Kui Cheng Shoufu Cong Youxi Kaishi

Losing Money to be a Tycoon یک سریال رگرسیونی است که در آن پی کیان، که در یک شغل توسعه‌دهنده بن‌بست گیر کرده است، به 10 سال قبل سفر می‌کند و به روزهای دانشگاهش می‌رسد و قدرت خاصی به او اعطا می‌شود. در بسیاری از سریال‌ها، این قدرت می‌تواند یک تغییر بازی در زندگی پسرفت‌کننده باشد، اما در Losing Money برای تبدیل شدن به یک سرمایه‌دار، تبدیل به یک مبارزه می‌شود و پی کیان را مجبور می‌کند تا روزانه در لبه‌ها باقی بماند تا سهمیه‌اش را که توسط این «سیستم» خاص اداره می‌شود، برآورده کند. همانطور که داستان پیش می رود، ریسک ها بیشتر می شود زیرا شرکت پی کیان به لطف تصمیمات تجاری "بد" او به طور ناخواسته به سطح غیرقابل عبوری می رسد. آیا پی کیان شرایط سیستم را برآورده می کند یا سهمیه خود را رد می کند و از سیستم خارج می شود؟ داستان و شخصیت ها: 7/10 من متقاعد شده‌ام که این سری به دلیل مخالفت خالص با تمام سیستم رگرسیون سرمایه‌دار بی ارزش موجود و همچنین استارت‌آپ‌های استودیوی بازی‌سازی که توسط ژنرال Z. سیستم donghua، که باعث می شود این سریال نفسی تازه کند. پی کیان روی چیز «بزرگ» بعدی تمرکز می‌کند و سعی می‌کند آن را تا حد امکان بدتر کند تا بتواند از مزایای شکست از سیستم بهره‌مند شود. پی کیان با هر پروژه ای که روی آن کار می کند، به همان اندازه میانبرها و تصمیمات طراحی وحشتناکی می گیرد تا شانس موفقیت را از بین ببرد، اما در نهایت با متعصبانی روبرو می شود که هر حرکت او را دنبال می کنند. این سبک توسعه، اگرچه تکراری است، اما نسخه‌ای برای کمدی عالی است و با واکنش‌های رنگارنگ شخصیت‌ها، تک‌گویی درونی عجیب و غریب و دیالوگ‌های شخصیت‌های پوچ شکست نمی‌خورد. جدای از داستان، شخصیت ها در مقایسه با Pei Qian از نظر عمقی نسبتا کم عمق هستند، اما به هر حال تمرکز اصلی در این سریال خاص نیستند. هنر و صدا: 6/10 هنر از نظر کیفیت خیلی بد نیست. انیمیشن بسیار ضعیف است و در برخی موارد بیشتر شبیه نمایش اسلاید است زیرا فقط دهان در حال حرکت است - به معنای واقعی کلمه فقط دهان بین دو یا سه فریم به جلو و عقب می رود. رنگ ها بیشتر در سمت پر جنب و جوش هستند، و حتی از شیب و سایه به میزان خوبی روی شخصیت ها استفاده می کنند، بنابراین قابل درک است که چرا انیمیشن تانک شده است. من از جلوه‌های بصری راضی هستم زیرا این سریالی نیست که در آن صحنه‌های اکشن مورد نیاز باشد، و به غیر از بازی‌های ویدیویی/نماهای کلوزآپ، اهمیت زیادی در حرکت شخصیت‌ها وجود ندارد. موسیقی پس زمینه بسیار نمادین است. زمانی که پی کیان تصمیمی تجاری می گیرد که وقتی ایده هایش را برای کار بزرگ بعدی شکست می دهد گوش دادن به آن بسیار آرامش بخش است، همیشه یک آهنگ تک تم پخش می شود. صداگذاری نسبتاً مناسب است اما به هیچ وجه کیفیت بالایی ندارد و همین را می توان در مورد جلوه های صوتی و موسیقی گفت. آنها از نظر تنوع و تناسب بسیار محدود هستند. کلی و لذت: 6/10 من از این سریال به خاطر چیزی که بود لذت بردم، یک کمدی سبک دل و بدون طرح یا شخصیت منحصر به فرد، و شما هم همینطور. چیزی که آنها می توانستند در آن پیشرفت کنند، توسعه/حفظ شخصیت است. شخصیت‌های بسیار جالبی در سرتاسر سریال وجود داشتند که پس از پایان یافتن داستان راضی‌کننده بودند. من فکر می‌کنم اینجاست که در مقایسه با سریال‌هایی مانند «سایکی-کی» که ارتباط شخصیت‌هایش را در تمام مدت حفظ می‌کند، شکست می‌خورد. به طور کلی، این سریال کمدی مناسبی بود که دارای عوامل سرگرمی زیادی بود و حتی پتانسیل بیشتری برای رشد از فصل 1 داشت.

از دست دادن پول برای تبدیل شدن به یک سرمایه دار، پیچ و تاب شگفت انگیزی را در روایت معمولی کهنه به ثروت ارائه می دهد، سفری جذاب را در دنیای غیر متعارف پی کیان، یک کارمند اداری معمولی که در موقعیتی خارق العاده قرار می گیرد، به زمانی که او هنوز یک دانشجوی شکسته با ترکیبی از شوخ طبعی، استراتژی و چالش های غیرمنتظره، این دونگوآ مرا در طول سریال درگیر خود نگه داشت. در هسته خود، این سریال ضرب المثل قدیمی "پول باعث پول می شود" را بررسی می کند اما با یک پیچش هوشمندانه و غیرمنتظره. پی کیان به جای تلاش برای سود، خود را در حال حرکت در دنیایی می بیند که در آن موفقیت با ضرر سنجیده می شود. این مقدمه زمینه را برای مجموعه ای از طرح های خنده دار مبتکرانه فراهم می کند، زیرا پی کیان با وظیفه متناقض از دست دادن عمدی پول بدون نقض قوانین "سیستم تبدیل ثروت" دست و پنجه نرم می کند. مجموعه عجیب و غریب شخصیت ها، طنز نمایش را از طریق تعاملات پویا و پیامدهای ناخواسته اعمالشان هدایت می کند. پی کیان خود را برای همیشه توسط تیم بیش از حد شایسته و وفادار خود ناکام می بیند. سرخوردگی ها و نقشه های او زمینه را برای بسیاری از کمدی ها فراهم می کند. توجه واقعی شخصیت ها به یکدیگر و رئیسشان و تفسیر نادرست دسته جمعی آنها از اهداف واقعی او، کمدی از اشتباهات را ایجاد می کند که هم سرگرم کننده و هم دوست داشتنی است. از نظر بصری، با انیمیشن پر جنب و جوش و طراحی شخصیت های رسا تحت تاثیر قرار می گیرم. این سریال تعادل کاملی بین اغراق کمدی و رئالیسم پایه ایجاد می کند و دنیایی را خلق می کند که هم خارق العاده و هم قابل ارتباط است. هر اپیزود مملو از گنگ های بصری هوشمندانه و جزئیات ظریفی است که لایه های بیشتری از طنز و عمق می دهد. من می گویم، در برخی از مراحل سریال تا حدودی تکراری می شود، اما جنبه کمدی آن هرگز نتوانسته است که من را بیشتر میل کند. به‌عنوان کسی که از کمدی، کارآفرینی و همه چیزهای بازی لذت می‌برد، متوجه شدم این دونگوآ فوق‌العاده سبک و سرگرم‌کننده است. اجازه ندهید قسمت اول شما را منصرف کند، این تنها اپیزودی است که در آن کمی گیج شدم. پس از اپیزود اول، حال و هوا از «پراکندگی اطلاعات» به «کمدی دلپذیر» تغییر می کند.