Zero kara Hajimeru Mahou no Sho

(توجه: از آنجایی که من در حال حاضر به دنبال انیمه هستم، فکر کردم می توانم نقد اصلی خود را از سال 2022 اصلاح کنم و آن را به انگلیسی اینجا آپلود کنم.) Tija عالی است. من این انیمه را کمی بیش از حد خسته تماشا کردم و سرگرمی بی پایان داشتم، زیرا ببرها عالی هستند. «Grimoire of Zero» درباره مزدور مزدور - بله، هنوز اسمش را نمی دانیم - و Zero است. در دنیایی پر از جادو، در دنیای جادوگران و جادوگر سوزان، ناگهان سازمانی ظاهر می شود که قول می دهد جادوگران را از ظلم انسان ها رها کند و انتقام مرگ یک جادوگر معروف و محبوب را بگیرد. اما در انتهای زمین، مرد ببر و شکارچی جادوگر با جادوگر صفر روبرو می شوند - جادوگری فوق العاده قدرتمند در جستجوی کتاب خود، که گفته می شود قدرت نابود کردن جهان را دارد. «گریمور صفر» بدون شک جذابیت دارد. اما از برخی مشکلات دندان درآوردن هرگز نمی توان به طور کامل اجتناب کرد و بنابراین این انیمه نیز بی نقص نیست. و با این حال بسیار قوی شروع می شود، در واقع آنقدر قوی که من چیزی برای انتقاد در مورد نیمه اول ندارم. اما متأسفانه این دوام نمی‌آورد و هر چه سریال به فینال نزدیک‌تر می‌شود، بدتر می‌شود. اگرچه در اینجا واقعاً فقط یک موضوع جزئی بود. برای یک چیز، من سریال را کاملاً قابل پیش بینی یافتم. با هر داستانی، سعی می‌کنم پیش‌بینی کنم که قرار است به کجا برسد و در اینجا واقعاً حل 90٪ از همه اسرار دشوار نبود. چه کسی جادوگران صفر را تأسیس کرد؟ چه کسی کتاب را دزدیده است؟ دوست گمشده صفر کجاست؟ تمام سوالات مهمی که در چند قسمت اول قابل پیش بینی بودند. با وجود اینکه احساس نمی‌کردم انیمه واقعاً سعی می‌کند پاسخ‌ها را پنهان کند، اما واقعاً برای افشای بزرگ، یعنی انفجار پایان فصل، از دست رفتم. ثانیاً، من بسیاری از شخصیت‌ها را بیش از حد سست، و در اعتقادات خود بسیار ولرم یافتم. در اینجا، شرورهای واقعی را می توان به سادگی با چند کلمه متقاعد کرد، قربانیان ممکن است در ابتدا برای پذیرش آنها مشکل داشته باشند، اما همیشه خیلی سریع با دشمنان قسم خورده خود کنار می آیند. این واقعیت که کل پادشاهی به سادگی جادوگران را پس از دهه ها شکار جادوگر، رنج و جنگ تحمل می کند - در کدام آرمان شهر ممکن است؟ ظاهرا در «گریمور صفر». برای من نیز شرم آور بود که در مورد جهان و به خصوص سیستم جادویی بسیار کمی توضیح داده شده است. ما در اینجا یک نابغه داریم که جادو را متحول کرده است، اما جادو هرگز واقعا توضیح داده نمی شود. با حدس زدن از روی چند صحنه، می توانید تا حدودی آن را درک کنید، اما من دوست داشتم کمی عمق بیشتری داشته باشم. جادو از کجا می آید؟ چه چیزی جادوگران را از انسان ها متمایز می کند؟ Zero از چه نوع سازمانی است؟ پادشاهی چگونه به وجود آمد؟ اینها سؤالات دیگری هستند که می توانستند در یک نقطه به آن اضافه شوند. من همچنین دوست داشتم یک پایان خوش مناسب برای Mercenary و Zero ببینم، حتی اگر هنوز باید دنباله آن را ببینم. نتیجه گیری: من واقعا با این سریال خیلی خوش گذشت. واضح است که کامل نیست، اما چیست؟ حداقل من چیزی نمی دانم.

داستانی فانتزی با بدترین نوع کلیشه های داستانی، که فقط به لطف شخصیت های اصلی شایسته قابل تحمل است. انیمیشن / هنری / کلیات تصویری - 7/10 --------------------------------------- ------- کرایه بسیار استاندارد انیمه. صدا / موسیقی / صداگذاری - 7/10--------------------------------------- -- مشکلی نیست. چیز قابل توجهی نیست داستان - 5/10 ------------- به قول من خسته کننده و آزاردهنده است. داستان نویدهای زیادی داشت، اما در نیمه راه با کلیشه ترین پیچش های داستانی کلیشه ای مواجه شدیم که باعث شد بخواهم همین جا تماشا را متوقف کنم. ما یک داستان وحشتناک کلیشه ای شرور را دریافت می کنیم، قدرت زدایی از شخصیت اصلی برای اجازه دادن به شرور در غیر این صورت پایین تر برای ادامه مزخرفات خود، و به دنبال آن نفرت انگیزترین ترفندها برای حل بحران - قدرت دوستی و "حرف زدن بدون جوتسو". شخصیت ها - 6/10 --------------------- شخصیت های اصلی کاملا سرگرم کننده هستند. ما یک جادوگر بداخلاق داریم که به طرز دیوانه کننده ای قدرتمند و با اعتماد به نفس است، اما در عین حال پناه گرفته و از نظر اجتماعی بی خبر است. مرد جانوری که احساس می‌کند دور و بر افرادی است که دوستشان است. و شخص سومی با داستانی پنهان که اتفاقاً درگیر می شود. افسوس که این شخصیت ها به پتانسیل خود استفاده نمی کنند. کلیشه‌ها و ترانه‌های بیش از حد این تحولات را آزار می‌دهد و کل بازیگران را ضعیف می‌کند. شرور ناامید کننده است. چیزی که در ابتدا تحول جالبی به نظر می رسید، به سرعت به یک آشفتگی از انگیزه ها و اعدام های مضحک تبدیل شد. --- مجموع - 6/10 --- خوب به نظر می رسد و داستان در کل به اندازه کافی جالب است و شخصیت ها به طور معقولی سرگرم کننده هستند. اما روشی که همه چیز از نیمه گذشته انجام شد بسیار خسته کننده بود. نمایشی از کلیشه ها و ترانه ها، با نتیجه ای که هیچ کس را راضی نمی کند.