Revenger

"Saraiya goyou" تا حالا تماشاش کردی؟ آنها در محیط بسیار شبیه هستند، اما خطوط داستانی متفاوتی دارند. بزرگترین نقص این بود که خیلی کند شروع شد. گرم کردن خیلی طولانی شد و باس نبرد نهایی خیلی زود بود. برای ساده کردن دو نوع آنتاگونیست وجود دارد: "رئیس نهایی" و رئیس های فرعی او که برای یک قوس کامل دوام می آورند و "فراموش شده" که فقط برای یک قسمت دوام می آورند و فراموش می شوند. این نوع از انیمه ها معمولاً دارای پلان های اپیزودیک هستند که شامل «فراموش شده ها» می شود، زیرا آنها به خطوط داستانی فلاش بک نیاز ندارند و در زمان حال ادامه دارند. اما این انیمه از The Forgotten و همچنین Boss نهایی استفاده کرد که فقط 2 قسمت طول کشید از آنجایی که اپیزودها روی فراموش شده سپری می شد، رئیس اصلی زمان زیادی برای صفحه نمایش نداشت و از آنجایی که اتفاقی برای او افتاد دیگر امیدی به فصل دوم نیست (tabun) IF فقط یک کور 24 ep کامل گرفته بود اکثر انیمه‌هایی که یک گروه به عنوان بازیگر اصلی دارند، برای ساختن پایه یک شخصیت به آرک‌های فلاش بک گذشته تکیه می‌کنند و برای توضیح حفره‌های داستان و همچنین پیشرفت انیمه، به مجموعه‌ای دو رشته‌ای (24-26 قسمتی) نیاز دارند. برای یک انیمه 12 قسمتی مستقل، شخصیت ها واقعاً خوب ساخته شده بودند. هیچ یک از بازیگران تکراری هیچ حفره‌ای در طرح نداشتند. حتی شخصیت های پدرشوهر و همسر به خوبی ساخته شده بودند، حتی اگر آنها فقط بخشی از تنظیم داستان بودند. آنتاگونیست‌های تکرارشونده که بر اساس یک قسمت نیستند به خوبی تعریف نشده‌اند، مانند سازمان کلیسای کوچک، راهبه، اتحادیه کارگری شیشدو سان. آنها ضعیف ساخته شده بودند، ورودی های آزمایشی آنها عالی بود اگر زمان داده می شد (> 12 مرحله) آنها شرارت های بزرگی انجام می دادند.

تجربه‌ای با طراوت در دریای تعقیب و گریز اجتماعی ناجور، «لب‌های ما به همان بطری دست زد»، «از همه محافظت کنیم» فاضلاب. داستان: 8/10 Story سؤالات بسیاری را بی پاسخ می گذارد و ما همیشه چیز زیادی در مورد افراد روی صفحه نمی دانیم. لزوما چیز بدی نیست. ای کاش زنان بیشتری در نقش‌های مهم‌تری قرار می‌گرفتند، اما اینجا چیز مهمی نبود. هنر: 8/10 من بیشتر طراحی شخصیت ها و کارگردانی کلی هنری را در این نمایش دوست داشتم. Cringe: 1/10 Only cringe here یکی از شخصیت‌هایی است که هر بار که کسی را می‌کشد، احساس می‌کند که باید کارهای روتین کوچک خود را انجام دهد. خنده دار تر از ترسیدن است، اما با این حال، ای کاش او اینقدر این کار را نمی کرد. من واقعا از این نمایش لذت بردم. امیدوارم داستان‌های پخته‌تری با شخصیت‌هایی که بیشتر شبیه افراد «عادی» مثل این داستان هستند ساخته شوند. برای من غم انگیز است که نمایش هایی مانند این زمانی که زباله های واقعی اینقدر آشکارا جشن گرفته می شود به کناری کشیده می شوند.