیرد. دومی ایچیگو بود که با آدم بدی مبارزه می‌کرد و برای شکست دادن او، قدرت‌هایش را از دست می‌داد، سپس تبدیل به یک ایمو می‌شود و پس از مدتی قدرت‌هایش را پس می‌گیرد. همچنین رفت و آمدهای بیهوده زیادی بین دنیای انسان، Soul Society و Hueco Mundo وجود داشت... همه چیز در Bleach به هم ریخته بود. Kiba به معنای واقعی کلمه یکسان است - شخصیت ها بین سرزمین ها سفر می کنند - Tempura (Templar)، Jimoto (Zymot) یا Neotopia بدون هیچ دلیلی به این طرف و آن طرف می روند. کاراکترها به صورت کاملاً تصادفی می آیند و می روند، هیچ شخصیتی تأثیر یا نشانی از خود بر جای نمی گذارد، همه شخصیت ها یک بعدی هستند و تقریباً هیچ هدفی ندارند. این همه رفت و برگشت و اتفاقاتی که با سرعت دیوانه‌وار اتفاق می‌افتند و هیچ تاثیری ندارند، به نظر می‌رسد بچه‌ای که داستان را خلق می‌کند با هیجان دارد آن را برای بزرگسالی توضیح می‌دهد که به دنبال رفتن است. آن بچه ها... و بعد... و بعد... و بعد...» بنابراین همه وقایع در داستان کلی کاملاً شتابزده، کاملاً تصادفی، غیرمعنا، نامنسجم و مهمتر از همه - فاقد و تأثیر بر بیننده و اصلا هیجان انگیز نیست. -->> چرا شبیه جنگ ستارگان است؟ بیشتر به این دلیل که سلاح‌های همه مانند شمشیرهای نوری هستند و رنگ‌های مختلف را تکمیل می‌کنند، اگرچه به نظر نمی‌رسد از الگوی خاصی پیروی می‌کنند که Jedi از سبز/آبی استفاده می‌کند در حالی که Sith از قرمز استفاده می‌کند. نادیده گرفتن چنین سلاح‌هایی بسیار سخت است، جایی که حتی قسمت تیغه‌اش وقتی خاموش می‌شود ناپدید می‌شود و فقط دسته آن باقی می‌ماند، به طرز تنبلی از جنگ ستارگان الهام گرفته شده است. همچنین در پایان، یک شخصیت می میرد و به یک روح نیرو تبدیل می شود تا به قهرمان داستان کمک کند. -->> چرا شبیه پوکمون است؟ از آنجا که ارواح به نوعی مانند پوکمون عمل می کنند - صاحبان آنها آنها را احضار می کنند و ارواح مانند توپ ظاهر می شوند. من واقعاً نمی دانم چه چیز دیگری اضافه کنم - خیلی بی خیال و تنبل. ------------------------------------------------ ------------------------------------------------ ------------------- در کل، انیمه تا حدودی خوب شروع شد، در 7-8 قسمت اول، من حاضر بودم به آن 7/10 بدهم، همانطور که داستان در حوالی قسمت های 15+ ادامه داشت، امتیاز من به 6/10 کاهش یافت، در حدود قسمت های 25-35 ، امتیاز من به 5/10 کاهش یافت ، در 10 قسمت آخر ، امتیاز من به 4/10 کاهش یافت. در 3-4 قسمت آخر با سرعت x1.25 تماشا کردم چون می خواستم با ASAP تمامش کنم و در دو قسمت آخر اصلا توجهم را جلب نمی کرد، هر 2-3 مکث می کردم. چند دقیقه و کار دیگری انجام دادم، به معنای واقعی کلمه مجبور شدم سرعت را روی x1.5 بگذارم و تقریباً خودم را روی میز بچسبانم تا مجبور شوم آنها را تمام کنم، در پایان و چند لحظه آخر پس از تیتراژ خیلی خسته کننده و بی حادثه بود. در واقع هیچ چیزی را به پایان نمی رساند، فقط به اندازه بقیه تصادفی به نظر می رسید. شخصیت ها هیچ تاثیری نمی گذارند، حتی قهرمان های اصلی آنقدر احساس تک بعدی بودن دارند... در واقع، اگر صادق باشم، "تک بعدی" خواندن آنها مانند یک تعارف است، در واقعیت، آنها حتی اینطور نیستند. دارای ویژگی های تک بعدی هستند، زیرا آنها حتی اهداف یا هیچ شخصیتی ندارند، انگار که سازنده انیمه حتی ایجاد شخصیت و اهداف اولیه برای آن 3-4 شخصیت را بسیار سخت گذرانده است. بقیه، که می‌آیند و می‌روند، حتی بدتر هستند - فقط وسایلی را طراحی کنید که در صورت نیاز ظاهر می‌شوند و ناپدید می‌شوند، برخی در صورت نیاز می‌میرند و شما هرگز در مورد آن احساس بدی نمی‌کنید. در پایان، شخصیت‌ها به شدت شروع به تغییر می‌کنند، به طوری که احساس می‌شود یک تقلید از کل ژانر انیمه است، با این تفاوت که انیمه حتی متوجه نمی‌شود و در واقع خودش را جدی می‌گیرد. من در ویکی پدیا در مورد این انیمه تحقیق کردم و فکر می کنم برای تبلیغ یک بازی TCG ساخته شده است که خوب است و می توانم متوجه شوم، اما حتی Yu-Gi-Oh اصلی! و پوکمون که برای همین منظور وجود داشت، در مقایسه با کیبا، شخصیت‌های تقریباً شاهکاری و قوس‌های داستانی داشتند. به یاد دارم که سرمایه گذاری فوق العاده ای داشتم، به خصوص در YGO! و قوس پگاسوس، بسیار عالی بود. نمی‌دانم چطور تونستم تمومش کنم، کاملاً وحشتناک نیست، فقط احساس می‌کنم خیلی خالی از هیچ احساس یا احساسی است، آنقدر ساختگی و پلاستیکی است، تا به حال چنین عجیب و غریب ندیده‌ام.