Paradise Kiss

(اولین نقد من؛ اسپویلرها؛ مرد) بنابراین من این انیمه را یک هفته پیش تمام کردم و از آنجایی که می خواستم انیمه دیگری را شروع کنم، اما این نمایش اجازه نداد که بروم. وقتی شروع به تماشای قسمت های اول کردم، 1 یا 2 بار آن را کنار گذاشتم، زیرا احساس می کردم انیمه برای دختران است یا بهتر است بگوییم انیمه احساسات و افکار قهرمان زن را نشان می دهد که به طور طبیعی "تسلیم" هستند یا از نوع روحیه من نیستند. فکر می‌کردم نمی‌توانم با قهرمان داستان ارتباط برقرار کنم. اما یه جورایی مدام برمی گشتم. این باعث شد متوجه شوم که لازم نیست گاهی با قهرمان داستان همذات پنداری کنید، فقط سعی کنید داستان را باز کنید و از آن لذت ببرید. که منجر به نکته بعدی من می شود: داستان. واقعاً عالی است، یک دانش آموز در یک شهر بزرگ تمام روز را یاد می گیرد که به دانشگاه برود، مسیر امن زندگی را بازی می کند و سپس یک چرخش 180 درجه ای انجام می دهد و الهام می گیرد تا کار خودش را انجام دهد و سعی کند یک مدل برتر شود. واقع گرایانه و کاملاً منحصر به فرد در حوزه انیمه است، دقیقاً همان چیزی که من به دنبال آن بودم. من استدلال می کنم که افتتاحیه یکی از بهترین آهنگ های تمام انیمه است. کاملا مناسب است. دلشکستگی، اشک را با امید و بازگشت قوی تر، اعتماد به نفس، زرق و برق و کمی جامعه بالا ترکیب می کند. من به طور معمول از مقدمه و برون بیت پرش می کنم این یکی متفاوت است. به هسته اصلی انیمه، توسعه کاراکترها می رسیم: فقط شخصیت قهرمان داستان با طول 12 قسمت تغییر می کند. شخصیت اصلی از دختری که به دام افتاده است به یک زن مطمئن تبدیل می شود که راه خودش را می رود. این بیشتر به خاطر دوست پسرش جورج است که به نوعی شخصیت او را شکل داده است. جورج بارها و بارها با برخی از ویژگی‌های شخصیتی «ضعیف» او روبرو می‌شود که باعث می‌شود شخصیت اصلی احساسات قوی و پس از آن اقتباس شخصیتی داشته باشد. برخی از مردم می‌گفتند که جورج برای گفتن این چیزها به او بداخلاق است، اما فکر می‌کنم این افراد انیمه را درست متوجه نشده‌اند. اول از همه گفته شد فقط به این دلیل که او را خیلی دوست دارد این چیزها را ذکر می کند، با دختران دیگر فقط آنها را قطع می کند. جورج دوم حقیقت را گفت، نه؟ و تنها زمانی که انسان به آن صدمه بزند، چارچوب ذهنی خود را تغییر خواهد داد من در نوشتن این بررسی مکث می کنم، امیدوارم بتوانم ادامه دهم

این یک ناامیدی بزرگ بود، به خصوص بعد از تماشای Nana، که صادقانه بگویم یکی از سرگرم کننده ترین سریال های انیمیشنی است که من تا به حال تماشا کرده ام. من آماده بودم که این یک شاهکار نباشد، اما این یک دست کم گرفتن است. قهرمان ما احتمالاً کم‌تردیدترین شخصیت در تاریخ داستان‌های داستانی است - و بله، من Catcher in the Rye را خوانده‌ام، فیلم‌های گرگ و میش را دیده‌ام، اما هیچ چیز با این تکه آرد ملایم که تنها ویژگی شخصیتی آن زیبا بودن و زیبا بودن است قابل مقایسه نیست. ناامیدانه عاشق جورج است. و اوه، آیا می دانستید که او می تواند مطلقاً هر چیزی را بدون افزایش وزن بخورد؟ خیلی مرتبط، درسته..؟ و اوه، با جورج، شاهزاده جذاب خودمان، از کجا شروع کنم. او صادقانه می تواند جالب باشد، من خودم را دوست دارم شخصیتی که برای همه اطرافیانشان کاملاً وحشتناک است و مانند یک آدم بداخلاق رفتار می کند، زیرا معمولاً سرگرم کننده است و آنها آنچه را که به سراغشان می آید می گیرند. یا حداقل یک نفر در نقطه ای نسبت به رفتار افتضاح آنها انتقاد می کند. اما جورج نه، اوه نه. با پسر ما در دوران فئودالی بهتر از یک پادشاه رفتار می شود، هیچ کاری از دست جورج عزیز ما نمی تواند بکند اشتباه نیست و ظاهراً او در خط داوینچی نابغه است. چه کسی اهمیت می دهد که همه چیزهایی که او می گوید بهتر از یک پسر 14 ساله نیست که بزرگترین بت او اندرو تیت است، که برایش مهم است که او حتی با مادرش به صورت لفظی توهین آمیز و آشکارا جنسیت گرا باشد، زیرا او در کاری که انجام می دهد بسیار خوب است. . ظاهراً در این جهان، لباس پوشیدن به اندازه درمان سرطان یا حل گرمایش زمین ضروری است، بنابراین مطمئناً می توانیم نادیده گرفتن و دشمنی او را تحمل کنیم؟ بقیه بازیگران کمی امیدوارتر هستند، اما آنها به راحتی به شخصیت های سهام تبدیل می شوند و جایی برای توسعه ندارند. من در ساوت پارک توسعه شخصیت‌های بیشتری را برای شخصیت‌های فرعی دیده‌ام، بنابراین این واقعاً ناامیدکننده است. در نهایت، هیچ کدام از اینها به جایی نمی رسد و شما فقط به این فکر می کنید که چگونه این اتلاف وحشتناک برق بود، این ساعت ها را برای تماشای این نمایش تلف کرد. تنها بخش‌های امیدوارکننده در اینجا، نمایش اولیه LGBT است (که در سال 2005 یک معجزه بود)، و همچنین یک برنامه جالب، اما من قطعاً توصیه می‌کنم از این یکی صرفنظر کنید. کاراکترها آنقدر افتضاح نیستند که این یک قطار درام کامل باشد، اما آنقدر دوست داشتنی نیستند که واقعاً به آنها اهمیت دهید.