Hai to Gensou no Grimgar

با خلاصه کردن سریع، به نظر می‌رسد که توسط شخصی نوشته شده است که قبلاً داستان‌هایی را دیده است، اما نمی‌داند چگونه می‌تواند یکی از آنها را بسازد. جهان سازی عملاً وجود ندارد. چیزی وجود دارد، چند عنصر که به این شکل در حال بازی کردن هستند، اما این موضوع باعث می شود که چقدر بد نوشته شده است. عنصر isekai به معنای واقعی کلمه فقط وجود دارد، بنابراین نویسنده می تواند از معرفی جهان صرف نظر کند، اما او به طور کامل فراموش می کند که هر چیزی را به عنوان او معرفی کند، اما ساختن چیزی isekai فقط یک "کارت خروج از زندان" را به طور خودکار برای آن ها به ارمغان می آورد. نویسنده، و آنها را قادر می سازد تا از ساختن جهان به عنوان یک کل بگذرند. طرح تا حد امکان اساسی و کلیشه ای است. گروهی از قهرمانان در حال بهبودی هستند که یاد می‌گیرند هماهنگی و موقعیت بهتری برای موقعیت‌های دشوارشان داشته باشند. در جاهای دیگر اتفاق خاصی نمی افتد. آنها حتی کاملاً خودمختار نیستند زیرا فقط به طور مکانیکی مسیری را که داستان آنها را در پیش گرفته است دنبال می کنند، بدون اینکه حتی به انحراف فکر کنند، که تا حدی به مشکل جهان سازی باز می گردد. آن‌ها «فقط به این دلیل» به آنجا می‌رسند، همان مسیری را که داستان می‌خواهد «فقط به‌خاطر» بروند به آنها نشان داده می‌شود، آنها آن مسیر را به‌عنوان لمینگ‌های کوچک خوب «فقط به خاطر» دنبال می‌کنند. حتی یک سوال یا توضیح در مورد اینکه کل دنیا چقدر هدفمند است فقط برای آنها نیست که مسیری را که داستان باید طی کند دنبال کنند. شخصیت ها نیز پایه هستند، اما حداقل اصل (کلیشه ای) که گریمگار از آن کپی کرده است، به خوبی نوشته شده است. بعضی خوب ها هستند، بعضی ها بد هستند. کل ساختار به طرز مضحکی قابل پیش بینی است زیرا هر شخصیت کم و بیش بریده ای از شخصیت های کلیشه ای است. اما MC، دختر علاقه مند به عشق، و قوس برخی از شخصیت های جانبی سرگرم کننده هستند، زیرا آرک کهن الگو سرگرم کننده است. البته بدترهایی هم وجود دارد، یکی از آنها به گونه ای عمل می کند که من در نیمه راه متقاعد شدم که این ماتریس است و او فقط یک NPC آموزشی برای شروع کاراکترها در سفرشان است. در واقع کل داستان می‌توانست پوشش ماتریسی داشته باشد (این فقط یک شبیه‌سازی است)، و اساساً آن را بهتر و منسجم‌تر می‌کرد. اگر بخواهیم گروه کلاین را دنبال کنیم، کل داستان مانند یک SAO بد/بدتر بود، اما آنها خسته کننده بودند/حتی کسل کننده تر. و حتی بدون اینکه بخواهند با کیریتو یا هر کس دیگری ارتباط برقرار کنند، در یک بعد جیبی گیر کرده بودند. [بارزترین مکانیک این است که به آنها نشان دهیم در حین جست و جو با گروه های دیگر تعامل دارند، و نویسنده حتی از گنجاندن آن غافل شده است، که باعث شد دنیا حتی بی ثمرتر شود و شبیه یک شبیه سازی باشد / چیزی که به طور مصنوعی نوشته شده است تا به طور مبهم شبیه یک داستان باشد.] 5.1/10

بررسی اجمالی: "گریمگار فانتزی و خاکستر" ساختارشکنی از ژانر بسیار بحث برانگیز isekai است که فرض کلی یک انسان معمولی را می گیرد که به دنیایی دیگر منتقل می شود و در عین حال عناصر "فانتزی قدرت" مرتبط با این ژانر را حذف می کند. با این حال، در جایی که «Evangelion»، «Madoka Magica» و بسیاری دیگر موفق شدند، «Grimgar» تا حد زیادی شکست می‌خورد و نتیجه آن سریالی است که اگرچه از نظر بصری و صدا کاملاً تأثیرگذار است، اما در واقع بدتر از نمایش‌هایی است که سعی می‌کند یک سریال باشد. تصویر واقعی تر از داستان (5.5/10): سریال در Grimgar عنوان می‌گذرد، دنیایی که در آن کشته می‌شود یا کشته می‌شود و تنها راه برای کسب درآمد مناسب برای کشتن هیولاها است. قهرمان و راوی داستان هاروهیرو، مرد جوانی است که در این دنیای عجیب بیدار می شود و به همراه بسیاری دیگر در همان قایق او هیچ خاطره ای از چگونگی رسیدن به آنجا ندارد. بدون هیچ گزینه دیگری برای آنها، آنها به سرعت به عنوان سربازان داوطلب کارآموز توسط فردی مرموز به نام رئیس بریتنی تحت فشار قرار می گیرند. در نهایت، هاروهیرو یک مهمانی از افراد زیادی تشکیل می‌دهد که هیچ کس دیگری آنها را نمی‌خواست، و از آنجا سریال این گروه از افراد نامناسب را دنبال می‌کند که روز به روز در این دنیای جدید عجیب و غریب تلاش می‌کنند. این داستان با این واقعیت که قهرمان داستان هرگز تبدیل به یک بدجنس تمام عیار نمی شود و او و هم تیمی هایش به عنوان گروهی از ماجراجویان سطح متوسط ​​که به سختی می توانند به عنوان یک مهمانی عمل کنند، مورد تحسین قرار نگرفته است. آره من نمیخرمش دقیقا چه چیزی به مردم این ایده روشن را داده است که شخصیت ها باید در سطح یک فرد معمولی باشند تا قانع کننده باشند؟ آیا این قدر غیر قابل باور است که افرادی که ما داستان را از آنها می بینیم، در انجام وظیفه مورد نظر بهتر از دیگران هستند؟ باور کنید یا نه، حقیقت واقعیت این است که می‌توانند و همیشه هستند افرادی که در بعضی چیزها بهتر از شما هستند، بدون اینکه حتی تلاشی کنند، و شخصاً ترجیح می‌دهم شخصیت‌هایی مانند آن را دنبال کنم که با انواع هیولاها مبارزه کنند به جای تماشای یک دسته از هیولاها. هیچ کس برای دو سوم از یک سری با اجنه مبارزه نمی کند. این شخصیت و تجربیات شخصیت‌ها است که به آنها احساس واقعی بودن می‌دهد، نه تهدید مرگ یا احتمال موفقیت آنها، و متاسفانه این چیزی است که امروزه به نظر می‌رسد تعداد کمی از مردم آن را دریافت می‌کنند. و این مرا به مشکل دیگری سوق می دهد. ما می آموزیم که نه تنها هاروهیرو و دیگران نمی دانند چگونه در گریمگار به سر می برند، بلکه هیچ خاطره ای از زندگی خود قبل از رسیدن به آنجا ندارند. مثلاً به طور جدی، هدف از آن چه بود؟ از نظر روایی هیچ هدفی را دنبال نمی کند و به نظر می رسد صرفاً برای درام ارزان یا برای جلوگیری از دردسر دادن شخصیت ها به داستان های پس زمینه به کار گرفته شده است. این سریال قرار است نشان دهد که افرادی که بازی‌های MMORPG بازی نکرده‌اند در دنیای isekai چگونه عمل می‌کنند، اما حتی اگر آنها را بازی می‌کردند، مهم نبود زیرا آنها اصلاً هیچ خاطره‌ای ندارند و همینطور خواهد بود. یادت نره بازیشونو علاوه بر این، سریال بسیار کند است و شخصیت‌ها اغلب برای بخش خوبی از یک اپیزود که در طی آن هیچ اتفاق قابل توجهی رخ نمی‌دهد تنبلی می‌کنند. این سریال به وضوح سعی می‌کند ترکیبی از isekai و Slice-of-life باشد، اما در انجام این کار نمی‌تواند نمونه خوبی از هر یک از ژانرها باشد و هم اکشن با اکتان بالا و هم سبک بودن دومی را ندارد. مسلماً، همه چیز در یک سوم پایانی سریال کمی جالب‌تر می‌شود، اما احتمالاً بسیاری از شما تا آن زمان از سریال منصرف شده‌اید. میدونم چند بار این فکر به ذهنم خطور کرد. هنر و انیمیشن (8.5/10): صرف نظر از احساس شما نسبت به "گریمگر" به عنوان یک کل، من شک دارم که کسی بتواند عالی بودن جلوه های بصری نمایش را انکار کند. این سری پر از جزئیات چشمگیر است، هرچند که برجسته‌ترین مدل‌ها باید مدل‌های شخصیتی باشند، که واقعاً به خوبی در سبک هنری بسیار پر جنب و جوش طراحی شده‌اند و برای بوت کردن واقعاً انیمیشن خوبی هستند. مسلماً بخش‌هایی از جلوه‌های بصری وجود دارد که من طرفدار آن‌ها نبودم (برای مثال، پس‌زمینه‌ها اغلب شبیه نقاشی‌های بوم نیمه کشیده به نظر می‌رسند، شبیه به آنچه در «Nabari no Ou» یافت می‌شود)، اما این فقط من هستم، و در کل، جلوه‌های بصری قطعا یکی از نقاط برجسته نمایش است. صدا و دیالوگ (8.5/10): موسیقی متن «گریمگر» در کل بسیار خوب است. نه تم های آغازین و پایانی، توجه داشته باشید که هر دو در بهترین حالت قابل قبول بودند، بلکه آهنگ هایی که در طول قسمت ها پخش می شوند. تعداد کمی از آنها وجود دارد که مورد علاقه من "تن بارانی" و "رشد" است که به ترتیب در قسمت های چهارم و هشتم پخش می شوند و دو صحنه بسیار خاطره انگیز را ایجاد می کنند. صداپیشگی نیز عالی است، حتی برای شخصیت هایی که من طرفدار آنها نبودم، اگرچه من شخصا فکر می کنم ریکو فاجاردو و جنی تیرادو (که به ترتیب صدای هاروهیرو و یومه را ارائه می دهند) بهترین بازیگران سریال بودند. به طور خلاصه، طراحی صدا در همه جا خوب است و به راحتی یکی از بهترین قسمت های سری است. شخصیت ها (6.5/10): شخصیت "گریمگار" در کل بسیار متوسط ​​است. ما با هاروهیرو شروع می کنیم، که به دلیل راوی بودن، بلافاصله به عنوان شخصیت اصلی شناخته می شود، زیرا او کسی است که چیزهای مختلفی را درباره نحوه کار در گریمگار توضیح می دهد و همچنین توضیحاتی در مورد تکنیک های مختلف ارائه می دهد. او به عنوان دزد گروه عمل می کند، خنجر را به عنوان سلاح به دست می گیرد و بر سرعت بیش از قدرت تکیه می کند. از نظر شخصیتی، او مهربان و مؤدب است اما در عین حال محتاط و گاهی ترسو است. او به اندازه کافی دوست داشتنی است، اما من او را به نوعی حصیر در خانه هم دیدم. به طور معمول، این خیلی بد نیست، اما او در نهایت نقش رهبر حزب خود را خیلی زود به عهده می گیرد. با این حال، من هرگز واقعاً احساس نکردم که او این نقش را ایفا کرده است، زیرا او تمایل دارد با خصلت های مضر اعضای حزبش خیلی بیشتر از آنچه که باید تحمل کند، ظاهراً درک نمی کند که بخش مهمی از رهبر بودن این است که بدانیم چه زمانی باید کار خود را انجام دهیم. پا پایین اگر بخواهم شخصیت مورد علاقه‌ای را انتخاب کنم، باید Yume، شکارچی گروهی باشد که در نبرد کمان می‌کند. Yume به عنوان قلب مهمانی عمل می کند، در بیشتر مواقع بسیار مهربان و شاد است، و همچنین نسبتاً سر به هوا است، اما همچنین نمی ترسد که دیگران را در هنگام عصبانیت صدا بزند. در ابتدا، او یک شات آماتور است، اما هدف او در طول سریال تا حد زیادی بهبود می‌یابد، و من تا آنجا پیش می‌روم که می‌گویم او از نظر توانایی مبارزه در بین همه افراد مهمان بیشترین پیشرفت را دارد. به طور کلی، Yume فقط یک شخصیت دوست داشتنی در اطراف است، و تقریباً تنها عضو حزب است که من با او مشکل خاصی نداشتم. سپس شیهورو، یکی دیگر از اعضای زن حزب است که با یومه دوست می شود. با این حال، برخلاف طبیعت شاد و برون‌گرای یومه، شیهورو فردی خجالتی، ترسو، نرم زبان و بیش از حد معذرت‌خواه است که عزت نفس ندارد و سعی می‌کند از توجه دوری کند. او به عنوان جادوگر سیاه گروه خدمت می کند، به این معنی که مهارت های او به سمت جادوی تهاجمی متمایل است. متأسفانه، بسیاری از تمرکز او صرف تفسیر سینه های بزرگش می شود، که باعث می شود باور کند که اضافه وزن دارد، حتی اگر چیزی غیر از آن باشد. گاهی اوقات، این احساس می‌کرد که سریال به جای یک شخصیت با او رفتار می‌کند، و این کمکی نمی‌کند که او هرگز واقعاً فراتر از کهن‌الگوی معمولی پرشور پیشرفت نکند، اگرچه می‌توانم بگویم که هنوز او را دوست داشتم و از دوستی‌اش لذت بردم. با یومه سومین و آخرین عضو زن حزب، مری است، یک کشیش که در چند قسمت به مهمانی می‌پیوندد و فردی با تجربه بسیار بیشتر از بقیه اعضای گروه. در ابتدا، او گوشه گیر و غیرهمکار است، اغلب از پیروی از دستورات یا درمان مهمانی وقتی از او خواسته می شود امتناع می ورزد، و در حالی که معلوم می شود دلایل خود را دارد، اما این واقعیت را تغییر نمی دهد که او کار را برای همه سخت تر می کند، زیرا از دیدن امتناع می کند. چیزها از دیدگاه دیگران با این حال، در زمان اضافه، او با دیگران گرم می شود، اگرچه بیشتر از طریق پذیرفتن آنها، او روش خاص خود را برای انجام کارها دارد. بعدی موگوزو است، عضله اصلی گروه که بر خلاف آنچه ظاهرش نشان می دهد، بسیار مهربان است و بعد از شیهورو به عنوان نرم ترین زبان در رتبه دوم قرار دارد. با این حال، در حالی که من همیشه از شخصیت‌هایی قدردانی می‌کنم که شخصیت‌هایشان با ظاهرشان مطابقت ندارد، به جز اینکه او آشپز اصلی مهمانی است، چیز زیادی در مورد او نمی‌توان گفت. آخرین شخصیتی که قرار است در موردش صحبت کنم، رانتا است، که نه تنها محبوب ترین شخصیت من در سریال است، بلکه یکی از کم علاقه ترین شخصیت های من در هر دوره ای است. برای بیان آن به نحوی که متوجه خواهید شد، رانتا اساساً اتفاقی است که وقتی یک قلدر معمولی مدرسه را می گیرید، او را به جزیره ای دورافتاده می اندازید و او را مجبور می کنید تا برای زندگی خود بجنگد، اما به جای تبدیل شدن به فرد بهتری، او تصمیم می گیرد تا آن را بسازد. زندگی هر کس دیگری در اطراف او یک جهنم زنده است. او گستاخ، سخاوتمند، بی عذرخواهی است، اغلب فخرهای مضحکی می کند که هرگز نمی تواند پشتیبان آن باشد و برای همه هم تیمی هایش اغلب زمانی که برای او منطقی نیست یک احمق است. برای ارائه تنها یک مثال از رفتار کاملاً اسفناک او، در یک اپیزود به او این فکر می‌رسد که هنگام حمام کردن دختران را زیر نظر بگیرد (که از نظر عینی جرم است) و نه تنها از عذرخواهی امتناع می‌کند. او به ناچار در این عمل گرفتار می شود، حتی حاضر نیست اعتراف کند که کار اشتباهی انجام داده است. اگر رانتا کمی متواضع‌تر و شاید کمتر متواضع‌تر می‌بود، بسیاری از مشکلات حزب یا کم می‌شد یا کاملاً ناپدید می‌شد، اما هر لحظه نجابتی که او داشته باشد بسیار کم است و نکات خوبی که او بیان می‌کند کاملاً تحت الشعاع میزان آن قرار می‌گیرد. او کاملاً در مورد آنها است. و از آنجایی که شخصیت ها داستان پس زمینه ای ندارند، هیچ توضیحی در مورد اینکه چرا او چنین است، ارائه نشده است. او فقط هست صادقانه بگویم، جای تعجب است که دیگران او را با این همه دردسر و غم و اندوهی که به وجود می آورد، رها نمی کنند، زیرا در حالی که او را با این بهانه که بهترین مبارز آنهاست در اطراف نگه می دارند، او واقعاً از بقیه قوی تر نیست. پیدا کردن شخص دیگری در سطح او نمی تواند چندان دشوار باشد. لذت (6/10): به همان اندازه که سریال سعی می کند پیام مثبتی در مورد اینکه چگونه انسان ها می توانند با هر چیزی سازگار شوند، ارائه دهد، فضا در سراسر آن کاملاً تیره و تار است (هیچ جناسی در نظر گرفته نشده است)، با این که مهمان اغلب بیشتر از چیزی که به دست می آورد ضرر می کند و حتی زمانی که موفق می شوند، آن ها از دست می دهند. گاهی اوقات از خود می پرسید که آیا ارزشش را داشت یا نه. کار به جایی رسید که خودم را دیدم که آرزو می‌کنم یک هیولا بیاید و همه آنها را از بدبختی بیرون بیاورد - و من احساس می‌کنم یک احمق فقط این را می‌گویم! به طور کلی: «گریمگار فانتزی و خاکستر» نشان می دهد که ساختارشکنی یک ژانر همیشه آن را بهتر نمی کند. مشکل آن این است که مانند چندین نمایش دیگر که به طور مشابه بیش از حد ارزش گذاری شده اند، بیش از حد بر روی متفاوت بودن یا واقع بین بودن تمرکز دارد به قیمت آنچه واقعاً مهم است. محدود کردن کارهایی که می توانید انجام دهید تنها بر اساس این که قبلا انجام شده است، بهترین راه برای نوشتن یک داستان خسته کننده است، و "گریمگار" گواه آن است، که همراه با شخصیت پردازی پایین تر و لحن بیش از حد تیره و تار آن، این را به یک داستان تبدیل می کند. سریال فقط برای کسانی که واقعاً می خواهند از جریان اصلی فاصله بگیرند. نمره: 5.5+8.5+8.5+6.5+6=35/50=7.0/10

"Hai to Gensou no Grimgar" یکی از بهترین ایسکای های موجود است. داستان شامل گروهی از مردم است که با از دست دادن خاطرات قبلی خود در یک دنیای فانتزی معمولی تناسخ پیدا کردند. پایه و اساس توسعه انیمه به آن اجازه می دهد تا مسیری متفاوت از آنچه برای این نوع داستان ها انتظار می رود در پیش بگیرد. علاوه بر کمبود خاطرات، همه شخصیت ها دارای قدرتی پایه و بدون هیچ قدرت استعدادی هستند. ضعف اصلی ترین جنبه ای است که اتفاقات سریال را توجیه می کند. برخلاف آنچه معمولاً در isekai دیده می‌شود، آموزش و تلاش در تمام قسمت‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد. فقدان استعداد طبیعی، محیطی ناامیدکننده و خطرناک ایجاد می‌کند و شخصیت‌ها را مجبور می‌کند تا در هر مأموریتی با احتمال مرگ همزیستی کنند. به همین دلیل تلاش برای بقا و ریسک در سریال حضور پررنگی دارد. به طور معمول، پیامد هر درگیری این است که گروه اصلی آسیبی نبیند. با این حال، در گریمگار، شخصیت ها نه تنها از نظر جسمی و روحی آسیب می بینند، بلکه باید با از دست دادن رفقا نیز روبرو شوند. به ویژه، مرگ یک فرد خاص است که فضای سریال را از ناامیدی به مالیخولیایی تغییر می دهد، که اتفاقاً با یک موسیقی متن شگفت انگیز تقویت می شود. این به سریال کمک می‌کند تا نه تنها با مقایسه مستقیم قدرت، بلکه در نحوه برخورد مردم با آنها، چگونگی تأثیر ضعف بر آنها را بازتاب دهد. با این حال، دلیل اصلی اینکه این یک isekai عالی است، به دلیل خلاص نشدن آن از پایه ژانر است. دنیای فانتزی RPG کلاسیک هنوز وجود دارد، اما به جای اینکه آن را صرفاً تفریحی کند، لحن جدی تری به خود می گیرد. حالا، وقتی صحبت از شخصیت‌ها می‌شود، آن‌ها بسیار محکم هستند. آنها از دست دادن خاطرات خود به آنها اجازه می دهد تا وارد دنیای جدید شوند و آنها را از ابتدا بسازند. در حالی که درست است که اکثر آنها شخصیت های کلی دارند که با نقش تعیین شده در سریال مطابقت دارد، اما رشد قابل توجهی دارند که اگر اتفاقات سریال در نظر گرفته شود، واقع بینانه است. در عین حال، اگر جزئیات بیشتری در مورد اینکه آنها چه کسانی بودند و چرا آمده بودند، وجود داشت. به هر حال، تنها دلیل این که این یک ایسکای است، این واقعیت است که برخی از کلمات مدرن اینجا و آنجا پرتاب می شوند، چیزی غیر از آن. علاوه بر این، با پیشروی سریال، به نظر می‌رسد شخصیت‌ها نوعی زره ​​طرح را به دست می‌آورند، زیرا اکثر آنها با شانس خالص زنده می‌مانند. من خیلی مطمئن نیستم که رانتا یا هاروهیرو می توانستند زنده از مین بیرون بیایند. در پایان، اگر از تماشای isekai لذت می برید و از کپی شدن آنها خسته شده اید، این انیمه را به شدت توصیه می کنم. اگر صرفاً به دنبال انیمه‌هایی با پویایی واضح «شخصیت اصلی = قوی» هستید، تماشای آن را پیشنهاد نمی‌کنم، زیرا بعید می‌دانم که شخصیت‌های اصلی که توسط گابلین‌ها پرتاب می‌شوند سرگرم‌کننده باشند. در کل خیلی خوبه