Tomodachi Game

tl;dr: انیمه ای با فراز و نشیب در مورد بازی ها و داستانی فراگیر که اگرچه جالب است تا کنون کاملاً ارائه نشده است. این انیمه درباره بازی هایی با ریسک بالا است که دوستی ها را آزمایش می کند. یک فرد می‌تواند خود و گروه دوستانش را وارد بازی Tomodachi کند، جایی که می‌تواند بازی‌های مختلفی را انجام دهد که به آنها این فرصت را می‌دهد که بدهی موجود خود را پرداخت کنند، بدهی بسیار بیشتری دریافت کنند یا بدهی را به یکی از دوستان خود تخلیه کنند. اما از آنجایی که این امر مستلزم چنین مبالغ بالایی است، ناگزیر باعث می‌شود که دوستی‌ها با آتش آزمایش شوند و اغلب از این مصیبت جان سالم به در نمی‌برند. قهرمان داستان، Yuuichi، و چهار نفر از دوستانش وارد چنین بازی می شوند، و اگرچه فکر می کرد آنها دوستان صمیمی هستند، اما معلوم شد که آنها را بسیار کمتر از آنچه فکر می کرد می شناخت. اگرچه من فکر می‌کنم که این عادلانه است، زیرا آنها حتی کمتر او را می‌شناختند و او بیش از آن چیزی که هر یک از آنها تصور می‌کردند افراطی بود. این یک داستان بازی استاندارد با ریسک بالا است. این یک بازی مرگ نیست، اما پول درگیر آن به اندازه‌ای زیاد است که همه آن را بسیار جدی می‌گیرند، تا جایی که به نظر می‌رسد در خارج از بازی قتل‌هایی اتفاق افتاده است. در طول انیمه، چهار بازی انجام می شود. دو بازی کوتاه وجود دارد که هر کدام یک قسمت را در ابتدا و انتهای فصل به خود اختصاص می‌دهند، اما اکثر انیمه‌ها از دو بازی طولانی تشکیل شده‌اند که هر کدام پنج قسمت می‌شوند. بازی اول اساساً یک بازی دور انداختن بود که به عنوان مقدمه ای برای چیزها عمل می کرد، اما چیز زیادی برای آن نداشت. بازی دوم جایی است که همه چیز واقعاً حرکت کرد. و متاسفانه خیلی بد بود واقعاً امکان ندارد که بدون وارد شدن به اسپویل، مسائلم را به طور کامل با آن بحث کنم، اما به بیان ساده، واقعاً کارساز نبود. سعی شد یوویچی را نشان دهد که از مکانیک های بازی به نفع خود استفاده می کند، اما به اصطلاح اکثر «ترفندها» در واقع هیچ کاری انجام ندادند و آنچه واقعا مهم بود کاملاً نادیده گرفته شد. همچنین این که سرعت در اینجا خیلی کند بود کمکی نمی کند. این بازی تاکید زیادی بر ایجاد یک بازی با پیچیدگی خوب داشت که می‌توان از آن بهره‌برداری کرد، اما در نهایت به نوعی از هم پاشید و احساس می‌شد بد طراحی و نوشته شده بود. بازی سوم و بازی چهارم خوشبختانه گام بزرگی بود. خود بازی‌ها در این بازی‌ها فوق‌العاده ساده بودند تا حدی که همه چیز را کاملاً در مورد آن‌ها درک می‌کردند و بنابراین هیچ ترفندی که حول قواعد متمرکز شود نمی‌توانست شگفت‌انگیز باشد. به این ترتیب، تمرکز بر یوویچی بود که دیگران را از طریق بازی‌های ذهنی و ترفندهای اجتماعی در محدوده قوانین دستکاری کند. این به طور قابل توجهی بهتر از ترفندهای منطقی در بازی دوم نوشته شده است، و در نتیجه انیمه به طور کلی منطقی تر است و به طور کلی بازی ها را بسیار سرگرم کننده تر می کند. اگرچه هنوز احساس می‌کنم که سرعت بازی سوم کندتر از آن چیزی بود که باید می‌بود. یک طرح کلی وجود دارد که حول محور گذشته شخصیت ها و ارتباطات قبلی آنها با بازی توموداچی قرار دارد. تا آنجایی که این فصل به پایان می رسد، فقط احساس می شود که گذشته یک شخصیت به درستی نشان داده شده است، اگرچه فکر می کنم حتی آن هم می تواند یک هدایت نادرست باشد. هر کس دیگری هنوز یک راز است، از جمله قهرمان داستان یوویچی. ما نکات مهم زیادی را دریافت کرده ایم که چیزهای زیادی را در مورد او نشان می دهد، اگرچه هنوز برای داشتن تصویر خوبی از شخصیت واقعی او کافی نیست. با این حال، آنچه از او می بینیم کافی است تا او را دوست داشتنی کند. او دیوانه است اما قطعاً به نظر می رسد که قلبش خوب باشد ... احتمالا. با بقیه، دوست داشتنی یافتن آنها یا سرمایه گذاری روی آنها بسیار سخت تر است، زیرا واقعاً به نظر نمی رسد که به اندازه کافی آنها را واقعاً ببینید. به نظر می رسد که برخی از شخصیت ها و روابط توسعه یافته است، اما مانند هر چیز دیگری، در این مرحله دشوار است که بگوییم چقدر از آن واقعی بوده است. این فصل در صخره ای به دور از هرگونه نتیجه گیری مناسب به پایان می رسد و بنابراین بیشتر همه چیز به طور کامل در هوا رها می شود. من فکر می کنم که این یک پایان ناخوشایند است، اما یک پایان اجتناب ناپذیر. هنر و انیمیشن خوب بود. گاهی اوقات مشکلاتی وجود داشت، اما هیچ چیز خیلی چشمگیر نبود. طراحی شخصیت ها مناسب بود، اما در کل فکر می کنم خیلی ساده بودند. OP و ED از نظر آهنگ و بصری به اندازه کافی قوی بودند. موسیقی متن خوب بود

این یکی از معدود انیمه هایی است که افتتاحیه آن را واقعا دوست دارم. انیمه واقعی خوب بود، نمی توان بیشتر گفت مگر اینکه فصل 2 تمام شود. این چیزی است که دوست من می خواهد بگوید. راستش این انیمه داستان مشترکی با محوریت دستکاری روانی و مسائل اعتماد بین دوستان دارد، اما در اجرا کوتاهی می کند. پیچش‌های داستانی قابل پیش‌بینی، تعلیق را کاهش می‌دهند، اگرچه ممکن است طرفداران این ژانر هنوز آن را کمی خسته‌کننده بدانند. سبک هنری مناسب اما غیرقابل توجه است و فضای شدید را بدون برجسته کردن تکمیل می کند. شخصیت ها تا حدودی گنگ هستند و تعامل آنها را پیش بینی می کند. واکنش آنها به رویدادها اغلب یکسان است، هرچند گاهی اغراق آمیز. در حالی که ممکن است جذابیت جهانی نداشته باشد، کسانی که علاقه مند به فیلم های هیجانی روانشناختی و پویایی های اجتماعی هستند ممکن است از مضامین دوستی و خیانت آن قدردانی کنند. یک ساعت خوب، اما نه برجسته.

این انیمه مانند یک هنر آنلاین شمشیر است که در آن قهرمان داستان باید برای یافتن شیاد در میان آنها تلاش کند. در ژانر خود بسیار منحصر به فرد و با طراوت است. کسانی که آن را تماشا کرده اند طعم شیرین و ترش را چشیده اند. سبک هنری مناسب و قابل توجهی است. انیمه ای که نیاز به توجه دارد.لازم به ذکر است که این انیمه کپی شده اما کمتر تقلب شده است و با وجود اینکه محبوبیتی ندارد به اندازه کافی لذت بخش است. شخصیت اصلی ویژگی و توانایی های پنهانی دارد که از آنها برای کشف مشکل و حل آن استفاده می کند. این انیمه به خوبی توسط استودیو اقتباس شده است و تاکتیک‌های بقا جدید بودند و دیدن شخصیت‌هایی که با یکدیگر رقابت می‌کنند بسیار شگفت‌انگیز است.