Omoide Poroporo

تکان‌دهنده و دل‌انگیز است، اما بعد به‌طور ناگهانی به پایان رسید و چیزهای زیادی باقی ماند. انیمیشن دوست داشتنی است، اما داستان و شخصیت ها بسیار توخالی بودند. این لحن غم انگیزی دارد که انگار کسی مرده است، اما در واقع او فقط 2 ساعت در مورد کودکی "وحشتناک" خود فکر می کند. صادقانه بگویم که کاملاً واضح به نظر می رسید، که ممکن است نکته ای برای تأمل او باشد، اما واقعاً چیز زیادی منتقل نشده است. فلاش بک ها و زمان حال در نحوه دوخت آنها به هم بسیار جدا به نظر می رسید. قسمت‌هایی بود که به نظرم خنده‌دار بود، قسمت‌هایی بود که دلم می‌گرفت، و قسمت‌هایی بود که به دلیل مرتبط بودنش احساسی داشتم، اما کرک‌های زیادی هم وجود داشت که آن را کاملا خسته‌کننده کرد. این یک 2 ساعت بسیار متناقض است که فکر می کردم به جایی می رسد، اما بعد از آن اعتبار شروع شد و من فقط می توانستم فکر کنم "همین است؟" در حالی که تیتراژ پخش می‌شود، صحنه زیبایی از تائکو سوار بر قطار همراه با کودکی‌اش وجود دارد. این بهترین قسمت بود. من بیشتر از این می خواستم. کمی غم‌انگیز است که ما تا زمانی که فیلم تمام نشده است، متوجه این موضوع نمی‌شویم و حتی آن چیزی که فکر می‌کند ارزشمند است، بهای عمیقی نیست. به طور خلاصه، می توانم میزان دقت و دلی که برای ساخت این کار انجام شد را ببینم و از آن قدردانی کنم، اجرای آن به طور کامل برای من کارساز نبود.

مرد، این همان فیلمی است که من از گیبلی نیاز داشتم. این غم و اندوه در مورد فیلم وجود دارد، در مورد بزرگتر شدن، با مهمترین خاطرات مربوط به دوران جوانی شما. زنی خاطرات زندگی خود را به عنوان یک بچه بداخلاق به یاد می آورد که از ثروت و بدبختی های او خبر نداشت. از والدین طرد کننده او، عدم ارتباط تحصیلی و عاطفی او با مردم. این احساس بزرگتر از زندگی است، در حالی که فقط یک فرد با دوران کودکی مشترک است. مشکلات زندگی همیشه به خاطر مشکلات گذشته نیست، بلکه فقدان چیز دیگری بعد از آنهاست. هیچ چیز برجسته نشده است، هیچ چیز بعد از آن برجسته نشده است، اما پس از آن، چه چیزی در آینده وجود دارد؟ این فیلمی است که واقعاً سختی بزرگسالی را با حرکت رو به جلو بررسی می کند. یک مراسم کوچک برای عبور، یک تعطیلات کوچک برای یادآوری آنچه بود و چه چیزی می تواند باشد. یک لحظه گذشته نگر در آن مدت طولانی، چیزی جز افکار، چیزی جز کار، و گفتگوهایی که شما به طور خاص نمی خواهید. آدم‌ها را تغییر می‌دهد، و درست همانطور که شخصیت اصلی می‌گوید، "دفعه بعد خود 10 ساله‌ام را خانه ترک خواهم کرد". به زیبایی مینیمال، موسیقی فقط در جایی که لازم است، شخصیت های واقع گرایانه، با ایرادات و محاسن مناسب خود. برخی از آنها آنقدر فضول هستند که می خواستم به آنها مشت بزنم، اما این فقط شما را به یاد کسانی می اندازد که در زندگی شما هستند. چهره آهسته تغییر شکل می دهد که برای لحظه ای روی صفحه می ماند، بنابراین ما در مورد معنای آنها فکر کردیم. ناامیدی، غم و اندوه، عجیب بودن، در سمت آهسته تر است، اما کاملا سرگرم کننده است. من عاشق انیمیشن، داستان بودم، حتی اگر طولانی باشد. مطمئناً می‌توانستم برخی صحنه‌ها را قطع کنم. بالغ بود، و اجازه دهید برای مدت طولانی فکر کنم. فیلمی عالی، که به تماشاگران و کسانی که با سرعت آهسته و روشمند خود را حفظ کردند، احترام گذاشت. 8.3/10. به نظر می رسد من فقط فیلم های B-tier Ghibli را تماشا می کردم.