Ore dake Haireru Kakushi Dungeon

وقتی انیمه‌هایی با سیستم‌های جادویی واقعاً جالب (یک قدرت ایجاد و یک قدرت ویرایش که برای مهارت‌ها کار می‌کند، اما نیروی زندگی را تخلیه می‌کند!؟ این واقعاً عالی است!) در نهایت به سرویس فن تبدیل می‌شوند، واقعاً من را آزار می‌دهد. مثلاً این به معنای واقعی کلمه همه چیز است و نمایش به خاطر آن آسیب می بیند. سرعتش بد است، شخصیت‌ها وقت نفس کشیدن ندارند، دنیا شکل گرفته نیست و انیمیشن واقعی فقط متوسط ​​است. درست است که من معمولاً اهل انیمه های حرمسرا نیستم، اما اگر بقیه نمایش به اندازه کافی خوب باشد، از آن رنج خواهم برد. فقط در این مورد، بقیه این نمایش اساسا وجود ندارد. وقت خود را هدر ندهید، چیزهای بسیار بهتری وجود دارد که باید در آنجا مراقب باشید.

من برای تماشای بازی Hidden Dungeon Only I Can Enter به دلیل امتیاز پایین و نقدهای منفی مردد بودم. تنها چیزی که می توانم بگویم این است که حق با آنهاست. من به دنبال یک چیز سبک و خنده دار بودم، اما این انیمه به دلایل مختلف آن را قطع نکرد. این انیمه حول شخصیت اصلی، Noir متمرکز شده و توانایی ایجاد، ویرایش و حذف مهارت‌ها را با هزینه منبعی به نام LP دریافت می‌کند. اگرچه این توانایی شبیه به تقلب قطعاً او را مغلوب می کرد، اما انتظار داشتم که حداقل شاهد خلاقیت زیادی در نحوه به کارگیری این توانایی باشیم. برای مثال راه حل های خنده دار مشکلات را به این دلیل تصور کنید که هزینه LP ارزان تری نسبت به جایگزین منطقی دارند. متأسفانه، شخصیت اصلی برای این قدرت شگفت انگیز مناسب نیست. او قوی، باهوش، بامزه یا خلاق نیست. او یک مرد متوسط ​​واقعی بدون هیچ نقطه قوت خاصی است. بدترین قسمت این است که تمام بهترین استفاده او از این توانایی، توصیه های مستقیم استادش، اولیویا است. او این مهارت را به او عطا کرد و از این رو همه چیزها را می داند. نوآر واقعاً هرگز ایده های خود را مطرح نمی کند و در عوض از توصیه اولیویا برای حل تقریباً همه چیز پیروی می کند. این یک فقدان عاملیت بسیار ناامید کننده از طرف شخصیت اصلی است. یک شخصیت خوب می تواند نمایش بدی را به همراه داشته باشد، اما این شخصیت نیمی از دلیل بد بودن نمایش است. منبع LP برای استفاده از این توانایی ویژه جالب است زیرا حداقل کاری که Noir می تواند انجام دهد را محدود می کند. همچنین دلیل خوبی برای تمام برخوردهای شهوانی او می دهد. و باز هم، یک فرصت از دست رفته در اینجا وجود دارد. راستش را بخواهید، اگر این سریال قسمت «افراط در لذت‌های زمینی» را می‌پذیرفت و فقط هنتای کامل می‌رفت، بهتر عمل می‌کرد. همانطور که مطرح است، اساساً فقط مقداری بوسیدن و در آغوش گرفتن وجود دارد. زود کهنه میشه ناگفته نماند که زمینه ای که در آن همه چیز اتفاق می افتد بسیار ترسناک است. فرهنگ‌سازی کامل و بدون سانسور فقط پویایی این انیمیشن را بهبود می‌بخشد. در نهایت، مقدار LP به دست آمده از طریق این اعمال هیچ سازگاری درونی ندارد و کاملاً به آنچه داستان از نوآر می خواهد بستگی دارد. OP و ED متوسط ​​بودند، صداهای پس‌زمینه چیز خاصی نبود و انیمیشن در جاهایی بسیار ضعیف بود. به طور کلی، من چیز خوبی برای گفتن در مورد The Hidden Dungeon Only I Can Enter ندارم. این کانسپت پتانسیل زیادی داشت، اما همین حدود است.

Generic Harem که در آن صراحت دوست دوران کودکی در MC متراکم دیگری هدر می رود که با در نظر گرفتن همه چیز در سریال و دو قسمت اول یک احمق است، به خصوص وقتی صحبت از توانایی هایش می شود. اپیزودهایی دارد که جدی عمل می‌کنند و فاقد صحنه‌ها و شوخی‌های انحرافی هستند که نمایش را قابل تحمل می‌کنند و با انجام این کار باعث می‌شوند احساس کنید 20 دقیقه را برای یک فیلم خسته‌کننده تلف کرده‌اید. در حالی که این نوع نمایش را باید با خاموش کردن مغز تجربه کرد، عدم پیروی آشکار از قوانین خود ناامید کننده است و سیستم LP فاقد ثبات و پیگیری است. به طور کلی بسیاری از مسائل نمایش ها در نیمه دوم فصل با نمایش اپیزودهای «جدی» و پایانی عجولانه مشهودتر است. مایه شرمساری است زیرا اگر فکر، عمق و توسعه بیشتری در سریال قرار می گرفت و تمرکز روی شخصیت اصلی/دوست دوران کودکی قرار می گرفت، نمایش می توانست چیزی خاص یا بهتر از آن چیزی باشد که در نهایت بود.