Macross 7

موسیقی متن 11/10. اگر برنامه را تماشا نمی کنید، حداقل به Holy Lonely Night گوش دهید. به غیر از موسیقی، دیگر نقاط قوت Macross 7 در گروهی از شخصیت‌های عمدتاً لذت‌بخش یافت می‌شود. اما در هر چیز دیگری، به طرز چشمگیری شکست می خورد. من با معایب شروع می کنم، سپس جوانب مثبت: معایب: انیمیشن. به طور جدی، جک خنده‌دار SDF Macross نسبت به انیمیشن‌های استفاده‌شده مجدد و عکس‌های مکانیکی استاتیک برتر بود. این وحشتناک است. سلام، حداقل شامل چند لحظه جابجایی SDF با یک دنباله اجرای مشخص است. سنین انیمه با سنین واقعا احمقانه غریبه نیست، اما این باید هر کسی را گیج کند. مایلین 14 ساله است. و هنگامی که نمایش را تماشا کنید، متوجه خواهید شد که چقدر تصمیم عجیبی بوده است. مایلین در واقع مانند یک نوجوان عمل می کند، اما واقعاً باید او را حداقل 18 ساله می کردند. با توجه به اینکه او به تنهایی زندگی می کند و ماشین می راند، به علاوه برای یک ازدواج ترتیب داده شده تنظیم شده است، به نظر می رسد فیلمنامه اصلی یک مایلین مسن تر را نشان می دهد. و این فقط سن مایلین نیست. ری 28 ساله است، اما در فلاش بک ها مشخص است که او باید خیلی بزرگتر باشد. اکثر سن های نمایش اگر 4-10 سال افزایش پیدا کنند بسیار منطقی تر خواهند بود، اما این یک انیمیشن است :/ سرویس فن. برخی از خدمات فن خوب است. واکنش ارگاسمیک یک شخصیت خاص، نمایش را خراب نکرد، حتی اگر به نظر بی‌موقع بود. میلیا با لباس شنا. هیچ مشکلی با آن وجود ندارد. نه، بدترین سرویس هواداران از این می‌آید که اغلب این نمایش در مایلین پخش می‌شود (اغلب پس از تاکید بر اینکه او 14 سال دارد). به طور خاص به روشی که انجام می دهد. اپیزودی وجود دارد که در آن یکی از طرفداران مایلین (که کودک است) ناراحت است و دامن او را برمی‌گرداند. و هنگامی که او از دست او عصبانی می شود، زیرا او همچنان مزاحم می شود و او فرار می کند، همه به او می گویند که او در اشتباه است و باید دنبالش برود. و سپس اپیزود در حالی به پایان می رسد که طرفداران دوباره دامن خود را برمی گردانند. این حتی برای انیمه های دهه 90 وحشتناک است. این ممکن است بدترین باشد، اما سرویس هواداران بسیار وحشتناک دیگری نیز در نمایش وجود دارد. شرورها اکثریت قریب به اتفاق آنها آزار دهنده هستند. Gepelnitch، Gigil و Sivil تنها کسانی بودند که قابل تحمل بودند. باسارا، شخصیت اصلی. حداقل او الکلی نیست که بخواهد با پسر عمویش قرار بگذارد. بسارا خودش را توضیح نمی دهد. او از کار تیمی امتناع می ورزد، که به عنوان یک نمایش با موضوع گروه قوی، به نوعی کنایه آمیز است. او همچنین یک دیک غیرمسئول است. در یک قسمت، او مشغول خواندن است. وقتی دستور تعمیر بخشی در یک کشتی غیرنظامی با بیش از 1 میلیون نفر داده شد که در صورت عدم تکمیل تعمیر در عرض چند دقیقه از بین می‌رود، او امتناع می‌کند. طرح به او توجه می کند و به عقب خم می شود تا همیشه از حق با او مطمئن شود. مثلث عشقی. خنده دار است که Macross II تا این حد مورد تحقیر قرار می گیرد، زمانی که Macross 7 همان مثلث عشقی را می کشد. حداقل II در واقع به نوعی منطقی است (که تقریبا هیچ، اما بزرگتر از صفر است). داستان/ثبات. داستان وحشتناک است. در SDF، آنها ضرورت و وحشت جنگ را متعادل کردند. در اینجا، بیایید همه چیز را با موسیقی ذخیره کنیم! این می تواند به روش سرگرم کننده خود کار کند، اما آنها در مهم ترین نقاط موفق نمی شوند. نمایش در بسیاری از مکان ها کشیده می شود. در نهایت، از بدترین بخش‌های توکوساتسو و Sailor Moon وام گرفته و آن را در یک نمایش مکانیکی ترکیب می‌کند. بسیاری از نقاط طرح حذف شده‌اند، تناقضات منطقی بسیار واضحی وجود دارد، و غیره. اگرچه هنوز از 9 قسمت آخر SDF بهتر است. طرفداران: شخصیت ها. گاملین و مایلین نمایش را می دزدند. اما شخصیت های بزرگ دیگری نیز وجود دارد. از بازگشت مکس و میلیا (حتی اگر خیلی خیلی کم استفاده شده باشند)، تا Veffi، Ray، Guvava و Flower Girl. اما همه این شخصیت‌ها کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، بنابراین می‌توانیم بشنویم که بسارا در مورد موسیقی فریاد می‌زند. میلیا و مکس بدترین پتانسیل های تلف شده هستند، زیرا خط داستانی آنها هرگز به درستی بررسی نمی شود. همچنین 6 فرزند دیگرشان چه شد؟ آیا معلوم شد که پرتاب کردن نوزادان ایده بدی است؟ لحظات هیپ. تا حدودی توسط انیمیشن ناامید شده است (اگرچه معمولاً در این صحنه ها وحشتناک نیست)، نمایش قطعاً لحظات عالی را ارائه می دهد. اولین باری که از بلندگوی غول پیکر موشک استفاده می شود به ذهن می رسد. صحنه خیلی باحالی حتی یک صحنه مرگ مناسب برای یک شخصیت وجود دارد. موسیقی متن. موسیقی فوق العاده است بسیاری از آهنگ های عالی، و با هر دو خواننده برای Basara و Mylene برای بسیاری از آنها، حتی بهتر شده است. کارگردانی سریال متأسفانه همیشه از آن ها استفاده خوبی نمی کند (برای مثال، آواز باسارا در آهنگ های Mylene ظاهر می شود، زمانی که او حتی در اطراف نیست). Holy Lonely Night یک موسیقی متن کامل را از بین می برد. به طور کلی: داستان مطمئناً در نقاطی می تواند سرگرم کننده و سرگرم کننده باشد. اما بیشتر اوقات در مبارزات مکانیکی ضعیف متحرک پر پیچ و خم می شود، جایی که شرور همیشه فرار می کند. برای اینکه ثابت کنید صلح‌طلبی تنها راه است، اساساً داستانی به شما ارائه می‌شود که به معنای واقعی کلمه گزینه‌های خلاف آن را غیرفعال می‌کند و آن‌هایی را که دیدگاه‌های متعادل‌تری دارند، به‌طور طنز احمق یا شرور نشان می‌دهد. وقتی شخصیت‌ها واقعاً اجازه می‌دهند سیاهچاله‌ای را که شخصیت باسارا است دور بزنند، تمایل دارند بدرخشند. گاملین و مایلین واقعاً در طول سریال رشد می کنند و تغییر می کنند. این واقعیت که این سریال در واقع باعث شد با سرمایه گذاری اندک روی آنها، من را مانند Flower Girl و Veffie دوست داشته باشم، تعداد شخصیت های فوق العاده ای را که همه آنها فدای باسارا شده بودند، نشان می دهد. زیرا فقط بسارا می تواند روز را نجات دهد. پایان فقط به نوعی آنجاست. رشته‌های مختلف آویزان مانده‌اند، و شما را متعجب می‌کند که چرا از اول این را تماشا کردید. هر بار که یک قسمت عالی بود، سه اپیزود بد یا متوسط ​​دنبال می شد. همچنین به نظر می رسد که غوطه ور شدن در Macross II کمی بیش از حد شلوغ است، زمانی که نوشته کلی آن نمایش بسیار ظریف تر از آن چیزی است که 7 می تواند تصور کند. اما حتی با وجود اینکه موسیقی فقط سرگرم کننده است، نمایش روز را نجات می دهد، Macross 7 هنوز در پایان در ارائه نتیجه رضایت بخشی به تقریباً هر نقطه داستانی ناکام است. این نمایش همچنین نمی تواند DYRL را در یک نکته اساسی درک کند. Ai Oboete Imasuka موثر است نه به این دلیل که Minmay آن را خوانده است. به این دلیل است که این یک آهنگ عاشقانه قدیمی و فراموش شده است که مردم زمانی آن را دوست داشتند. مطلقاً هیچ چیز خاصی در مورد آن وجود ندارد، زیرا یکی از اساسی ترین بخش های فرهنگ است، و در عین حال تأثیر بسیار قوی دارد. و مین مای آن را به زیبایی می خواند، اما هر خواننده دیگری می توانست پیامی ساده از عشق و فرهنگ را در آواز خود ارائه دهد. در 7، فقط باسارا است که می تواند واقعاً به آن ارتفاعات برسد و هر چیزی را جابجا کند. مطمئناً، چند نفر دیگر می توانند با موسیقی خود قدرت تولید کنند، اما هرگز کافی نخواهد بود. فقط بسارا. بمب افکن! من واقعاً در تلاشم تا احساس کنم که در این نمایش چقدر احساس پاره شدن دارم. اگر نوشته ظالمانه نبود، این برنامه ماکروس مورد علاقه من بود (به کنار انیمیشن). علیرغم انتقادهای شدیدم در نقاطی از آن بسیار لذت بردم، اما برای من در نهایت واقعاً شکست خورد. اگر داستان به باسارا توجه نمی‌کرد و در واقع او را مانند گاملین یا میلین رشد نمی‌داد، ممکن بود شگفت‌انگیز شود. اما پتانسیل شخصیت اصلی خود را هدر داد، و علیرغم سایر ایراداتش، این چیزی است که در نهایت لذت بسیاری از نمایش را از بین می برد. از طرفی پینک پکر را به ما داد. چه چیزی بیشتر می توانیم بخواهیم؟

پسر آه پسر اصلا از کجا شروع کنم. کاواموری... از زمانی که برای اولین بار اسکافلون را تماشا کردم، تو را دوست داشتم. روشی که شما ماشین‌ها را می‌کشید و شخصیت‌هایی خلق می‌کردید که احساس واقعی می‌کردند، با احساس عمل می‌کردند. روشی که شما با رشد شخصیت شخصی برخورد کردید، و تأثیر هر حرکتی که یک مکانیک ایجاد می کرد، سیال بودن یک والکری که به حالت پرواز، gerwalk یا battroid تغییر می کند. من برای تو هر کاری می کنم ای کاش می شد زمان را منجمد کرد تا هرگز مجبور نباشم گذر تو را تماشا کنم. کودکی سختی داشتی اما هرگز امیدت را از دست ندادی. شما شگفت انگیز هستید، حتی از دنیای انیمه هم بی بهره هستید، من شک ندارم که شما یک شوهر/پدر عالی هستید. من برای همیشه از روزی می ترسم و می ترسم که من و تو دیگر همزمان بخشی از این دنیا نباشیم. اگر تنها چیزی بود که می توانست شما را وادار به کارگردانی یک نمایش جدید Macross در سل انیمیشن کنید، جان خودم را فدا می کردم. تو در طول این سالها به من بسیار شادی و دلشکستگی دادی. یادم می آید اولین باری که Macross Plus را تماشا کردم و قلبم به میلیون ها قطعه شکست. اگرچه ممکن است برخی از افراد کار شما را دوست نداشته باشند، من همیشه آن را عزیز می دانم. می‌خواستم به خانه برگردی، و تو برگشتی، اما متأسفانه عشق من نمی‌توانست با ماکروس یا باسکواش یا آکواریون امروزی کنار بیاید. گریه می کردم، هق هق می کردم، اما یاد این جملات افتادم که زندگی من را برای همیشه تغییر داد، "تقدیم به شما، پیشگامان آینده ما". شما نه تنها دنیای انیمه، مکا، فرهنگ را به طور کلی تغییر داده اید، بلکه برای همیشه تأثیری ماندگار بر زندگی من و ایدئولوژی ای که شخصاً به آن اعتقاد دارم، گذاشته اید. همانطور که هر سال بزرگتر شدن شما را تماشا می کنم، غم و اندوه به سراغ شما می آید. من می دانم که روزهای ما محدود است اما تو همیشه بز من خواهی بود. من تو را دوست دارم، پادشاه باشکوه من، شوجی کاوموری