Sanzoku no Musume Ronja

من حتی تعجب نمی کنم که چگونه بسیاری از مردم سریال تلویزیونی گیبلی را تماشا نکرده اند. من فقط جنبه های خوب و بدی را که پیدا کردم به طور عینی می گویم و سعی می کنم توضیح دهم که چرا این اتفاق افتاده است. (+) بیایید ببینیم... چیز خوب ممکن است این باشد که شخصیت ها خوب هستند، محیط مثبت است ... که اگر به اندازه کافی حساس باشید ممکن است گریه کنید. برای یک بچه نسبتاً جوان که در آن زمان چیزی برای تماشا کردن ندارد اشکالی ندارد. و البته، چون این اقتباسی از نویسنده سوئدی پیپی جوراب بلند است: آسترید لینگدرن. (+) طراحی شخصیت ها خوب بود، من آنها را دوست داشتم و من را به یاد گیبلی انداختم. برخی از موسیقی ها مانند "آهنگ گرگ" خوب بود. (-) خب، من از همان ابتدا متوجه شدم که سرعت آن حتی برای یک سریال تلویزیونی 26 قسمتی بسیار کند است. تا قسمت 6 کم و بیش هیچ چیز هیجان انگیزی ارائه نمی دهد. اما دوباره، دوباره کند می شود. من نمی گویم این مانند یک نقشه ترن هوایی است، زیرا چیزی شبیه به آن نیست. این فقط یک خط مستقیم مرده از یک کاردیوگراف است که هر از گاهی ضربانش را کمی افزایش می دهد. شاید یک سریال تلویزیونی کوتاهتر لذت بخش تر بود. (-) فناوری سه بعدی در آن زمان هنوز عالی نبود. حتی امروزه نیز پذیرش آن جدا از چند استثناء دشوار است. مدل‌سازی در شخصیت‌هایی، مانند بچه رونجا، دقیقاً همان مدل بدن نوزاد ماتیس (اگر قبلاً فراموش کرده‌اید پدرش) دارد. موها عجیب به نظر می رسند و غیره. اتفاقاً من شخصیت پردازی لوویس را دوست داشتم. او مثل پیپی است که یک مادر قوی است، اما من به او نیاز داشتم تا سوار اسب شود. پس چرا بسیاری از مردم این را ندیده اند؟ این چندان تبلیغاتی دریافت نکرد، میازاکی پدر آن را کارگردانی نکرد، بلکه پسرش بود و شاید به این دلیل که همانطور که قبلاً گفتم طولانی است. گیبلی برای فیلم و سریال‌های تلویزیونی کوتاه بهترین است (من می‌دانم که میازاکی در گذشته سریال‌های تلویزیونی انجام داده است، اما بقیه استودیوها به این کار عادت ندارند و پسرش آنقدرها هم خوب نیست، متأسفم). و مهمترین چیز این بود که یکی از دوستان من که طرفدار واقعی گیبلی است مجبور شد در فصل اول این را کنار بگذارد... اصلاً برای او جذابیتی نداشت و حدس می‌زنم آنقدر سرد بودم که بتوانم برای تماشای آن تا آخر من متوجه شدم که در واقع یک فیلم اقتباسی لایو اکشن برای Ronja وجود دارد، بنابراین در مورد آن اطلاعات کسب کنید و از آن لذت ببرید. به نظر من کمی بهتر است.

بعد از اینکه چندین قسمت اول را به سختی در وعده‌های مردم مبنی بر اینکه بعداً خوب می‌شود، رد کردم، می‌توانم بگویم که آنها درست می‌گفتند و بعداً خوب می‌شود. رونجا در اکثر داستان‌ها یک دلقک غیرقابل تحمل باقی می‌ماند، اما شما به اندازه کافی به شخصیت‌های دیگر اهمیت می‌دهید تا آن را جبران کنید. در مجموع داستان بسیار خوبی است (بهتر است در ابتدا بدون افتضاح دردناک کسل کننده باشد) و ارزش آن را دارد که شروع را تحمل کنید تا از پایان آن قدردانی کنید. ------------------ نقد قدیمی من در زیر به دلیل اینکه هنوز برای چندین قسمت اول کاملاً معتبر است: CGI واقعاً بد ظاهر است، حرکات شخصیت و عبارات نامناسب و همگام سازی لب ( حتی در ژاپنی ها) واقعاً بد است. خود شخصیت‌ها همگی فوق‌العاده هستند، و قهرمان داستان کاملاً فاقد شخصیت است و به راحتی می‌توان آن را با یک توله سگ شاد جایگزین کرد و شما به سختی متوجه می‌شوید، و او بیش از حد به همه چیز می‌خندد. آنقدرها هم بد نیست جز اینکه نمی‌توانند او را در حین انجام کارها بخندانند، آنها دائماً آن را قطع می‌کنند تا تصویری نزدیک از توقف او برای خندیدن به تک تک چیزها را به شما نشان دهند. داستان امیدوار کننده به نظر می رسد، اما به محض اینکه وارد قسمت دوم و قسمت سوم می شوید، نقص های عمده ای وجود دارد. *اسپویل های کوچک در پیش است* رونجا به‌عنوان اولین سفر خارج از خانه‌اش به‌تنهایی و بدون هیچ راهنمایی به جنگل فرستاده می‌شود، و با این حال، با وجود دویدن کاملاً بی‌هدف در جنگل‌های انبوه جنگلی که در آن هرگز یاد نگرفته است حرکت کند، به شکلی جادویی این کار را انجام نمی‌دهد. به طور کامل گم می شود و والدینش شوکه می شوند وقتی حتی به نظر آنها می رسد که او ممکن است گم شده باشد. او هرگز رودخانه‌ای را ندیده است، اما وقتی آن را می‌بیند، آن را می‌شناسد، قبلاً دریاچه‌ای را ندیده است، اما وقتی آن را می‌بیند، می‌داند. تنها پس از نجات از خطر است که به او گفته شد چگونه از خطر اجتناب کند. بررسی مهارت های فرزندپروری ... سرعت حرکت به قدری آهسته است که کل قسمت سوم را می‌توان به طور موثر در 5 دقیقه انجام داد. اما نه، بیایید 25 دقیقه اضافی از نزدیک خندیدن رونجا داشته باشیم.