RDG: Red Data Girl

اگر احساس ترحم دیوانه کننده برای دختران دبیرستانی می کنید، از دانستن آنچه در جریان است متنفر هستید و مناظر زیبای ژاپنی را دوست دارید، این را تماشا کنید. هیچ عاشقانه یا تصمیم واقعی وجود ندارد، این یکی از آنهایی است که از سفر لذت می برند، نه از چیزهای مقصد، زیرا راه به جایی نمی برد. به طور کلی: 6/10 (ناامیدکننده) لذت: 8/10 (اعتیادآور) داستان: 2/10 (هیچ اتفاقی نمی افتد) هنر: 9 (زیبا) صدا: 8/10 (شاید خوب) سبک انیمیشن زیبا است، با پس زمینه های بسیار دقیق . شخصیت ها رفتار مشابهی نداشتند. خیلی وقت ها دیدن یک شخصیت عجیب و غریب در برابر چنین تنظیمات زیبایی احساس ناراحتی می کرد. معمولاً فقط دختر اصلی است که عجیب به نظر می رسد اما هیچ کس دیگری در این مورد چیزی ننوشته است بنابراین ممکن است سلیقه شخصی باشد. حتی با وجود زیبا بودن هنر، بیشتر شخصیت‌ها غیرجذاب به نظر می‌رسند، به جز مردی که کلاغ شد. موسیقی متن احساس نمی‌کردم وجود نداشته باشد، زیرا از قسمت‌های آغازین و پایان‌ها و رقص‌های درون نمایش صرفنظر کردم. وقتی ایزومیکو می خواند بسیار آزاردهنده است اما به لذت کلی لطمه ای وارد نمی کند. یکی از نشانه های یک موسیقی متن خوب این است که هیچ کس متوجه آن نمی شود، بنابراین احتمالاً به خوبی انجام شده است، اما من آنقدر در داستان غوطه ور بودم که واقعاً متوجه آن نشدم. یکی از بدترین جنبه های «Red Data Girl» شخصیت پردازی آن است. ایزومیکو به‌عنوان یک بازنده رقت‌انگیز شروع می‌کند که ممکن است نفرت شدیدی نسبت به او داشته باشد تا اینکه او را با بدترین مردی که تا به حال زندگی کرده است معرفی می‌کنند که نمی‌تواند با ضعیف‌ترین و رقت‌انگیز بودن خودش کنار بیاید. این در مورد آنها کاملاً واقع بینانه بود زیرا بیشتر روابط عادی انسانی احتمالاً اینگونه عمل می کند. اون پسر، ساگارا قرار بود مورد علاقه اش باشه(؟؟) همه تو سریال بهشون مسخره میکنن و نشانه هایی هست یا چیزی. ساگارا اساساً فقط از سر تعهد به انجام وظایف خود در قبال میوکی مشغول است. در نهایت، هر چیزی که بتوان آن را «عاشقانه» نامید، از این می‌آید که ساگارا می‌خواهد الهه ایزومیکو را لعنت کند. در سرتاسر سریال، این احساس وجود دارد که می‌خواهیم ایزومیکو را که وسواس زیادی نسبت به تغییر رفتار رقت‌انگیز خود دارد، ریشه‌یابی کنیم. "تغییر" او تنها زمانی ظاهر می شود که او در پایان به برخی از افراد حمله می کند. او تقریباً همیشه رقت انگیز است و بیش از حد فکر می کند زیرا اطرافیانش حاضر نمی شوند او را حلقه بزنند و او همچنین هرگز سؤال نمی کند. تجربه بیننده نیز اینگونه است زیرا هیچ چیز به معنای واقعی کلمه هرگز توضیح داده نمی شود. حتی داشتن یک پاراگراف بعد از آخرین قسمت ممکن است به گره زدن همه چیز کمک کند.

برای طولانی ترین زمان من حتی متقاعد نشده بودم که این انیمه واقعا وجود داشته باشد و کل نمایش فقط یک رویای تب بود که به دلیل کم خوابی دیدم، اما، ببین، اینجا هستیم. تمام این سال‌ها بعد و من نمی‌توانم مطلقاً چیزی در مورد طرح داستان یا هیچ یک از شخصیت‌ها به شما بگویم - تنها چیزی که می‌دانم این است که کل نمایش را تماشا کردم و حاضر به رها کردن آن نشدم و هنوز هم تا به امروز من را آزار می‌دهد. قدم زدن وحشتناک بود، داستان سرایی یا پیچیده یا به طرز بی‌حس‌کننده‌ای کسل‌کننده بود، هیچ یک از شخصیت‌ها به هیچ وجه به هیچ وجه به غیر از اینکه ام‌سی عینکش را برمی‌دارد، رشد نکرد و - مسلماً بدترین بخش - من شش ساعت از عمرم را از دست دادم زیرا روی قیطان‌ها و عینک‌های قرمز کلیک کرد و انتظار داشت چیزی مناسب باشد. خودتان را از دردسر نجات دهید - اگر می خواهید یک داستان واقعی داشته باشید، منبع منبع را بخوانید.