Uramichi Oniisan

نوشتن این یک ساعت سخت است، اما اگر شما مانند من یک seiota (seiyuu otaku) هستید، حتماً به آن ساعت بدهید. در انیمه ما تعداد زیادی از seiyuus های معروف را دریافت کردیم (بالا را بررسی کنید)، اما داستان آنقدرها هم چشمگیر نیست. من چند یا دو خندیدم اما همین. چیز خاصی در این مورد نیست، اما اگر حوصله دارید و چیز دیگری برای تماشای من ندارید، بله، می توانید آن را تماشا کنید تا وقت خود را تلف کنید، اما اگر به دنبال چیزی معنادار هستید، چیز زیادی در این انیمه tbh وجود ندارد. من واقعاً آن را به عنوان SoL tbh طبقه‌بندی نمی‌کنم زیرا عمق شخصیت و توسعه چندانی ندارد، طرح واقعاً به جایی نمی‌رسد و طنز گاهی وجود دارد، گاهی اوقات واقعاً نه.

من تازه آن را دوباره تماشا کردم. من این نمایش را خیلی دوست دارم. این واقعاً تجسم تجربه "نفرت از خود است، اما شما با بچه ها کار می کنید، بنابراین باید یک شخصیت جعلی برای مقابله با آنها ایجاد کنید، اما در عین حال می خواهید آنها امید خود را به زندگی قطع نکنند، بنابراین سعی کنید به آنها آموزش دهید. زندگی واقعی". من از بزرگسالی متنفرم من حتما انجام میدم. و من مشتاق کودکی هستم که تضعیف کردم. این نمایش کاملاً این احساس را در بر می گیرد و من آن را برای آن ارزشمند می دانم. جدای از آن، من این نمایش را نیز دوست دارم زیرا بازیگران seiyuu فوق العاده با استعداد هستند (و همه آنها بسیار شناخته شده هستند؟) (و فکر می کنم همه آنها ضبط انفجاری داشتند). من احساس می کنم مامورو میانو برای نقش ایکیترو متولد شده است. همچنین من هرگز به اندازه پس از دیدن اوساهارا نیاز به تعمیر یک مرد احساس نکرده ام. او خیلی رقت انگیز است ... من به او نیاز دارم ... به هر حال، من قصد دارم به AO3 بروم تا برخی از تخیل های Ikiteru/Kumatani bc Uramichi Onisan را بخوانم، اما مانگاکا یک ترسو بود.