Summer Wars

این فقط خیلی خسته کننده است تنها دلیلی که من آن را تمام کردم bcz بود. من بالا بودم، بنابراین شبانه روز بسیار سرگرم کننده بود، اما من واقعاً توصیه نمی کنم وقت خود را برای sohs یا انیمه های بهتر تلف کنم، اما این مانند watsch سایر شووس ها که بهتر هستند، نیست. منظور من چیست، داستان کلی خسته کننده است و شخصیت اصلی که یک بچه دبیرستانی است یک بیدمشک است، بنابراین شما دوست دارید که دختر آنتوسیکی را کتک بزند که او وانمود کند که دوست پسر است، آیا من حتی در این شخص می نویسم که یک بچه دبیرستانی است. بیدمشک آنقدر می تواند دختر آنتوسیکی را کتک بزند که وانمود کند دوست پسر است و من حتی در این سایت می نویسم

"جنگ های تابستانی" یک انیمه واقعا زیبا، آرامش بخش و خانوادگی است. واقعا دیدنش لذت بخش بود به عنوان یکی از طرفداران انیمه از دوران کودکی ام، می توانم بگویم که تماشای برخی از انیمه های این چنینی واقعاً خوب است. این مهم نیست که ما همیشه انیمه هایی با بودجه یا سبک شرط بندی عالی تماشا کنیم، گاهی اوقات باید انیمه هایی مانند این ها را فقط برای تغییر سرعت تماشا کنیم. این یک جور شیرین و سخاوتمندانه است، همچنین خنده دار است، هیجان انگیز نیز، کمی درام نیز دارد، اما در نهایت باعث خوشحالی من شد و حتی نفهمیدم از کی شروع به خندیدن کردم. بنابراین امیدوارم همه شما آنچه را که من می‌خواهم بیان کنم درست دریافت کرده باشید؟ امتحان کن!! تا آن زمان شاد تماشای مردم :) شاد باشید و با خانواده خود وقت بگذرانید!

پس از تماشای کودکان گرگ سال‌ها پیش، هرگز به دنبال فیلم دیگری از هوسودا نبودم. این یک فیلم کوچک زیبا بود، اما در رویکرد خود احساس امنیت و سختی می‌کرد. امروز تصمیم گرفتم که چرا جنگ های تابستانی را امتحان نکنم، فقط به آن ضربه بزنید و ببینید چه اتفاقی می افتد! چیزی که من گرفتم دقیقا برعکس انتظارم بود. من به شدت در اشتباه بودم که Hosoda یک کارگردان محتاط است، زیرا این فیلم در نهایت یک تجربه ناقص و در عین حال کاملاً منحصر به فرد بود. برای اولین بار، من به جهنم این فیلم احترام می گذارم. این به فلسفه واحد خانواده، اهمیت تعامل انسانی می پردازد، و یک تجربه رویایی منحصر به فرد را با شخصیت های مختلف در گروه بازیگران عظیم ایجاد می کند. اما همچنین سعی می‌کند به‌عنوان یک فیلم اکشن هیجان‌انگیز «نجات جهان» در مورد ترس از فناوری و کمبود امنیتی که در زندگی‌مان داریم عمل کند. این گاهی اوقات واقعاً خوب عمل می کند و یک تجربه کاملاً منحصر به فرد ایجاد می کند، اما گاهی اوقات کاملاً صاف می شود. من فکر می‌کنم بزرگ‌ترین مسئله در فیلم، تفاوت در کیفیت بین مسائل زندگی خانوادگی و مسائل تکنولوژیکی است. وقتی آنها با هم ترکیب می شوند، یک خط داستانی کاملاً عالی و پرتنش می سازند، مانند پایان فیلم. اما خط داستانی OZ به خودی خود بسیار کسل کننده و خسته کننده است. این مفهوم عالی است، عدم تعامل را بر روی صفحه نمایش نشان می دهد و آن را با واحد خانواده پر جنب و جوش و پر جنب و جوش در تضاد قرار می دهد، اما به نظر می رسد که هرگز به طور کامل کلیک نمی کند. من فکر می‌کنم که این تا حدی به دلیل توسعه‌نافتادگی شخصیت منفی است که باعث می‌شود کل خط داستانی بی‌معنی باشد. در کنار آن، داستان عمو برای من منطقی بود، من وارد اسپویل می‌شدم، اما فقط می‌گویم یارو یک احمق است. مثلا انتظار داشتید چه اتفاقی بیفتد؟ رستگاری عجیب او در نزدیکی پایان بسیار بد به نظر می رسد و من واقعاً دوست نداشتم که چگونه پویایی او با ناتسوکی هرگز واقعاً حل نمی شود. به همین دلیل است که بزرگترین جذابیت فیلم داستان علمی تخیلی نیست، بلکه داستان منحصر به فرد گروه بازیگران خانواده است که احساس می کنم تقریباً متعلق به یک فیلم کاملاً متفاوت است. کاراکترها بسیار زنده و پر جنب و جوش هستند و از نظر لحنی در همه جا هستند، اما به گونه ای که یک خانواده واقعی را به خوبی تکرار می کنند. در پایان فیلم احساس می‌کردم تمام 30 نفر از اعضای خانواده را درک کرده‌ام، که انجام دادن آن برای یک فیلم بیش از 90 دقیقه کاری دیوانه‌کننده است. در کل این فیلم من را گیج می کند. این سرگرم‌کننده و بی‌نقص است، اما آنقدر به هم ریخته است که به نظر می‌رسد هرگز به طور کامل کار نمی‌کند. من فکر می کنم این یک فیلم به شدت فردگرایانه است و در برخی مواقع به رغم ماهیت نوجوانانه اش بسیار بالغ است. می دانم که مبهم است اما واقعاً نمی دانم چگونه آن را توضیح دهم. این فیلمی است که به نوعی شبیه بوم نقاشی برای فلسفه های هوسودا در مورد اتصال است تا نور را در آن دمیده شود، و من می توانم از آن لحن قدردانی کنم.