Koi Kaze

کوی کازه داستانی در مورد از دست دادن غم انگیز یک رابطه خواهر و برادری است و دو انسان با غم و اندوه زمان از دست رفته به روشی که ذهنشان به آنها می گوید دست و پنجه نرم می کنند. نه برای ضعف قلب. من در ابتدا این را کنار گذاشتم زیرا زنا با محارم باعث ناراحتی من می شود، اما تصمیم گرفتم آن را اجرا کنم زیرا این یکی از انیمه های قبلی است که زن با محارم را به شکلی بدون فتیش ارائه می کند. علاوه بر این، این یک انیمیشن روان‌شناختی کمیاب است که بر عناصر ماوراء طبیعی یا فناوری‌های آینده‌نگر متکی نیست. در عوض، به ترسناک ترین چیزی که می دانیم می پردازد: ذهن ما. ابتدا از جزئیات فنی گذر کنید: دوبله بد نیست. اگر با هر دو مشکل دارید، با زیرنویس بروید. اگر به شدت فقط دوبله را تماشا می کنید، خوب است، به جز قسمت های خاصی که به نظر می رسد بی دلیل می خندند. برای مثال، صحنه‌ای وجود دارد که نانوکا می‌گوید برای شام ماهی درست کرده است، و او و پدرش بدون هیچ دلیلی شروع به خندیدن می‌کنند. این انیمیشن کلاسیک اوایل دهه 2000 است، با ایرادات خاصی مانند فریم فریم ها در اینجا و آنجا، چشم های ناهموار، و ترسیم پرسپکتیو نادرست. اگر برای داستان اینجا هستید، آن را تماشا کنید. برخلاف تصور عمومی، این انیمه از پدوفیلی و محارم تمجید نمی کند. ممکن است اینطور به نظر برسد زیرا ما داستان را از طریق pov کوشیرو (و تا حدودی نانوکا) تجربه می کنیم، اما در واقع همه چیز را آشکار می کند، از جمله قسمت های "بد" را. بیشتر قسمت‌های «بد» فقط از طریق دیالوگ ذکر می‌شوند و به صورت بصری نشان داده نمی‌شوند، زیرا این امر مانع فانتزی کوشیرو و نانوکا می‌شود. این من را به یاد فیلم لولیتا (1997) می اندازد، جایی که ما داستان را از دیدگاه ایده آل هامبرت تجربه می کنیم. از جایی که همه چیز شروع شد؛ به نظر می‌رسید که والدین کوشیرو زیاد به او اهمیت نمی‌دادند، همانطور که مادرش نانوکا را گرفت و رفت و پدرش در یکی از صحنه‌های «شوخی» بعد از اعتبار اعتراف کرد که زیاد به کوشیرو اهمیتی نمی‌دهد. تنها زمانی که او را در کودکی لبخند می‌بینیم زمانی است که با نانوکا است، او می‌توانست یکی از مهم‌ترین افراد زندگی او باشد. تعصب ناخودآگاه والدینش نسبت به خواهرش و جدایی آنها باعث شد که او به عنوان یک بزرگسال ناراضی بزرگ شود. به قدری که تصمیم می‌گیرد برنامه‌ریزی عروسی شود تا ببیند مردم دور هم جمع می‌شوند و خوشحال هستند، مثل بچه‌ای در مغازه شیرینی فروشی که نمی‌تواند گران‌ترین آب‌نبات را بخرد، بنابراین تصمیم می‌گیرد فقط به آن خیره شود و تصور کند چه چیزی طعمش شبیه زمانی که او برای اولین بار با نانوکا ملاقات می کند (بدون اینکه او خواهرش است) این موضوع تغییر می کند. او برای اولین بار متوجه شکوفه های گیلاس می شود و دنیا برای او پر جنب و جوش به نظر می رسد. او حتی پس از اینکه متوجه شد که او در واقع خواهرش است، نمی تواند این احساس را کنار بگذارد. زمانی که مردی با فضیلت بود که فتیش دوستش کی را برای تعقیب دختران نوجوان تایید نمی کرد، در نهایت به همان مردی تبدیل می شود که زمانی او را محکوم می کرد، فقط به این دلیل که نمی خواهد این ماده مخدر را مانند احساسی که کشف کرده است رها کند. او تبدیل به یک مرد دیوانه می شود و مدام آرزو می کند و کارهایی انجام می دهد که احساسات او را توجیه می کند. ای کاش برادر نانوکا نبود، لباس زیر او را بو می کشید، می خواست برای این کار معذرت خواهی کند تا از گناهش خلاص شود، دوست نداشت خواهرش قرار ملاقات بگذارد و غیره. آنچه به این داستان عمق می بخشد این است که چگونه شاهد آشفتگی درونی او هستیم. صحنه ای که او متوجه می شود در حالی که در تختش گریه می کند جذب خواهرش شده است، چیزی است که اکثر افراد عجیب و غریب ممکن است بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. حتی اگر این کار را نکنید، نمی توانید در آن لحظات خصوصی احساس همدردی نکنید. او خواهرش را، شاید ناخواسته، اصلاح می کند، اما به عنوان یک شخصیت اقتدار در زندگی او، از مرزها عبور می کند. او با این کار به پدر و مادر، دوستان، خواهر و حتی خودش خیانت می کند. در پایان، او خود را شایسته مراقبت نمی داند. او یک جوراب پاره می پوشد، زیر چشمانش کیسه هایی دارد و در مجموع هاله ای بسیار منفی از خود ساطع می کند که باعث می شود مردم از او دوری کنند. از سوی دیگر، نانوکا همیشه دلتنگ برادرش بوده و حتی قبل از اینکه دوباره با او بپیوندد، همانطور که مادرش اشاره کرده بود، دلتنگش بوده و ایده آل او بوده است. نانوکای جوانی در دفتر خاطرات خود نوشت: "من هم ازدواج خواهم کرد. من بچه های زیادی می خواهم. به مادر، پدر و برادرم زنگ می زنم و همه با هم زندگی می کنیم." این به وضوح کودکی است که خانواده از هم پاشیده خود را غمگین می کند و به عنوان یک چشم انداز برای آینده خود پنهان شده است. همه اینها به عقده برادری و قربانی شدن برای آراستگی برادرش تبدیل شد. اگر مطمئن نیستید که آیا در این کار آراستگی وجود داشته است، توجه کنید که او در چند قسمت اخیر چگونه به برادرش پاسخ می دهد: «هر چه می خواهی/بگویی». یک نقطه (بعد از صحنه بو کشیدن) وجود داشت که در آن کوشیرو اشاره می کند که نانوکا نباید با کسی قرار بگذارد زیرا هنوز بوی شیر مادرش را می دهد. اگر این شکارچی را فریاد نمی‌زند، نمی‌دانم چه می‌کند. در مجموع، این یک انیمه استادانه است که روانشناسی و عاشقانه را به خوبی ترکیب می کند (عموماً عاشقانه فقط یک ژانر فرعی در یک انیمه روانشناختی است) و به شما این نوید را می دهد که با سؤالاتی در مورد انسانیت روبرو شوید که احتمالاً نمی خواهید به آنها فکر کنید. سوالاتی مانند: آیا زنای با محارم اشکالی ندارد؟ چرا اینطور نیست؟ اگر اصلاح نژادی تنها دلیلی برای عدم طرفداری از محارم است، آیا افرادی که مستعد ابتلا به اختلالات ژنتیکی هستند باید از تولید مثل منع شوند؟ آیا فرهنگ بر شادی مردم اهمیت دارد؟ و غیره. آنچه در این داستان غم انگیزتر است این است که کوشیرو و نانوکا شانس خود را برای داشتن یک رابطه معنادار از هر نوع از دست دادند. نه به عنوان خواهر و برادر، نه به عنوان شریک زندگی و نه حتی به عنوان دوست. پایان با احساس غرق شدن در من ایجاد کرد و من هرگز این انیمه را دوباره مرور نخواهم کرد. من این را فقط به کسانی توصیه می کنم که رسانه های نیهیلیستی را دوست دارند.

Koi Kaze انیمه متوسط ​​شما نیست. دقیقاً در احساسات شما را تحت تأثیر قرار می دهد، با عمقی از احساسات که یافتن آن در جای دیگری دشوار است. داستان به خودی خود شدید است، اما این شخصیت ها هستند که واقعا می درخشند. شما این حس واقعی از مبارزات درونی، امیدها، ترس هایشان را دریافت می کنید. و موسیقی؟ حتی من را شروع نکنید! این کاملاً حال و هوا را تکمیل می کند، از قطعات نرم و مالیخولیایی گرفته تا آنهایی که در لحظات دراماتیک تر متورم می شوند. مثل اینکه موسیقی متن با شخصیت ها زندگی می کند و نفس می کشد. همه چیز در مورد کوی کازه به خوبی جمع می شود. زیبا است، دلخراش است، فراموش نشدنی است. فقط برای یک ترن هوایی احساسی آماده باشید، زیرا این ترن هوایی تا مدت ها پس از پخش تیتراژ با شما خواهد ماند. اما هی، این فقط دو سنت من است. این انیمه برای همه مناسب نیست، اما اگر به دنبال چیزی هستید که واقعاً شما را به چالش بکشد و شما را به فکر وادار کند، کوی کازه قطعا ارزش دیدن را دارد.

امتیاز: 5.5/10 این انیمه ای است که در واقع احساس می کنم همزمان هم دوستش داشتم و هم دوست نداشتم. من واقعاً از زنای با محارم در انیمه خوشم نمی‌آید، اما این هنوز هم نمایشی است که کنجکاو شده‌ام تماشا کنم زیرا از چند نفر شنیده‌ام که موضوع زنای با محارم را به شیوه‌ای بسیار بالغ ارائه می‌دهد. اکنون که آن را دیدم: می توانم تأیید کنم که قطعاً به خوبی به موضوع عشق ممنوع پرداخته است، به گونه ای که از آن چشم پوشی یا تمجید نمی کند. با این حال، علی‌رغم این، تماشای بسیاری از آن‌ها هنوز هم بسیار ناراحت کننده بود، زیرا نه تنها با محارم، بلکه به دلیل فاصله سنی بسیار زیاد بین خواهر و برادر بود. خواهر 15 ساله و برادر 27 ساله است، و من احساس نمی‌کردم که شخصیت‌ها آنقدر که در رابطه با محارم به این موضوع پرداختند، با فاصله سنی به این موضوع پرداختند. او تقریبا دو برابر او سن دارد! و برخی از صحنه های او در انیمه بسیار ناراحت کننده و دیدن آنها بسیار سخت است. از صحنه‌ای که او لباس‌های زیر خواهرانش را بو می‌کشد و سپس به آن علاقه‌مند می‌شود متنفر بودم. این خیلی زشت بود! من همچنین از پایان دادن به اینکه چگونه آنها واقعاً با هم عاشقانه شدند دوست نداشتم. من واقعاً امیدوار بودم که تصمیم بگیرم به احساسات آنها عمل نکنم، اما این اتفاق نیفتاد. با وجود این: من فکر می‌کردم این یک انیمه واقعا جالب و خوب بود که قطعاً روی شما تأثیر گذاشته است. همچنین برای یک انیمه ایده بدی نیست که به موضوعات تابو بپردازد تا زمانی که با سلیقه انجام شود. قطعاً هنوز در بسیاری از قسمت‌ها بسیار ناراحت‌کننده بود و شخصیت برادر بزرگ در برخی از صحنه‌ها کاملاً ترسناک بود... بنابراین احساسات من نسبت به این انیمه مخلوط است.