Taisou Zamurai

من قبلاً هیچ نقدی ننوشته بودم، اما این انیمه واقعاً من را به شدت عصبانی کرد. داستان در اصل در مورد یک پدر مرده است که قبلا یکی از بهترین ژیمناستیک های ژاپن بود. به همین دلیل دخترش که مادرش را در سنین جوانی از دست داد، اغلب در خانه تنها می ماند و مجبور است با قلدری بچه های کلاسش مقابله کند. پدر او، شخصیت اصلی که قرار است در حین تماشای این انیمه به او علاقه داشته باشم، همیشه مشغول ورزش خود است، بنابراین او هرگز یک بار به مراسم روز پدر و مادر برای دخترش نرسیده است. او با این واقعیت سخت مواجه است که مجبور است خیلی سریعتر از آنچه باید بزرگ شود. او برای او و پدرش آشپزی می کند و می توان دید که روزانه بارها با او تماس می گیرد تا ببیند آیا حتی قرار است به خانه بیاید یا نه. در قسمت 6 صحنه ای وجود دارد که در آن شخصیت اصلی به دخترش می گوید که نمی تواند تولد دخترش را با او جشن بگیرد زیرا می خواهد یک اردوی آموزشی انجام دهد، حتی اگر می داند که هرگز به خوبی او نخواهد بود. بودن و نخواهي برد او به این خبر ادامه می دهد و او را تشویق می کند تا تمام تلاش خود را بکند، چون می بیند که پدرش از انجام دوباره ژیمناستیک راضی است. چند شب بعد از این گفتگو، او با پدرش تماس می گیرد و می پرسد: "امشب برای شام به خانه می آیی؟" او می گوید نه، و او تصمیم می گیرد که فقط برای خودش غذا سفارش دهد. پرنده حیوان خانگی او یکی از نوارهای مرغ خود را می گیرد و سپس در شوک فرو می رود، زیرا او فقط نوع خودش را خورده است. سپس دختر باید پرنده را خودش به بیمارستان برساند. او این کار را روی دوچرخه‌ای انجام می‌دهد که پدرش برای یکی از تولدهای گذشته‌اش به او هدیه داده بود، که هرگز به او نحوه سوار شدن را یاد نداد. پس از این، او پرنده را تحت مراقبت یک دکتر دامپزشکی رها می کند و شب ها به تنهایی قدم می زند تا سرش را پاک کند. او بعداً توسط دوستان مادربزرگش پیدا می شود و پدرش مدتی بعد ظاهر می شود. بعد از همه اینها، دختر بالاخره آن را از دست می دهد و گریه می کند: "هرگز به تو نگفتم.. من دوچرخه سواری بلد نیستم.. خیلی خوشحالم که تصمیم گرفتی به من یکی بدهی." کمی بعد صحنه دو دقیقه‌ای «دل‌انگیز» وجود دارد از پدری که به دخترش «آموزش» دوچرخه‌سواری می‌دهد، هرچند که او استعداد طبیعی در این کار دارد و اولین تلاشش را انجام می‌دهد، و بیشتر نشان می‌دهد که استقلال زودهنگام خود را به دلیل نداشتن آن نشان می‌دهد. حضور پدرش حتی پس از مرگ مادرش.

من مطلقاً هیچ علاقه ای به ژیمناستیک ندارم، فقط تماشا کردم زیرا وقتی بازی های ویدیویی انجام می دادم به راحتی می توان آن را روی مانیتور دومم انداخت. همانطور که گفته شد، این به طور عجیبی قانع کننده بود و در کل فقط یک داستان شیرین بود. این اکشن یا سرعت فوق العاده ای نداشت و من از مونتاژهای آموزشی برای نشان دادن مدت زمان طولانی قدردانی می کردم. حتی در 11 قسمت آنها توانستند تعداد زیادی را جمع کنند. CGI برای ژیمناستیک واقعی گاهی اوقات کمی بداخلاق بود، اما از آنجایی که من بیشتر به خاطر داستان و گوش دادن به آن به جای تماشای فعال، روی من تاثیر زیادی نداشت. و من بازیگران گسترده را دوست داشتم. من شک دارم که دوباره آن را برای تماشای مجدد یا هر چیز دیگری ببینم، اما احتمالا اگر فصل دیگری منتشر شود، آن را تنظیم کنم. همچنین OP و ED عالی بودند!!