Ikoku Meiro no Croisée The Animation

«انیمیشن Ikoku Meiro no Croisée» زمانی اتفاق می‌افتد که یک نمایش با یک پیش‌فرض جالب می‌سازید، اما آن را تا حدی ساده‌تر می‌کنید، چیزهای خوب و ساده‌لوحانه‌ای را که می‌توانید احساس کنید. یک دختر جوان ژاپنی به نام یونه وارد پاریس می شود. او که توسط اسکار آورده شد، قرار است خدمتکار یک مغازه کوچک آهنگر/صنایع فلزی شود که عمدتاً توسط نوه او - کلود اداره می شود. از آن روز او چیزهای جدیدی را در مکانی ناشناخته کشف می کند و زندگی کلود را کمی "جالب"تر می کند. بله، همین است. این یک نمایش برشی از زندگی است، بنابراین انتظار یک طرح کلی یا حتی یک هدف اصلی برای شخصیت ها نداشته باشید. آنها فقط زندگی خود را در یک راه به ظاهر مسالمت آمیز می گذرانند. در همه اینها کمی درام وجود دارد اما خیلی سریع حل می شود. در مورد بازیگران اصلی: یون - دختر 15 ساله ژاپنی که با اسکار به فرانسه آمد. چرا؟ نمی دانم، این حتی در قسمت های بعدی واقعاً فاش نشده است. او منبع اصلی کرک و دلیلی است که شما باید سطح قند خود را بعد از هر قسمت بررسی کنید. او نسبتاً سریع با محیط جدید خود سازگار می شود و حتی به چیزی می رسد که تقریباً می توان آن را دوست نامید ... اگر به اندازه کافی ساده لوح باشید. کلود کلودل - مرد جوانی که در مغازه صنایع دستی فلز کار می کند و از یون مراقبت می کند. او نشانه ها و چیزهای دیگر ساخته شده از فلز را ایجاد می کند. او نسل سومی است که در این مغازه کار می کند. با وجود 17 خوش خیم، او می تواند نسبت به یون و سایر افراد بسیار سرد و خشک باشد. مخصوصاً کسانی که به آنها اعتماد ندارد. در پایان روز او به یون اهمیت می دهد و حتی وقتی با او خشن است، بیشتر از روی مراقبت و نه از روی بدخواهی این کار را انجام می دهد. اسکار - پدربزرگ کاد با یک هوس سرگردان بسیار بزرگ. در یکی از سفرهایش است که یونه را ملاقات می کند و او را با خود می برد. او اکثراً راحت است، با زنان خوش شانس است و ظاهراً دوست ندارد کار کند. آلیس بلانچ - آزاردهنده ترین شخصیت نمایش تا کنون. او شیفته ژاپن و یونه است. صادقانه بگویم، فکر می‌کردم این نمایش او را قابل بازخرید می‌کند، اما نه. از ابتدا تا انتها او فقط یک خرگوشه نفرت انگیز است که با یون بیشتر شبیه یک بازیچه جذاب رفتار می کند تا یک شخص. او در آن بدخواه نیست، او طوری نوشته شده است که نشان می دهد او حتی متوجه این موضوع نمی شود و فکر می کند فقط با یون دوست است. دوست نداشتنی مثل جهنم حالا که بازیگران را شناختیم می خواهم چیزی بگویم. علیرغم اینکه در سرزمینی بیگانه است، شوک فرهنگی یونه بیشتر به کلی ترین و تنبل ترین شکل ممکن استفاده می شود. بله، او در مورد تفاوت‌های غذا یاد می‌گیرد، که مردم در پاریس سردتر از ژاپن هستند (به گفته او به هر حال) او واقعاً با آن سازگار نیست یا با آن مبارزه نمی‌کند. فقط آنجاست فقط یک لحظه وجود دارد که او واقعاً به هشدار کاد گوش می دهد و این تنها لحظه ای است که در واقع مجبور نیست. این کمی پتانسیل هدر رفته است برای نشان دادن اینکه چگونه فردی با پیشینه کاملاً متفاوت با زندگی جدید خود سازگار می شود، اما من حدس می زنم چیزهای مهم تری برای نویسندگان وجود داشته است. چیزی که واقعاً من را ناامید کرد این واقعیت بود که نمایش درام های بسیار خوبی را بین شخصیت ها تنظیم می کند و سپس آنها را کاملاً فراموش می کند یا آنها را در یک مونولوگ دو دقیقه ای حل می کند. نه حتی یک گفتگو. من دوست دارم توسعه و حل مناسبی برای برخی از اصطکاک‌های کلود-یون و حتی بیشتر کالود-کامیل ببینم. متوجه شدم، این یک برش اپیزودیک از زندگی است / نمایش ایاشیکئی. اما پس چرا آنها را تنظیم می کنند؟ کاری که نمایش نسبتاً آزادانه انجام می دهد این است که یون را مجبور می کند مانند یک بچه کوچک رفتار کند. به طور جدی او 15 سال دارد اما بیشتر شبیه یک بچه 5 ساله رفتار می کند. او لبخند می زند، می خندد، گریه می کند و نمایش از همه اینها استفاده می کند تا او را تا حد امکان شیرین کند. او حتی نمی تواند بترسد بدون اینکه شبیه چیزی باشد که شما را وادار به مصرف انسولین کند. نمایش این واقعیت را پنهان نمی‌کند که بیشتر اتفاق‌هایی که می‌افتند، به این دلیل اتفاق می‌افتند که یون به کاری نیاز دارد و نه به دلیل منطقی. این به خودی خود بد نیست، اما برخی از موقعیت ها آنقدر احمقانه و ساده لوحانه هستند که در تعلیق ناباوری خود با مشکل مواجه شدم. فکر می‌کنم غم‌انگیزترین بخش همه این‌ها این است که علیرغم اینکه یون تعاملات و ماجراجویی‌های جالبی دارد، او واقعاً در طول نمایش رشد نمی‌کند. جدای از اینکه ممکن است نسبت به مردم خوش بین باشد، او به هیچ وجه نگرش یا رفتار خود را تغییر نمی دهد. در کل نمایش بدی نیست. اگر از طرفداران Iyashikei هستید، واقعاً می توانید آن را سرگرم کننده بدانید. لحن‌های تلخی وجود دارد، اما بیشتر نمایش بسیار آرام و آرام است، حتی اگر آلیس بتواند روز یون را به ترن هوایی تبدیل کند.

من یک کیمونو می بینم، کلیک می کنم. توضیحات Animax می‌گوید: «فرهنگ ژاپنی در غرب محبوبیت پیدا می‌کند» که به‌شدت نادرست از آنچه در واقع رخ داد، بود. بنابراین اجازه دهید سریع آن را برای شما شرح دهم: کودک 8 ساله* ژاپنی به امید "تحصیل در خارج از کشور" همه چیز فرانسوی به پاریس نقل مکان می کند. در عوض، او به یک خانواده کارگری که در آستانه ورشکستگی قرار دارند، تبدیل به یک au pair (مددکار خانگی که معمولاً حقوقی ندارد) می شود. هر قسمت مملو از شوک فرهنگی، تبعیض نژادی ظریف و سوء استفاده از خانواده میزبان است. اینکه آیا این سریال را انتخاب می‌کنید کاملاً به شما بستگی دارد، و بخش‌های زیادی وجود دارد که لذت‌بخش هستند- اما من احساس می‌کنم همه بینندگان باید به جای اینکه کاملاً مثل من فریب بخورند، باید از موارد بالا آگاه باشند. صادقانه بگویم، توضیحات اولیه باعث شد که انتظار محبت و تحسین فرهنگ ژاپنی را داشته باشم. و محصولات ژاپنی با تقاضای بالا توسط همه جامعه. چیزی که امروزه در گروه‌های اجتماعی خاص اتفاق می‌افتد که می‌دانیم - و حتی ممکن است بخشی از آن باشد. اما فکر می‌کردم دیدن این اتفاق در قرن هجدهم تا نوزدهم، و مهم‌تر از آن، نوع هنر و کالاهایی که از طریق تجارت خارجی مبادله می‌شوند، سرگرم کننده (اگر نه جذاب) خواهد بود. بنابراین، در آن جبهه، اگر انتظار چیزهای مشابهی را داشتید، با یک ناامیدی بزرگ مواجه خواهید شد. به هر قیمتی از تماشای این فیلم خودداری کنید. این انیمه برای فرانسوی ها و طرفداران Les Miserables است. این به سختی در مورد ژاپن است. بقیه بررسی من حاوی SPOILERS است، بنابراین اگر نمی‌خواهید بقیه را بدانید، اینجا را نخوانید. چیزهایی که لذت بردم: 1) آلیس. شخصیت مورد علاقه من تا حد زیادی، و یک دختر پس از قلب خودم. هر دوی ما مبلمان، لوازم جانبی و دیگر هنرهای سنتی ژاپنی بسیار گران قیمت را جمع آوری می کنیم (اگرچه فکر نمی کنم کاغذ چیوگامی در آن زمان در فرانسه موجود باشد). مثل این بود که خودم را روی صفحه تماشا کنم، با این تفاوت که آلیس بسیار زیباتر است. حتی اگر چندین بار تقلب فرهنگی کرده باشد، باید برای تلاش دختر را A+ بدهید! افراد زیادی نیستند که در درک فرهنگ خارجی آنقدر سخت کوش باشند. بسیاری از لحظات خنده‌دار را ارائه می‌دهد که فقط بامزه هستند، به جای احساس هر نوع تصاحب فرهنگی - به خصوص به این دلیل که آلیس وقتی متوجه می‌شود در اشتباه است، خودش را اصلاح می‌کند. آلیس رشد می کند. او یاد می گیرد. او تغییر می کند و با ادامه انیمه با افراد زیادی بهتر رفتار می کند و دارای شخصیت عالی است. 2) سبک هنری سبک هنری انیمه غیرقابل انکار خوب است، و پالت رنگ کمی کمتر است (شاید زمان بندی 2011) تا در بسیاری از صحنه ها ظاهری ملایم و قدیمی به آن بدهد. من حتی می‌توانم این هنر را به‌عنوان رنگ‌های «محو» توصیف کنم. اگرچه من انتظار طرح های بسیار بیشتری را در قسمت جلوی لباس داشتم (مخصوصاً برای یوکاتاها و کیمونوها)، هنوز طرح های کافی برای راضی نگه داشتن نگاه من وجود داشت. 3) آلن (شخصیت جانبی) دست کم گرفته شده ترین شخصیت فرعی. او در سرتاسر سریال خیلی کم دارد، اما خطوطی که دارد به سادگی قیمتی ندارند. 4) کامیل من مطمئن نبودم که در آن قسمت چه احساسی نسبت به او داشته باشم... اما بعد از اینکه بیشتر در مورد او یاد گرفتیم. وای من عاشقم در حالی که او می‌توانست در انتقال محدودیت‌ها/قوانین بیرونی خود به کلود بهتر عمل کند، من هنوز فکر می‌کنم او فوق‌العاده است و شایسته بهترین‌ها است. خیلی بهتر از کلود، اما، با وجود این، من آنها را به سختی می فرستم و همچنان امیدوارم که با هم باشند، زیرا می خواهم کامیل خوشحال باشد. 5) دزد/کودک بی خانمان دوست داشتم این را نشان دادند. تا آن اپیزود، فکر می‌کردم «وای، حدس می‌زنم آن‌ها می‌خواهند آمار بالای جرم و جنایت و آدم‌های وحشتناک در پاریس را پنهان کنند»، زیرا برای مردم بسیار معمول است که پاریس را رمانتیک کنند. این اتفاق تازه بود، حتی اگر باز هم غیرواقعی باشد، با این که همه یک رنگ پوست بودند... این یکی احتمالاً یک مشکل انیمه تاریخی است که ما درباره آن می دانیم. 6) Yune ذهنیت "اول مشتری" را توضیح می دهد من از بسیاری از توضیحات او در مورد فرهنگ اولویت دادن به دیگران، توجه به خیر عمومی یا جامعه و مفید بودن، حتی برای غریبه ها، لذت بردم. بسیاری از ارزش‌های جامعه‌محور او را می‌توان قطعاً در فرهنگ‌های دیگر در سراسر جهان مشاهده کرد. بنابراین تماشای مناظره او با کلود که سخنانش مفاهیم معمول غربی مانند فردگرایی، آزادی و ذهنیت خود محوری را منعکس می کرد، بسیار خوب بود. چیزهایی که از آنها لذت نمی بردم: من این انیمه را در ابتدا دوست داشتم. من ذاتاً آدم حساسی هستم، اما گریه کردن در قسمت اول یک انیمه حتی من را شوکه کرد. فکر می‌کردم این سریال باید چیز خاصی باشد، و نمی‌توانستم صبر کنم تا بیشتر احساسات صمیمانه، گرم و صمیمانه‌ای را که از یونی به دست می‌آید که در برابر سختی‌ها تلاش می‌کند، ببینم. من آماده بودم به این انیمه امتیاز 10/10 بدهم. اما، صرفاً به خاطر کلود، من آن را به 7 کاهش می دهم. در ابتدا، نگرش سخت کوش او باعث می شود پدربزرگ بد به نظر برسد، اما با ادامه اپیزودها، مشخص می شود که شرور واقعی در اینجا کیست. نمی‌دانم در زندگی واقعی با کسی که این‌قدر بی‌ادب، بی‌رحم، بی‌ایمن، بدرفتار، خودخواه و تلخ است، چه کنم. ناگفته نماند که او یک پدوفیلی آشفته عاطفی است. و نه، من این را به خاطر لا بیس نمی گویم. همه چیز دیگر. من بین تماس گرفتن با درمانگر یا پلیس مبارزه می کنم، lol. او مانند یک دوست پسر فوق‌العاده نسبت به یون رفتار می‌کند و سپس هر روز از او سوء استفاده می‌کند. ابتلای او به سندرم استکهلم نیز کمکی نمی کند. تماشای آن خسته کننده - و نفرت انگیز است. بدبینی کامل او نسبت به دنیا ممکن است یک عادت بقا باشد، اما هر چیز دیگری؟ جهل لجبازانه و عدم تحمل او نسبت به کسی که مانند او نیست...؟ حتی اگر او لحظات خوبی داشته باشد، دوست داشتن او در زمانی که معایب او بیشتر از جوانب مثبت است دشوار است. و بدترین قسمت این است که برخلاف آلیس یا حتی کامیل، او در طول سریال تغییر نمی کند. رشد شخصیت او در بهترین حالت ضعیف است و از عدم تحمل نژادپرستانه به بی تفاوتی تغییر می کند، اگر بتوان آن را پیشرفت نامید. حیف است که انیمه انتخاب می کند تا او را به عنوان قهرمان به تصویر بکشد، در حالی که در واقع، او بیشتر یک شکارچی خودخواه است که تمام ترس ها و پرخاشگری های خود را نسبت به همه اطرافیان خود نشان می دهد. خدا کمکش کنه از کسی کمک نمیگیره *من فقط در حین نوشتن نقد متوجه شدم که یون در واقع 13 سال دارد. چیزی که در انیمه ذکر نشده است و با توجه به ظاهر و نکات اصلی داستان (کتاب ABC، کسی؟) برای من چندان قابل باور نیست. از نظر روحی و جسمی، فکر می‌کنم او 8 تا 10 سال دارد، قطعاً از 11 سال گذشته نیست. طرفدار نیست