Kujira no Kora wa Sajou ni Utau

خیلی ها این انیمه را دوست ندارند، می توانم دلیلش را بفهمم، اما انیمه خوب است. صادقانه بگویم، یک سریال نفیس، زیبا و دیستوپیایی از آنچه که در حال حاضر در کانون توجه انیمه قرار دارد. چیزی که برای من بسیار غیرعادی اما جذاب است. جریان اصلی اغلب بر کنش بر اکسپرسیونیسم تأکید می کند. قرار نیست همه انیمه ها رضایت همه افراد را جلب کنند، اما اگر یک انیمه دراماتیک دراماتیک و ذهن خراش را دوست دارید، با پیشرفت کند اما با جزئیات در داستان. این یکی است. زمانی که شانزده ساله بودم (اکنون 21 ساله) عاشق کاراکترها شدم، همان سنی که اونی داشتم، شخصیتی که تاثیر قابل توجهی روی من گذاشت. او قلب بزرگی برای دوستانش دارد، اما معمولاً به دلیل عدم بیانش، همه چیز را برای خودش نگه می دارد. من این را خیلی درک می کنم. و لازم نیست این احساس را داشته باشید تا بفهمید که او در برقراری ارتباط با تمام حسن نیت خود مشکل دارد. بسیاری از معنی در این سریال بین خطوط است و من توصیه می کنم مانگا را با همان ریتم انیمه پیش ببرید. این شما را ناامید نخواهد کرد جایی که انیمه صادقانه انجام داد. می‌دانم که بینندگان جریان اصلی دوست دارند همه درگیری‌ها و مشکلات را به‌عنوان توسعه‌ی شخصیت به‌طور کامل توضیح دهند. اما اینجا شما این کار را نمی کنید. شما از چیزی که تماشا می‌کنید یاد می‌گیرید و این کل داستان است. افراد فوق العاده مهربان و قدرتمند در جزیره ای منزوی شده اند که اطلاعات کمی در مورد بقیه جهان دارند و وقتی می دانند این اتفاق می افتد ... --- هشدار اسپویلر --- اگر این نوع داستان را دوست ندارید، آن را تماشا نکنید. اما حتی ممکن است باعث شود متوجه شوید که این نوع واقعیت جایگزین تا حدودی جای نگرانی دارد. در حال حاضر، پیدا کردن یک کودک بدون تلفن دشوار است، اما وقتی بچه بودم دوست داشتم چیزهای خوب زیادی از پدرم یاد بگیرم. فقط برای اینکه مورد نفرت عظیمی در سراسر دنیایی که در آن زندگی می کنم مورد ضربه قرار بگیرم. مردم باید از محیط های بهتر محافظت کنند و سعی کنند برای دیگران انسان بهتری باشند، و این تا حدودی راه حلی است که می توانید از این انیمه بگیرید. من از اینکه می بینم والدین مراقب رشد کودک نیستند و فقط به آنها اجازه می دهند با تلفن پرت شوند خسته شده ام در حالی که هنوز به آنها یاد نداده اند که چگونه یک فرد محترم و خوب باشند. من همچنین از افرادی که از چنین توسعه‌ای می‌آیند، خسته شده‌ام، اینفلوئنسرهای رقت‌انگیز که در سراسر اینترنت می‌بینیم. مردم زمان کافی برای فکر کردن در مورد اینکه چه سودی برای دنیا انجام می دهند نمی دهند، اما اگر چیزی را که می خواهند مانند پول یا برتری پیدا کنند، می توانند بیش از یک جزیره را ویران کنند. PD: نه، برای لذت بردن و درک اینکه چه رونویسی خوبی ارائه می‌کند، نیازی به تریلیون‌ها پیچش داستانی یا قوس شخصیتی تاثیرگذار ندارید. داستان به سادگی دراماتیک است و مردم رنج می برند. دوستی ها آسیب می بیند، حقوق دموکراتیک آسیب می بیند و مردم کشته می شوند. این یک فانتزی فوق العاده خارق العاده نیست. این یک فانتزی دراماتیک واقعا واقع گرایانه است. انگلیسی زبان دوم من است، بنابراین هر گونه اصلاحی پذیرفته می شود! امیدوارم پیامی که می‌خواستم منتقل کنم همچنان قابل خواندن باشد.

من کوجیرا نو کورا و ساجو نی اوتاو را تماشا کردم که با نام فرزندان نهنگ ها نیز شناخته می شود. در اینجا افکار من هستند: من با بحث در مورد تصاویر شروع می کنم، زیرا این یکی از بهترین ویژگی های نمایش است. این انیمه همیشه عالی به نظر می رسد. تقریباً هر فریمی ارزش اسکرین‌کپ را دارد. سبک هنری منحصر به فرد است و ظاهری ارگانیک دارد که کاملاً غوطه ور است. در طراحی شخصیت ها تنوع زیادی وجود دارد و بیشتر آنها ظاهر خوبی دارند. MC هم از نظر طراحی و هم از نظر شخصیتی شایان ستایش است. حالات چهره به خوبی نشان داده شده است و انیمیشن شخصیت ها به طور مداوم خوب است. سبک هنری خلاقانه و کیفیت تولید بصری بالا واقعاً محیط فوق العاده این نمایش را نیز بهبود می بخشد. تنظیمات یکی دیگر از جنبه های بسیار قابل توجه این انیمه است. این کاملا منحصر به فرد و ماورایی است. این یکی از اجزای اصلی لذت من بود. اطلاعات بیشتر و بیشتری در مورد جهان به تدریج در طول نمایش آشکار می شود. این نمایش بسیار جذاب است و نمایش کار مناسبی را در ساخت جهان برای یک زمان اجرا 12 قسمتی انجام می دهد. چیزی که می توانم بدون اسپویلر برای شما فاش کنم این است که نمایش در وسط یک «اقیانوس شنی» روی نوعی کشتی جادویی متشکل از مواد خاکی اتفاق می افتد. بسیار جالب و خارق العاده است و تصاویر زیبا واقعاً آن را تکمیل می کند. حتی فراتر از ساختمان جهان، عناصر اسرارآمیز زیادی در نمایش وجود دارد و نکاتی در مورد چیزهایی که هنوز فاش نشده اند منتشر شده است. با این حال، همانطور که ممکن است بدبینانه از یک اقتباس مانگای 12 قسمتی انتظار داشته باشید، بسیاری از اسرار اشاره شده به بیننده هرگز توضیح داده نمی شوند. صرف نظر از پاسخ ندادن به برخی از سؤالات من، هنوز هم اغلب در حین تماشا احساس فتنه می کردم. نویسنده به وضوح ایده های جذابی داشت. همچنین شایان ذکر است که پایان بندی چندان راضی کننده نیست و تعداد زیادی رشته طرح آزاد به جا می گذارد. قسمت آخر نشان دهنده یک دنباله در آینده است (و من Blurays را تماشا کردم)، اما در زمان نوشتن این مطلب از هیچ دنباله ای آگاه نیستم. یکی از مهم ترین مسائل این نمایش، حجم بازیگران آن است. بازیگران بزرگ با این مدت زمان محدود، ترکیب خوبی نیستند، به خصوص در نمایشی که از قبل با طرح‌های سنگین همراه است و نمایش‌های زیادی دارد. این انیمه سعی می‌کند تا حد زیادی قوس‌های شخصیت‌ها را متعادل کند و در نتیجه هیچ‌کدام از آنها به‌خوبی انجام نشده است. پیچیده تر کردن این موضوع این واقعیت است که احساس کردن احساسات برای شخصیت هایی که به اندازه کافی رشد نمی کنند، یا به ندرت هیچ زمان نمایشی برای آن موضوع وجود دارد، دشوار است. انتقاد رایجی که از دیگران درباره این نمایش شنیده ام این است که بیش از حد «ملودراماتیک» است. من می توانم استدلال کنم که این احساس به اصطلاح ملودرام که توسط دیگران توصیف شده است، نتیجه پدیده هایی است که من اخیراً بیان کردم: رویدادهای تأثیرگذار عاطفی که برای شخصیت های نابسامان اتفاق می افتد. در هر صورت این درست است که نمایش دراماتیک است. بیشتر اپیزودها شامل گریه شخصی در یک نقطه می شود. اگر اشک های مکرر چیزی است که شما را ناامید می کند، احتمالاً از این انیمه لذت نخواهید برد. قطعاً به درام سنگین مربوط می شود (مطمئناً برای من شخصاً مشکلی نیست). ظاهراً منبع اطلاعات جمعیتی شوجو است، اگرچه برای من بسیار جهانی تر از آن احساس می شد. یکی از جنبه های ظریف اما قابل ستایش این انیمیشن این است که لحن احساسی نسبتاً ثابتی دارد. من به خاطر نبود تسکین کمدی و حداقل اثرات شلاقی احساسی سپاسگزار بودم. فراتر از شخصیت‌ها، نمایش سعی می‌کند تا با تعداد گیج‌کننده‌ای از قوس‌های داستانی، علاوه بر ساختمان‌های پیچیده‌ی جهان، مقابله کند. به زبان ساده، نمایش سعی می‌کند داستان زیادی را در زمان اجرا خود جمع کند و در نتیجه هیچ یک از قوس‌های داستانی به‌خوبی اجرا نمی‌شوند. توجه تقسیم شده بیننده و فقدان زمان کافی برای نمایش به این معنی بود که هرگونه بازده احساسی ناشی از یک قوس داستانی معین به طور قابل توجهی با مانع مواجه می شد. برای من، این یک دلیل اصلی برای پتانسیل هدر رفته این انیمه است. فکر می‌کنم از خواندن اینکه من سرعت کلی نمایش را خیلی سریع دیدم، به خصوص در قسمت‌های بعدی، تعجب نخواهید کرد. با اینکه در هر قسمت حضور نداشتند، صحنه های مبارزه را نقطه ضعف این انیمه دیدم. آن‌ها نسبتاً بی‌درخش بودند و حتی بدتر از آن، تماشای صفحه نمایش با ارزش زیادی را جذب کردند. من واقعاً مطمئن نیستم که چرا زمان زیادی از اکران به این صحنه های دعوا اختصاص داده شده است. صرف نظر از اعدام، دیدن چنین نمایش خلاقانه منحصربه‌فردی که به درگیری خشونت‌آمیز دنیوی تبدیل می‌شود، ناامیدکننده بود. می‌دانم که تضاد جنبشی مکانیزمی برای کشف مضامین نوشته بود، اما ای کاش به گونه‌ای دیگر با آن برخورد می‌شد. با این حال، نظر من در این مورد به دلیل بیزاری کلی من از صحنه های مبارزه، قطعا جانبدارانه است. این امکان وجود دارد که من در مورد اهمیت آنها اغراق کنم. OST مناسب به نظر می رسید، اما برای ارزیابی آن با اطمینان بیشتر، باید به صورت جداگانه به آن گوش دهم. می‌دانم که آهنگ‌های خوبی وجود داشت، اما عمدتاً تحت الشعاع دیالوگ‌ها و جلوه‌های صوتی (مثل نویز پس‌زمینه طوفان شن)، حداقل از دیدگاه من، قرار داشت. از نظر صداپیشگی، هیچ کس در این گروه بزرگ من را تحت تأثیر قرار نداد و یا برجسته نشد (به جز صدای عمیق سکسی اونی). امتیاز کلی من: 7/10 این انیمه یک محیط واقعا منحصر به فرد به همراه برخی ساختمان های جهانی جذاب دارد و همه آن ها با یک سبک هنری فوق العاده ارگانیک ارائه شده است. به طور مداوم فوق العاده به نظر می رسد. متأسفانه، از داستان سرایی غیرمتمرکز و بودجه بندی ضعیف برای نمایش فیلم رنج می برد. سعی می کند محتوای داستانی بیش از حد برای زمان اجرا ارائه کند، و متأسفانه در نتیجه هیچ یک از قوس های داستانی پتانسیل چشمگیر خود را درک نمی کنند. بسیاری از مشکلات این انیمه اگر به جای 12 اپیزود دو دوره بود، می‌توانست از بین برود. بیشتر ایرادات آن مشکلات رایج انطباق مانگا است. علیرغم انتقادات من، فکر می کنم افراد زیادی می توانند از این انیمه لذت ببرند. در اینجا جنبه های زیادی وجود دارد که ارزش قدردانی دارد. من تعجب می کنم که محبوب تر نیست.