Kurokami The Animation

وقتی اپیزود پایانی را تمام کردم، اولین چیزی بود که با خودم فکر کردم "من 8 ساعتم را می خواهم". من کاملا صادقانه می گویم، این انیمه یکی از وحشتناک ترین انیمه هایی است که تا به امروز تماشا کرده ام. علیرغم مفهوم داستانی جالبی که در اینجا ارائه شده است، اجرای این انیمه تقریباً از هر جنبه بسیار وحشتناک بود. در این انیمه، قهرمان داستان خود یعنی ایبوکی کیتا را داریم که با این دختر به نام کورو آشنا می شود و به دلیل شرایط پیش بینی نشده ناگهانی با او قرارداد می بندد. و در طول انیمه، ایده های "سرنوشت" به عنوان یک موتیف مشترک ارائه می شود، زیرا کیتا و کورو سعی می کنند برای جلوگیری از همه مرگ های ناگهانی که در اطراف آنها اتفاق می افتد، راه را پیدا کنند. اگرچه این اصلی ترین ایده داستان نیست، حداقل می توانست یک نمایش سرگرم کننده باشد، اما من معتقدم این بدترین جنبه کل انیمه است. از ابتدا تا انتها، کل مفهوم «سرنوشت» و نحوه اتصال آن به همه مرگ‌های تصادفی که در این دنیا اتفاق می‌افتد، فقط برای برخی از سکانس‌های مبارزه متوسط ​​به سبک هنرهای رزمی با مفهوم «سرنوشت» به بیرون پرتاب می‌شود. فقط با تنبلی در دعواها رانده می شود تا نوعی "معنا" را در دعواهای گفته شده ارائه دهد (آنها نمی کنند). ساختار داستان نه تنها به‌طور مکرر خسته‌کننده است، بلکه فقط پرمدعا است، گفت‌وگوهای «معنی‌دار» که شخصیت‌های شما در حال دعوا می‌کنند، این نیست که چگونه موتیف خود را به طور مؤثر ارائه می‌دهید، و صحنه‌هایی که شخصیت‌ها در حال مبارزه با یکدیگر نیستند. به همان اندازه صحنه‌های درگیری کهنه هستند، زیرا مکالمات شخصیت‌ها هرگز هیچ گونه پیشرفت واقعی را به داستان اضافه نکرده‌اند و در عوض فقط برای نشان دادن «ویژگی‌های» تعیین‌کننده‌شان استفاده می‌شود، اگر دیالوگ‌ها مجبور نباشند در مورد خود طرح صحبت کنند. . همچنین، هنگامی که می‌خواهید نوعی موضوع را در داستان ارائه دهید، فقط به یک موضوع بچسبید و سعی کنید بیش از آنچه واقعاً می‌توانید انجام دهید، ارائه نکنید، زیرا این انیمه همچنین تلاش می‌کند مفهوم داپلگانگرها را در این داستان وارد کند. که در نهایت صرفاً به عنوان یک ابزار طرح ساده استفاده شد که به نوعی به ایده های سرنوشت وصل می شود بدون اینکه به درستی در آن بسط داده شود. یکی دیگر از جنبه های وحشتناک این انیمه خود شخصیت ها هستند. هیچ‌کدام از شخصیت‌ها اصلاً از راه دور جالب نیستند، زیرا همه آنها شبیه شخصیت‌های شیرینی‌پز هستند که در اکثر انیمه‌ها می‌بینید، شما دختر اکشنی را دارید که عاشق غذا خوردن است، یک مرد گاومیش سرسخت، یک شخصیت آنتاگونیست کوچک که هدفی بسیار متناقض دارد. ، شما ایده را دریافت می کنید. اکنون می‌دانم که خلق شخصیت‌های جالب و معنادار مرتبط با داستان، کار دشواری است، اما وقتی همه شخصیت‌ها مانند سریال‌های انیمیشن محبوب دیگر رفتار می‌کنند، برای من بسیار سخت است که هر نوع ارتباطی را در آن احساس کنم. همه برای هر یک از شخصیت ها حتی اگر آنها نوعی داستان هق هق آمیز داشته باشند که قرار است در مقطعی فاش شود. من می‌دانم که گاهی شخصیت‌هایی وجود دارند که قرار نیست دوست‌داشتنی باشند، اما حداقل آنها را قابل تحمل می‌کنند، و در مورد این انیمه، اینطور نیست. آن‌ها یا تکه‌های نامناسبی هستند یا فقط شخصیت جانبی A هستند. هنر احتمالاً تنها جنبه رستگاری این انیمه است، زیرا طرح‌هایی وجود دارد که به نظر من جذاب بودند، اما برای بازخرید تمام جنبه‌های مزخرف دیگری که در این انیمه ارائه شده‌اند کافی نیست. این سبک استاندارد هنر انیمه اواخر دهه 2000 شماست، نه بیشتر و نه کمتر. اگرچه در مورد جلوه های صوتی چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد، اما اعتراف می کنم که موسیقی به دلیل عدم تنوع بسیار کسل کننده است. در طول این نمایش، به نظر می رسد که موسیقی راک در همه جای این نمایش وجود دارد، و نه به روشی خلاقانه، این فقط کسل کننده ترین آهنگ های راک از نوع استوک است که تقریباً هیچ تنوعی در خود آهنگ ها وجود ندارد. وقتی صحنه‌هایی همراه با موسیقی را تماشا می‌کردم، اصلاً هیچ احساسی نداشتم، موسیقی اصلاً چیزی برای بهبود تجربه اضافه نمی‌کرد، فقط به عنوان صدای پس‌زمینه بود. در کل، من به شما توصیه می کنم که اصلا وقت خود را با این انیمه تلف نکنید. به من اعتماد کنید انیمه های بسیار دیگری وجود دارند که ارزش وقت شما را به جای این دارند. این انیمه بسیار کسل کننده است و من نمی خواهم هیچ تماشاگر انیمه ای اشتباهی را که من با دیدن این انیمه انجام دادم مرتکب شود به این امید که "شاید در این مرحله خوب شود" که اسپویل نیست. پایان این سریال قطعاً شما را وادار خواهد کرد که بروید "پس لعنتی همه اینها برای چه بود؟"

tl;dr: انیمه‌ای که با تلاش و شکست برای داشتن عمق شروع می‌شود، اما از نظر اکشن و شخصیت‌ها زمانی که صرفاً یک انیمه جنگی خوب باشد، کاملاً محکم می‌شود. اول باید توجه داشته باشم که من مانگا را نخوانده ام. ظاهراً تفاوت‌های عمده‌ای بین این دو وجود دارد که طرفداران مانگا از آن خوششان نمی‌آمد، اما من انیمه را صرفاً بر اساس شایستگی‌های خود قضاوت می‌کنم، مستقل از اینکه چقدر خوب مانگا را اقتباس می‌کند. Kurokami یک انیمه نبرد با محوریت Doppeliner System و Mototsumitama است. سیستم Doppeliner اساساً نسخه این انیمیشن از افسانه‌های شهری پیرامون داپلگانجرها است که در آن اگر یکی دیگری را ببیند در آینده نزدیک می‌میرد. این انیمه این پدیده را به این صورت توضیح می‌دهد که یکی از افراد یک روت با ترا بالا است که در اصل شانس است و دیگری ساب با ترا پایین، و با ملاقات با ریشه، ترا کوچکی را که ساب دارد جذب می‌کند و در نتیجه حتی خوش‌شانس‌تر می‌شود در حالی که ساب آنقدر بدشانس می شود که مدتی بعد می میرند. این سیستم توسط موتوتسومیتاما نظارت می شود، که اساساً انسان های فوق العاده قوی هستند مانند موجوداتی که می توانند با انسان قرارداد ببندند تا حتی قوی تر شوند. طرح قوس اول، که نیمه اول یا بیشتر از انیمه را در بر می گیرد، عمدتاً پایه و اساس دو قوس آخر را ایجاد می کند. تقریباً همه شخصیت‌های مهم را معرفی می‌کند و پیش‌زمینه‌ای در مورد آنها ارائه می‌کند و در عین حال سیستم‌های مختلف و مواردی از این قبیل و نحوه پیوند آنها با انگیزه‌های شخصیت را نیز بیان می‌کند. شخصیت های اصلی موتوتسومیتاما کورو و شریک انسانی او کیتا هستند. کورو دختری بود که به دنبال برادرش، ریشین بود، که از مسیری که اکثر موتوتسومیتاما دنبال می‌کردند منحرف شده بود، اما ظاهراً فقط سعی می‌کرد هرج و مرج ایجاد کند. کیتا به طور ناخواسته درگیر دعوای او شد که زیردستان ریشین در حالی که کورو با او بود به دنبال او آمدند و برای نجات او مجبور شد با او قرارداد ببندد و به این ترتیب هر دو با هم ارتباط برقرار کردند. اکثر قوس اول به دلایلی بسیار ضعیف است. اولین مورد این است که مانند بسیاری از انیمه ها/مانگا های نبرد، در واقع به عنوان یک انیمه جنگی مناسب شروع نمی شود، بلکه سعی می کند چیزی پیچیده تر باشد و بر پیچیدگی های پیرامون سیستم Doppeliner و مواردی از این دست تمرکز کند. هنوز اقدامی وجود دارد، اما در واقع به نظر می رسد که زمان زیادی را صرف تلاش برای تجسم بخشیدن به مسائل در رابطه با اخلاق و مواردی از این دست می کند، اما بیشتر همه آنها خیلی خوب نیستند. هدف موتوتسومیتاما حفظ سیستم دوپلینر برای حفظ تعادل یا برخی مفهوم های سحابی دیگر مانند آن است. با این حال، بسیار واضح است که این سیستم بسیار وحشتناک است، بنابراین واقعاً مشخص نیست که چرا بیننده باید روی آن سرمایه گذاری کند. علاوه بر این، در حالی که انگیزه های شرور این قوس در این مرحله به درستی توضیح داده نشده است، به نظر می رسد هدف او اساساً در هم ریختگی با سیستم باشد که به نظر می رسد انگیزه بدی برای داشتن آن نیست. این می‌توانست پایه‌ای برای برخی از مسائل اخلاقی واقعاً مناسب باشد، اما همانطور که گفته شد این موضوع تا حد زیادی کاملاً غیرقابل توضیح است، و در عوض انیمه فقط به بررسی چیزهای کوچک پیرامون آن می‌پردازد در حالی که به نوعی تلاش می‌کند حفظ سیستم را به عنوان یک چیز خوب به تصویر بکشد. این تا حد زیادی منطقی نیست، و بنابراین همه چیز به نوعی متناقض به نظر می رسد. موضوع دوم شخصیت کیتا در این قوس است. او برای کسی که بدون انتخاب به یک موقعیت فوق‌العاده خطرناک کشیده شده رفتاری کاملاً باورپذیر دارد و احتمالاً بهتر از من با آن رفتار می‌کند. این واقعیت را تغییر نمی دهد که او هنوز هم لنگ به نظر می رسد. او به کورو هجوم می‌آورد و اساساً سعی می‌کند از درگیر شدن با هر یک از این‌ها فرار کند. این ممکن است به این دلیل باشد که اساساً تمام داستان‌های مشابه دیگر ظاهراً نقش قهرمان داستان را با چیزهایی از این دست دارند و بنابراین من مشروط به انتظار آن هستم، اما این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که قهرمان داستان فوق‌العاده دوست‌داشتنی بوده است. چند مسئله جزئی دیگر نیز وجود دارد، از جمله اینکه چگونه لحظات مضحک اجباری برای پیشرفت داستان وجود دارد، مانند اینکه شخصیت‌ها به‌طور تصادفی با شخصیت‌های مهم دیگری برخورد می‌کنند و به گونه‌ای با جریان حرکت می‌کنند که واقعاً غیرطبیعی به نظر می‌رسد. . در نتیجه این مسائل، سرعت انیمه به طور کلی بسیار کند به نظر می رسید و انگار واقعاً طولانی می شد زیرا بسیاری از محتواها آنقدرها هم خوب نبودند. خوشبختانه، همه اینها نزدیک به پایان اولین آرک تغییر می کند، در این مرحله کیتا رشد شخصیت اصلی را پشت سر می گذارد، رابطه بین او و کورو رشد قابل توجهی دارد، و به نظر می رسد انیمه تظاهر به عمیق بودن را کنار گذاشته و پر می شود. انیمه نبرد این منجر به اوج بسیار هیجان‌انگیزی برای قوس می‌شود، که واقعاً چیزی را حل نمی‌کند، اما یک انتقال محکم به قوس دوم است که تقریباً یک چهارم بعدی را در بر می‌گیرد. به نظر می رسد شرور در قوس دوم در ابتدا انگیزه های پیچیده ای دارد زیرا سعی می کند آنها را به این صورت توضیح دهد، اما کاملاً واضح است که او فقط دیگران را با استفاده از سیستم Doppeliner به خاطر به دست آوردن قدرت قربانی می کند. خوشبختانه، این انیمه واقعاً سعی نمی‌کند تا چیزهای پیچیده‌ای را که در طول اولین آرک انجام می‌داد به تصویر بکشد، و در نتیجه به نقاط قوت خود عمل می‌کند و اساساً فقط یک انیمه جنگی با افراد خوب و بد واضح است. هیچ کاوشی در زمینه‌های پیچیده وجود ندارد، اما همچنان شخصیت و رابطه قوی در Keita و Kuro و همچنین توسعه شخصیت قوی در شخصیت‌های جانبی Akane و Yuki وجود دارد. دیگر شخصیت‌های جانبی واقعاً از نظر توسعه چندان پیشرفتی ندارند، اما به خوبی از بازیگران معرفی شده در قوس اول استفاده می‌کنند و تعداد کمی هنوز هم بسیار جذاب به نظر می‌رسند و تنوعی به چیزها اضافه می‌کنند. انیمه به خوبی در سرتاسر زمان با لحظات کلیدی ساخته شده و پیچش هایی که به درستی هیجان انگیز به نظر می رسید احساس می شد، و بنابراین به طور کلی این بخش از انیمه به خوبی نوشته شده بود. این قوس همچنین به چیزی که به نظر می رسد یک نتیجه گیری مناسب به پایان می رسد. با این حال، این نتیجه گیری بلافاصله به قوس نهایی منتقل می شود. شروع این قوس تا حدودی آشفته بود. مجموعه ای از شخصیت های جدید را معرفی می کند که بسیاری از آنها اساساً فقط یک بار مهم هستند. همچنین توضیحات زیادی برای چیزهایی که قبلاً به درستی توضیح داده نشده بودند، از جمله اینکه سیستم Doppeliner از کجا آمده یا چرا Mototsumitama از آن محافظت می کند، ارائه می دهد. در نهایت از نقطه نظر اخلاقی تا حدودی پیچیده است، اگرچه به دلایلی کاملاً نامرتبط با مواردی که در قوس اول مورد بررسی قرار گرفت، بلکه دلایل در اینجا بسیار ساده تر هستند و بسیار منطقی تر هستند. اگرچه این انیمه نیز زیاد به این موضوع نمی پردازد، هنوز هم در درجه اول یک انیمه جنگی است که پیچیدگی آن عمدتاً ناشی از این است که چه کسی با چه کسی و چرا می جنگد. آشفتگی از این واقعیت ناشی می شود که بسیاری از اینها به خوبی توضیح داده نمی شوند، یا اصلاً به درستی توضیح داده نمی شوند، یا به ترتیبی عجیب توضیح داده می شوند که در آن شخصیت ها، عمدتا آکان، واقعاً احساس ناسازگاری می کنند، یا از طریق اطلاعات مستقیم توضیح داده می شوند. و infodump فلاش بک که نوعی از بین بردن سرعت. با این حال، در نهایت، همه چیز به اندازه کافی توضیح داده شده است، مکانیزم های جهان روشن است و همه شخصیت های درگیر انگیزه های منطقی دارند، که منجر به اوج شدید، هیجان انگیز و سرمایه گذاری آسان می شود. این به خوبی پیش می رود و در نهایت به پایان می رسد. به شیوه ای بسیار رضایت بخش که شخصیت های اصلی و رشدی را که آنها از سر گذرانده بودند به خوبی نشان می دهد. پس از آن، قسمت 22 اساساً به عنوان پایانی عمل می‌کند که بر اکشن متمرکز نیست، بلکه فقط بر روی چگونگی زندگی شخصیت‌ها پس از حل شدن همه چیز تمرکز می‌کند. این به شدت بر رابطه بین کیتا و کورو و همچنین روابط دیگری است که در طول انیمه به میزان کمتری برای پایانی بسیار تاثیرگذار ایجاد شده است. آن نوع پایانی که من عموماً دوست دارم، نبود، اما هنوز آن را رضایت‌بخش و نقطه پایان خوبی برای سریال می‌دانستم. مشکل اینجاست که قسمت 22 آخرین قسمت نیست. اپیزود نهایی واقعی، قسمت 23، اساساً فقط یک فیلم از سراسر سریال است که زمینه ای را به صحنه های قبلی انیمه اضافه می کند. اکثریت قریب به اتفاق این زمینه غیرضروری است و اصلاً احساس نمی‌شود چیزی اضافه می‌کند، و صحنه‌هایی که چیزی اضافه می‌کنند اگر به درستی در قسمت‌های قبلی ادغام می‌شدند بهتر بود. این تا حدودی خلاصه ای از مجموعه است، اما به نظر نمی رسد که آنقدرها هم عالی باشد، زیرا به طرز عجیبی در نحوه استفاده از فلاش بک نوشته شده است. این قسمت همچنین یک پایان نامه اضافی دارد که فراتر از پایان قسمت 22 است، اما در واقع چیزی را تغییر نمی دهد یا چیزی را اضافه نمی کند که پایان قسمت 22 قبلاً پیشنهاد نکرده بود اتفاق بیفتد، بنابراین فکر می کنم بهتر بود فقط آن را کنار گذاشته‌اند، زیرا پایان قسمت 22 یک ضربان احساسی واقعاً قوی برای پایان بود و این پایان‌نامه به نوعی آن را کمرنگ می‌کند. در مورد نکات کلی تر، سیستم Doppeliner واقعا جالب است، حتی اگر انیمه از پیچیدگی های آن به خوبی استفاده نکرده باشد. همچنین تعجب می‌کنم که چرا این سیستم به‌عنوان سه نفر به‌جای دو نفر توضیح داده شد، زیرا سومی هرگز برای کسی اهمیتی نداشت و تا آنجا که من می‌دانم افسانه‌های شهری دوپلنگ تنها شامل دو نفر می‌شود. و اگر واضح نبود، من هم از اکشن این نمایش خیلی خوشم آمد. این بیشتر فقط هنرهای رزمی سریع و قدرتمند است، اما با یک حرکت خاص به ازای هر کاراکتر که از تنوع فراطبیعی تر برای افزودن مقداری چاشنی به چیزها بود. تماشای آن واقعاً ساده بود اما در عین حال واقعاً مؤثر و عالی بود. نبردها به طرز باورنکردنی خوب جریان داشت و به طور کلی واقعاً هیجان انگیز بود، به این دلیل که موسیقی متن و انیمیشن واقعاً به خوبی تناسب داشتند و تجربه را بسیار افزایش دادند. وقتی صحبت از هنر و انیمیشن شد، در کل واقعا خوب بود. سبک هنری کاملاً مناسب است. طراحی شخصیت ها در ابتدا به نوعی ضعیف شروع شد، اما به شدت بهبود یافت و در کل تقریباً همه خوب بودند، و من به خصوص طرح های لباس را دوست داشتم. سکانس‌هایی که برای حرکات ویژه و پاور آپ‌ها استفاده می‌شوند نیز واقعاً باحال بودند و سکانس Synchro هرگز قدیمی نمی‌شد. و همانطور که گفته شد، انیمیشن برای اکشن به طور کلی عالی بود، کاملاً روان و پویا بود. موسیقی متن دارای تعدادی آهنگ به یاد ماندنی بود که واقعاً خوب کار می کردند، اکثر آنها آهنگ های آوازی برای صحنه های نبرد بودند. OP ها هم واقعا قوی بودند و هم در هیجان انگیز کردن بیننده برای اپیزود خوب بودند، هر چند صادقانه بگویم که واقعاً برای یک سوم اول انیمه که هنوز کند بود، چندان مناسب نبود. ED ها با تصاویر ساده تر بسیار نرم تر هستند اما به اندازه کافی مناسب بودند.