Monochrome Factor

پایان خوش می خواهید؟ Junjou Romantica، Haru wo Daite Ita، یا Ikoku Irokoi Romantan را امتحان کنید. اگر بیشتر به پایان‌های جذاب علاقه‌مند هستید (به‌عنوان خوب یا بد)، Mirage of Blaze (+OVA) یا Ai no Kusabi (1992) را امتحان کنید. و اگر اهل اشک ریختن هستید، من نمی‌توانم Fuyu no Semi را بیشتر توصیه کنم، که به اندازه کافی برای تماشای هارو وو دایت ایتا مرا تسخیر کرد. اما به عشق خدا، امید خود را با این چیزها قطع نکنید. داستان: 5/10. واقعا زیبا، واقعا جالب، واقعا. ایده کار با هم برای بازگرداندن تعادل به نور و تاریکی (که کوکوچی در آن زندگی می‌کند) خوب بود – اما آنچه که به آن شایستگی بیشتری می‌داد این بود که اعدام بهتر بود. واقعا سرعت در ابتدا سریع بود و Shirogane را به این روش مرموز و مرزی ترسناک معرفی کرد. او در لحظه‌های مناسب هر جا که شخصیت اصلی (برتی) آکیرا باشد ظاهر می‌شود و او را با لبخندی ملایم و چند کلمه گلدار درباره اعتماد به او وارد موقعیتی بسیار خطرناک می‌کند. اما به سرعت تبدیل به فرمول می‌شود، و با کمبود لحظات Shirogane/Akira، متاسفانه به سرعت متوجه شدم که به قسمت آخر می‌پرم. که، اگرچه یک چهره جدید وجود داشت، اما پایان آن به همان اندازه که من می ترسیدم راضی کننده نبود. که، من آن را از Loveless می پذیرم، با توجه به اینکه 13 قسمت یا بیشتر بود، و مانگا حتی کامل نیست. این چیز دو برابر تعداد اپیزود داشت تا درست شود. در عوض، سریال را با این پرکننده های اپیزودیک پر کرد که مطلقاً چیزی به داستان و شخصیت شرور واقعی اضافه نکرد. تنها چیزی که ما داشتیم، نوکر او بود که - به درجات مختلف - هر چند قسمت یک آهنگ و رقص یکسان داشت. اما من آن را می فهمم. مانگا تا سال 2011 تمام نشد و این سریال مربوط به سال 2008 بود. بزرگترین تخلف احتمالاً تغییر جادویی غیرضروری بیش از حد برای پیراهن من بود. حتی اگر هر قسمت فقط 15 ثانیه باشد ... فقط چرا. شخصیت ها: 3/10. من با این چیزهای 00s را بو می کنم. تقریباً همه در برخی از کلیشه ها قرار می گیرند. بی‌گناه-اما-بی‌ضرور-خشن-تقریباً-اما نه کاملاً تندرو که احساس می‌کند باید هر کسی را که به او توهین می‌کند یا شرمنده می‌کند، کتک بزند، پسری دیوونه-مست خیلی دیوانه به نفع خودش، پسر بدبختی که تقریباً همیشه موضوع هر شوخی است و اولین کسی است که مورد سوء استفاده قرار می گیرد، کتک می خورد یا ناتوان می شود، بچه پولداری که چیزی نمی داند و می خواهد در مورد جهان بیشتر بداند، و بداز MC با مراقبت شیطانی اش نگرش. حتی آنتاگونیست‌ها در جعبه‌ای قرار می‌گیرند، و فقط ... می‌کشد. تنها شخصیت مورد علاقه من، Shirogane بود، که بین معاشقه و کنایه زدن آکیرا تعادل ایجاد کرد و تنها شخصیتی بود که به نجات جهان اختصاص داشت. البته، وقتی متحدان شما یک دسته از بچه های دبیرستانی هستند، فکر می کنم فقط می توانند بلوغ زیادی داشته باشند... (اگرچه، این مانع از تبدیل شدن ایچیگو به یک شینیگامی مناسب در نوع خودش نشد، اما به هر حال.) من دوست دارم ساقی را هم در میان بگذارم، اما نقش او کاملاً حمایتی بود. و متأسفانه هیاهوهای ابتدای هر قسمت بهانه ای بود تا او را از آخرین اتفاقات پر کند. که بیشتر هدر دادن فضای گرانبها بود. آه هنر: 6/10. احتمالاً بهترین کیفیت این انیمه، به غیر از نقش اصلی دایسوکه اونو. برای دوره زمانی که در آن بود، بد نبود. (البته، من بهتر دیده ام (نمونه موردی: 07-Ghost، Serial Experiments Lain، Read or Die، برای BL در بالا ببینید)، اما یکپارچگی وجود دارد، و شخصیت ها بد ترسیم نشده اند. آنها به خوبی حرکت می کنند، و وقتی صحبت از Shirogane به میان می‌آید، جزئیات دقیق بین درخشش زمانی که او یک «شبح» است و فقدان درخشش در جمع افرادی که از لحاظ روحی هماهنگ هستند، لمس خوبی است. موسیقی: 5/10. چیزی برای نوشتن خانه به مادربزرگ نیست. ممکن است یک یا دو لحظه وجود داشته باشد که OST به من توجه کند، اما بیشتر با قسمت ترکیب می شود. همچنین جمع نشد (یا برخورد نکرد)، که یک امتیاز مثبت است. OP نوستالژی به ارمغان آورد، اما من نمی خواهم برای گوش دادن به آن در Spotify بیرون بروم. به طور کلی: 5/10. علیرغم منتقد تند من، به خودی خود بد نیست، فقط… واقعاً، واقعاً خوب نیست. چند لحظه وجود دارد که احساس رضایت می‌کردم یا از خندیدن غافلگیر می‌شدم، اما با طولانی شدن سریال، صبرم نیز افزایش یافت. اگر پایان فوق‌العاده‌ای داشت، یا اگر رابطه شیروگان و آکیرا قوی‌تر و/یا پیچیده‌تر می‌شد، با کمال میل آن را توصیه می‌کردم حتی اگر طرح داستان خیلی پیشرفت نمی‌کرد. اما خب. بگذارید اینطور بیان کنیم: وقت تلف کردن خوبی است. من سعی کرده ام در حوضچه نوستالژی غوطه ور شوم و تمام انیمه های BL را از دوران کودکی ام تماشا کنم. بنابراین، اگر می‌خواهید یک انیمه را برای تماشای آن تماشا کنید و شاید کمی سرگرمی BL با رتبه B داشته باشید، این انیمه کاملاً مطابقت دارد. فقط - امید خود را از دست ندهید.

من عاشق این انیمه هستم. نمی توانم توضیح دهم که چرا. این نوشته عالی نیست، از نظر عینی، یک انیمه دیدنی نیست. هنوز هم به آن نمره 9 داده است زیرا چقدر آن را دوست دارم و از تماشای آن و تماشای مجدد آن و تماشای مجدد آن برای نشان دادن آن به دیگران لذت می برم. من نمی توانستم به آن امتیاز ده دهم و حیثیت خود را حفظ کنم، اما می خواستم. آن حس نوستالژیک کلاسیک یک شونن آئی کمی کم‌پیچ و خنده‌دار و خنده‌دار را دارد که آنقدر شجاع نبود که بتواند رابطه اصلی را در انیمه تقدیس کند. (هرچند بوسه هایی وجود دارد! و دو شخصیت اصلی وقتی با هم تعامل می کنند به طرز دیوانه کننده ای بامزه و خنده دار هستند!) با این حال، طرح اصلی داستان عاشقانه نیست. تا جایی که من می توانم تشخیص دهم 3 چیز است. 1. حسادت جنسیتی که من نسبت به Shirogane احساس می کنم. 2. کمدی. 3. با کمال تعجب طرح؟؟؟ نگاه کن از همان ابتدا یک طرح کلی ساده دارد. تعدادی حفره در طرح وجود دارد. این *بهترین* نوشته نیست. ولی. واقعاً روی توسعه شخصیت و نحوه تعامل آن با طرح به طور خاص سخت گذشت. و به یک پیچ بزرگ گره خورد (که من در واقع ندیدم که btw می آید، حتی با وجود اینکه من مشکوک بودم، خیلی زود قبل از افشای واقعی نبود، خوب، ابتدا فکر کردم مشکوک است، و سپس توسعه شخصیت در واقع تغییر کرد ذهن من و من را در یک احساس کاذب از امنیت فرو برد، و سپس من را به گریه انداخت. بهترین (اسپویل های جزئی این جمله را رد کنید) redemption arc که تا به حال در انیمه دیده ام. به طور قابل اعتمادی به من احساسات طاقت فرسا داد. حالا، ممکن است به این دلیل باشد که دقیقاً محتوایی بود که در مراحل خاص زندگی‌ام به آن نیاز داشتم (زمانی که از دوست‌داشتنی و جبران‌ناپذیر بودن وحشت داشتم) اما مانند Wow That Is Some Effective Storytelling. با این حال، شخصیت ها و روابط آنها واقعاً چیزی است که آن را می سازد. و اکنون متوجه می شوم که حتی به سختی در مورد کمدی صحبت کردم که همان چیزی بود که در ابتدا مرا به این سریال جذب کرد. جالبه. مثل سیل اندورفین. اتفاقاً من 20 ساله هستم و 12 ساله بیش از حد هیجان زده نیستم، این همان چیزی است که متوجه شدم در این بررسی به نظرم رسیده است. من واقعا عاشق این انیمه وحشتناک هستم، باشه؟ لطفاً آن را تماشا کنید، این رسانه گرانبهای راحتی من است که می خواهم آن را مانند یک حیوان عروسکی در آغوش بگیرم و به خاطر اینکه مرا به گریه انداخته سرزنش کنم.