Saishuu Heiki Kanojo

20 سال از پخش «آخرین آهنگ عشق در این سیاره کوچک» می گذرد. تاریخ آن است و هنوز نه. مطمئناً هنر سبک مانگا ممکن است عده‌ای را از خود دور کند و فرضیه «سلاح دخترانه» کمی احمقانه است، اما اگر می‌توانید، توصیه می‌کنم این ساعت را بدهید. ژاپنی‌ها در حفاری در روح انسان و بیرون کشیدن هسته‌ای از معنای انسان بودن خوب هستند. نقاط ضعف و قوت ما. این انیمه درباره عشق و جنگ است و با تمام اتفاقاتی که در دنیای امروز می گذرد، شاید انیمه اکنون به موقع تر از همیشه باشد. اوه و من گریه کردم زیاد.

سایکانو بسیار خام است: کیفیت انیمیشن از مناسب تا پایین‌تر متغیر است، انیمیشن‌های شخصیت‌ها به طرز خطرناکی شبیه عروسک‌های پارچه‌ای به نظر می‌رسند، و بسیاری از عناصر حیاتی داستان صرفاً نادیده گرفته شده یا کاملاً غیرقابل توضیح هستند. فقط تعداد کمی از صداپیشه ها ارزششان را دارند: Chise از Orikasa Fumiko و Tetsu از Miki Shinichiro کسانی هستند که قوس های خود را فشار می دهند و حداقل وزن خود را می کشند. شوجی، از طرف دیگر، اوه پسر. ایشیمودا شیرو صداپیشه شوجی است و صداپیشگی او بدون شک بدترین صدایی بود که تا به حال از انیمه شنیده بودم. لحن خشمگین شوجی، لحن غمگین، لحن شاد، لحن خسته، نفس نفس زدن و غیره دقیقاً یکسان است: همانطور که بعداً اشاره خواهم کرد، درک وضعیت عاطفی و واکنش شخصیت‌ها برای درک کل روایت کاملاً حیاتی است. از این نمایش از آنجایی که بازی ایشیمودا نمی تواند اعمال یا احساسات شوجی را به درستی منتقل کند، بنابراین تماشاگران را از درک درست شوجی به عنوان یک شخصیت باز می دارد! در مقایسه با ایشیمودا، تامی ویسو از The Room (2003) یک بازیگر درجه یک است. اگرچه من این انیمه را فقط با زیرمجموعه تماشا کردم، این یکی از معدود انیمه هایی است که می توانم تماشای دوبله را توصیه کنم فقط به دلیل اینکه گوش دادن به صدای شوجی چقدر دردناک بود. انتظار هیچ صحنه انفجار، اکشن یا دگرگونی شگفت انگیزی نداشته باشید، زیرا از همان اپیزود اول مشخص است که سایکانو بودجه لازم برای انیمیشن سازی مناسب حتی یکی از آن ها را ندارد. با این حال، اگر کسی از تجربه‌ای که به آن وارد می‌شود آگاه باشد و مایل است مقدار قابل‌توجهی از تعلیق ناباوری را اعمال کند، آنگاه سایکانو یک مشاهده غیرقابل بخشش وحشیانه و خام در مورد اینکه چگونه افراد در بدترین موقعیت‌ها چگونه عمل می‌کنند، چگونه می‌توانند یا می‌توانند انجام دهند، ارائه می‌کند. وقتی دنیا در اطراف آنها فرو می ریزد، کنار نمی آیند، و در آن نقطه، چه انتخاب هایی برای آنها اهمیت دارد. سایکانو یک نمایش سکای کی (セカイ系 / 世界系) است، در رگهای نئون پیدایش اوانجلیون (1995) یا بوکورانو (2007): سرنوشت جهان در ابتدا یا در نهایت نه تنها بر روی قدرت رزمی پیشروها نهفته است. اما مهمتر از آن استحکام ذهنی آنها (یا بهتر است بگوییم فقدان آن)، انتخاب های آنها و حتی روان، الگوهای رفتاری و جهان بینی آنها. سایکانو ساکنان جهان در حال مرگ و جنگ زده را به ترتیب از طریق دریچه های چیس و شوجی، و عاشقانه های در حال جوانه زدن آنها بررسی می کند. اولی به زور به یک سایبورگ زنده تبدیل می‌شود که می‌تواند فوراً کل شهرها را تبخیر کند، در حالی که دومی با این دوست دختر کنار می‌آید: هر دو ترس، گناه، شک به خود را تجربه می‌کنند، دائماً معنای وجودشان، رابطه‌شان را زیر سوال می‌برند. سرنوشت جهان، و در پایان، اگر هر یک از اینها واقعا ارزشش را دارد. دقیقاً به این دلیل که سایکانو یک نمایش سکوی-کی است، چندین نکته مهم داستانی یا سؤالات دیگر قابل قبول در مورد داستان را نادیده می گیرد، از جمله برخی موارد زیرپوستی دیگر. چرا Chise توسط ارتش ژاپن برای تبدیل شدن به سلاح نهایی آنها انتخاب شد، در حالی که به معنای واقعی کلمه هر فرد دیگری احتمالاً مناسب تر بود؟ چرا نه چیس و نه شوجی در ابتدا از این واقعیت به ارتش شکایت نمی‌کنند، و چرا چیز ارتش را تهدید نمی‌کند که حالا که در اولین فرصتی که به دست می‌آورد از کل ارتش ژاپن قوی‌تر است، هر کاری می‌خواهد انجام دهد؟ به اصطلاح دشمنان چه کسانی هستند و چرا به ژاپن یا هر کشور دیگری حمله می کنند؟ چرا جهان اینقدر جنگ زده است و دلیل این جنگ ها چیست؟ چرا سایر کشورها رگبار هسته ای عظیمی را علیه ژاپن راه اندازی نکرده اند تا همه را به جز چیس از بین ببرند تا حداقل تهاجم به میهن را آسان تر کنند؟ نمایش‌های Sekai-kei می‌توانند و اغلب چنین عوامل «بیرونی» را نادیده می‌گیرند تا در مورد آنچه که آن‌ها قابل توجه‌تر می‌دانند: شخصیت‌های اصلی قرار بگیرند. عاشقانه و درام بین چیس و شوجی، و همچنین بین همه شخصیت های جانبی، نقطه تماشای اصلی سایکانو است: اگر عدم توضیحات مناسب شما را آزار می دهد، پس این نمایش برای شما مناسب نیست. همانطور که گفتم، اینجاست که تعلیق ناباوری باید شروع شود تا تجربه تماشا لذت بخش باشد. بنابراین، اگر نظامی یا جزئیات فجایع پایان جهان مهم نیست، آیا جنبه های عاشقانه و درام به خوبی اجرا شده است؟ برخی از آنها بله، اکثرا نه. Chise به خودی خود یک گریه است. او مدام به خاطر موقعیتی که در آن قرار دارد گریه می کند: لحظه به لحظه مکانیکی تر می شود و کنترل انسانیت و احساسات خود را از دست می دهد و روزانه صدها نفر را می کشد. کشمکش عاطفی او قابل درک است (اگر این واقعیت را نادیده بگیرید که او فقط می توانست ارتش را بمباران کند و فقط "نه" را از این فاجعه بیرون بیاورد)، اما نحوه نمایش آن در برنامه به بینندگان اجازه نمی دهد تا در وضعیت روانی او غرق شوند. . نمایش دائماً بین زندگی معمولی مدرسه بین چیس و شوجی جابه‌جا می‌شود، و زندگی او به‌عنوان یک سوئیچ کشتار برای ارتش، چنان تغییر لحن سختی دارد که گاهی دنبال کردن هر یک از مبارزات عاطفی آنها دشوار است. شوجی مسئله برجسته تر است. مشکلات بین فردی همیشگی شوجی کمکی به شبیه سازی شخصیتی دوست داشتنی یا حتی دوست داشتنی نمی کند و این موضوع فقط به لطف صداپیشگی وحشتناک تشدید می شود. در حالی که تلاش های چیس برای مقابله با گریه از سر گناه، یا فریاد زدن از شوجی برای کمک است، شوجی تلاش می کند تا به دوست دخترش وفادار باشد (از ترس، گناه، و خستگی)، ناخواسته تلاش های چیس برای درست بودن را اشتباه درک کند یا بدرفتاری کند. دوست دختر و در این فرآیند از نظر جسمی یا روحی به او صدمه می زند، یا سعی می کند کاری برای چیس انجام دهد و به طرز فجیعی شکست می خورد. به نظر من هم آدم ها و هم شخصیت های وحشتناکی هستند و این جمله تا حدی درست است. با این وجود، خامی هر دو انیمیشن و داستان توانستند هم افزایی را شکل دهند که باعث شد من روی داستان و شخصیت های آن سرمایه گذاری کنم. سایکانو شروع به درخشش واقعی در چند قسمت می کند، زمانی که مشخص شد حتی زندگی مدرسه ای دیگر امن نیست، زیرا جنگ به زندگی بازیگران اصلی تجاوز می کند. مردم می میرند، جنگ ادامه می یابد، و بازماندگان باید به زندگی خود ادامه دهند: همانطور که زندگی همه به روش جداگانه پیش می رود، انتخاب هایی که چیس و شوجی انتخاب می کنند - اغلب از تلاش برای پذیرش او هم به عنوان یک سلاح و هم به عنوان یک دختر دبیرستانی معمولی تغییر می کنند. انکار جنبه تسلیحاتی خود تا بتواند جنبه انسانی خود را حفظ کند - از منظر روایی می تواند به نظر خودشکسته یا تلاشی برای نشان دادن ویژگی های چندوجهی طبیعت انسان باشد. این قطعاً همان چیزی است که من در ادامه داستان فکر می‌کردم: برخی از انتخاب‌های آن‌ها به طور قطعی نادرست بود، و با این حال برخی دیگر، علی‌رغم اینکه چقدر خودخواه یا ترسو بودند، به‌طور عجیبی باورپذیر بودند. چیزی که انتخاب های آنها را جالب می کند این است که چرا چیس دعوا می کند و کشمکش ذهنی چیس و شوجی هر بار که او این کار را انجام می دهد از سر می گذرانند. او برای «حفاظت از کشورش» می‌جنگد، و بنابراین می‌تواند به طور منظم در ارتش تعمیر و نگهداری کند، اما این صادقانه فقط یک ظاهر است: چیس برای محافظت از زادگاهش می‌جنگد، تا مطمئن شود که شوجی همیشه خانه و خانواده‌ای برای بازگشت دارد. و چون جنگیدن تنها راهی است که بدنش تسلیم جنبه مکانیکی اش نشود. چیس بی‌پایان از گناه خودش عذاب می‌کشد و شوجی هم با دلایل موجه ("تقصیر ارتش است!" / "تو این کار را برای محافظت از ما کردی!") و هم به دلایل صرفاً خودخواهانه ("چه اشکالی دارد اگر یک نفر بزرگ باشد!" ماشین آدم کشی مثل تو زندگی می کند تا بکشد، و این چیزی است که واقعاً مهم است! همانطور که بدن Chise و جهان در نهایت از هم می پاشند، انتخاب های آنها، در حالی که اساساً تغییر نمی کنند، معانی کمی متفاوت نیز به خود می گیرند، و بررسی این تفاوت تدریجی همان جایی است که سایکانو لذت خود را از آن می گیرد. داستان عاشقانه و درام Chise و Shuji، هر چند ناجور هم باشد، در حال انجام برخی مشاهدات واقعی و خام از پایان سازندگان است. اگر از Saikano لذت بردید، پس من به شدت هر دو Bokurano (2007) و رمان بصری Saya no Uta (2003) توسط Nitroplus (NSFW) را توصیه می کنم، اگر می توانید نسخه بدون سانسور را دریافت کنید.