Fate/Extra: Last Encore - Illustrias Tendousetsu

نیهیلیسم و ​​مسائل خشم موضوعاتی هستند که هرگز انتظار نداشتم در قسمت Fate بررسی شوند. این انیمه یک آشفتگی داغ است، اما آیا این یک آشفتگی بد است یا خوب؟ بیایید دریابیم. خوب، برای شروع، Fate/Extra: Last Encore (به اختصار آن را Last Encore می نامم) دارای تدبیرهای زیادی است، این که آیا می توانید این تدبیر را درک کنید یا نه، به شما بستگی دارد. اگر به دنبال یک اقدام حساس شونن هستید، آن را در جای دیگری پیدا کنید. مزخرفات چپ و راست اتفاق می افتند، اما وقتی شروع به پذیرش غیرمنطقی به عنوان بخشی از منطق این جهان کنید، شروع به قدردانی از جنبه های دیگر این نمایش خواهید کرد، به این معنی که برای شخصیت ها و مضامین اینجا هستید، نه برای منطق درونی. داستان یک نوع داستان واقعاً عجیب و غریب است که به سن بلوغ می‌رسد، جهان‌ساز و حاوی پاسخ‌های متعددی به نیهیلیسم à la Texhnolyze و Casshern Sins است، اما تفاوت این دو با Last Encore در این است که یکی از آن‌ها تنها 13 قسمت است. دو قسمت دیگر +20 قسمت هستند. این انیمه واقعا جاه طلبانه بود، اما در نهایت به نظر می رسد که سعی کرده بیش از آن که بتواند بجود، گاز بگیرد. این به این معنا نیست که "مدعا" است، بلکه به این معناست که تولید ظرافت مناسبی را که برخی از این مضامین به آن نیاز دارند، اجازه نمی دهد. این واقعیت که باید بین یک قسمت از 10 قسمت و یکی دیگر از 3 قسمت تقسیم می شد، باعث شد که سریال را در سال 2018 پس از پایان قسمت اول کنار بگذارم. در آن زمان معمول نبود که انیمه بین دو قسمت تقسیم شود، و فقط بگوییم که اگرچه پایان قسمت اول "خوب" بود، اما پایان ناگهانی آن به این شکل برای هر کسی که سریال را جدی گرفته بود، توهین آمیز بود. آن نقطه این سرعت بسیار عجیب است، این داستان عمدتاً از نوع داستان «شرور هفته» است که به نظر می رسد یک MC فراموش شده در مورد دنیای دیستوپیایی که با هر پیروزی در آن قرار می گیرد، یاد می گیرد. و البته نرو کلودیوس. همه نرو را دوست دارند، او مانند آرتوریا است، اما از هر نظر سردتر است. او به معنای واقعی کلمه یک امپراتور روم است، در حالی که آرتوریا یک پادشاه از یک افسانه تصادفی انگلیسی است که یک فرد خارج از آنگلوسفر واقعاً به آن اهمیت می دهد. شخصیت کاریزماتیک و الهام بخش او کمبود MC را جبران می کند. آنها مانند Waver و Rider در Fate/Zero هستند، در صورتی که شما این پویایی را دوست داشتید، با این تفاوت که ایده ساختن امپراتور Nero به یک دختر انیمه نبوغ است تا بتواند در ژاپن فروش بهتری داشته باشد. ممکن است برخی افراد MC را تک بعدی بنامند، اما افراد پشت سر این تولید واقعاً هیچ دلیلی نداشتند که شخصیت اصلی یک بازی ویدیویی را با این عمق و یک ابرقدرت باحال درج کنند، اما البته می‌توانستم بفهمم که چرا کسی دوست ندارد. به او. او بسیار شبیه Sieg از Fate/Apocrypha است. ایده جالب، اما در نهایت شخصیت خسته کننده. با جدیت تمام، نرو نقل قول های به یاد ماندنی زیادی داشت که این انیمه را "بد" می دانست، و اگرچه این مضامین سنگین بود، اما این تم ها در پایان قانع کننده بودند، بنابراین یک سواری سرگرم کننده بود. خارج از این دو، بقیه بازیگران تقریباً فراموش شدنی بودند، اما این امر به ویژه در این نوع داستان ها رایج است. با این حال، هر آرک به طرز خنده‌داری یکسان بازی می‌کرد. نرو و هاکونو ابتدا کتک می‌خورند، پناه می‌گیرند، درباره استراتژی‌ها بحث می‌کنند و سپس استراتژی‌های گفته شده را از پنجره بیرون می‌اندازند و فقط به لطف زره‌های توطئه‌ای و کشش‌های الاغ برنده می‌شوند، اما بعد از این که برای 2 بار این اتفاق افتاد، فقط «هر چیزی» بود، اگر اینطور باشد. این انیمه چگونه پیش می رود، من فقط با آن حال خواهم کرد، همانطور که در ابتدا گفتم "وقتی شروع به پذیرش غیرمنطقی به عنوان بخشی از منطق این جهان کردید، شروع به قدردانی از جنبه های دیگر نمایش خواهید کرد" لازم نیست هر انیمیشنی اینطور تحلیل شود اگر نبردی بود. این نمایش بدیهی است که مخاطبان "بالغ" تری را که به دنبال عمق داستان هستند، ارائه می دهد. انیمیشن زیبا بود و کارگردانی طبق معمول با شفت بسیار الهام گرفته شده بود. پالت های رنگی، موسیقی، لحن، همه روی نقطه بودند. و اگرچه آنها احتمالاً مقصر این هستند که این انیمه نه تنها 13 قسمت بود، بلکه به طور ناگهانی به 2 قسمت تقسیم شد، انیمیشن آن توسط شفت احتمالاً به یاد ماندنی ترین قسمت نمایش بود، زیرا همه چیز برای بقیه خیلی سریع بود. به یاد ماندنی باشد تولید شفت بودن یک شمشیر دو لبه است، زیرا کسانی که سریال‌هایی مانند مونوگاتری را "خسته کننده" می‌دانند، از این یکی نیز خسته می‌شوند، اما اگر هم استودیو Shaft و هم Fate را دوست دارید، قطعا ارزش دیدن دارد. هر چقدر هم که ناقص بود، هنوز فکر می کنم این یکی از بهترین قسمت های انیمه Fate است. بسیار نادر است که یک بازی اقتباسی به این خوبی باشد.

اینجا و حالا بگویم، سبک هنری و آهنگسازی برای سریال بسیار خوب انجام شده است، به شما اطمینان می‌دهم که اکثر افرادی که این را دوست ندارند، مون اوتاکوهای هاردکور با استانداردهای مسخره بالا هستند و واقعا این سریال سرگرم کننده است و من دوست دارم mc و Nero، نمی‌توانم بگویم بهترین چیز است، اما من واقعاً از آن لذت بردم. می‌گویم اگر شب سرنوشت را تماشا کرده‌اید، این را امتحان کنید. و اگر برای شما خوب نیست، فقط نظرات متنفر را ترک نکنید که مردم را به تماشای اثری که به خوبی تولید شده است دلسرد کند. موارد مثبت؛ موسیقی؛ به نظر می رسد موسیقی واقعاً در هر منطقه ای که شخصیت ها در آن حضور دارند و حتی برخی از موتیف های جالب اینجا و آنجا وجود دارد توسعه شخصیت؛ شخصیت اصلی قطعاً دستخوش تغییرات جالبی می‌شود به‌هیچ‌وجه این سریال را به همراه نخواهد داشت، اما این یک پیشرفت شخصیتی استاندارد است و دیدن آن همیشه خوب است. موارد منفی؛ -فن سرویس؛ بد نیست بگویم که این بسته به خواننده هم مثبت و هم منفی است، اما من احساس می‌کنم طراحی سابرهای قرمز فقط کمی بیش از حد جنسی است، اما هنوز فکر می‌کنم که این شمشیر مورد علاقه من است. -عجله کرد این به هیچ وجه ایراد سریال نیست و به این دلیل بود که مردم سریال را بدون دلیل شعله ور کردند، من شخصا دوست دارم قسمت هایی از داستان را ببینم که توجه بیشتری را به خود جلب کند. به طور کلی؛ یکی از قسمت های مورد علاقه من در سریال سرنوشت به این 8-9.5/10 امتیاز دادم NB; شیرو امیا بز است و ما در این مورد بحث نمی کنیم