Witch Hunter Robin

این نمایش یک کیسه ترکیبی است. نیمه اول آن یک نمایش کارآگاهی کاتر کوکی است، البته با یک حقه ماوراء طبیعی، در حالی که نیمه دوم همان جایی است که در واقع داستان شروع می شود. بزرگترین مشکلی که دارد، این است که در هسته اش، طرح حول یک راز می چرخد. این یک مسئله ذاتی نیست. مشکل اجراست. اساساً دارای دو خط طرح است که قبل از همگرا شدن با هم در پایان منشعب می شوند. پلات A رمز و راز است، و طرح B یک روایت نسبتاً ساده است که توسط درگیری بین گروه های مختلف هدایت می شود. طرح TheA خوب است، اما با سرعت حلزونی حرکت می کند. با وجود اینکه روایت اصلی فقط در نیمه دوم وجود داشت، سرعت بازی می توانست بهتر باشد. طرح B عمدتاً به عنوان راهی برای پیوند دادن همه چیز در پایان نمایش وجود دارد. به خودی خود بد است. عمدتاً به این دلیل که درگیری که باعث آن می شود بی معنی است و حتی نباید از ابتدا اتفاق بیفتد. از نظر تولید، بسیار متوسط ​​است. به طور کلی، من این را توصیه نمی کنم. نمایش های پلیسی بهتر و سریال های معمایی بهتری نیز وجود دارد.

اجازه دهید نقد خود را با این مقدمه بیان کنم - جادوگر شکارچی رابین، روی کاغذ، باید برای سلیقه شخصی من یک خانه باشد. این یک انیمه اتمسفری Adult Swim محصول سال 2004 با عناصر ماوراء طبیعی و تأثیرات طراحی گوتیک است. به نظر می رسد که برای من ساخته شده است. با این حال، علی‌رغم این، همچنان به‌عنوان یک لگد ناشیانه، زشت، و حتی خسته‌کننده کاملاً صاف می‌افتد که به سختی توجه من را جلب کرد. با شروع داستان، مانند بسیاری از انیمه ها، پایه مفهومی بسیار قوی دارد که از نظر تئوری با قدرت ماندگاری زیادی همراه است. با وجود یک سازمان بین‌المللی شکار جادوگر، و افرادی که به‌طور تصادفی قدرت‌های جادویی ارثی ژنتیکی به نام جادوگران را در سراسر جهان به ارث برده‌اند، محیطی قانع‌کننده و غنی از افسانه‌های بالقوه و درگیری‌های جالب را ایجاد می‌کند، حتی با استفاده از خط واقعی اوگام دوران باستان. ایرلند. با این حال، در عوض، نمایشی دریافت می‌کنیم که نیمی از زمان خود را صرف سکوت‌های طولانی و متفکرانه می‌کند، و نیمی دیگر را صرف صحنه‌های اداری کشیده‌شده، پر از نمایش‌های طاقت‌فرسا می‌کند. همه اینها منجر به داستانی می شود که به عنوان یک آشفتگی توسعه نیافته و ناشناخته از بین می رود و همه با سرعتی واقعی در حال حرکت هستند. باید تکرار کرد که سرعت یکی از بدترین هایی است که تا به حال دیده ام، چه در انیمه و چه در موارد دیگر. این بازی بسیار کند است و حس واقعی زمان را از بین می‌برد، در عوض به چیزی شبیه به صحنه‌ای از یک بازی PS1 تبدیل می‌شود. حتی با رفتن از این اسرار مربوط به انواع مختلف جادوگران با قدرت های مختلف و جنایات مختلف آنها، به یک طرح توطئه ملودراماتیک که در قسمت پایانی گیج کننده و ضداقدامی به اوج خود می رسد، جالب تر می شود. اشاراتی به یک افسانه جالب و گسترده‌تر می‌کند، اما هیچ‌یک از آن‌ها هرگز در عمق واقعی مورد کاوش قرار نمی‌گیرند، بلکه برای یک تدبیر نیمه‌پخته که نیمه دوم بازی Witch Hunter Robin است، رها شده‌اند. با این حال، داستان، با همه گناهانش، بدترین قسمت انیمه نیست. این بی شرمی حقیر به هنر می رسد که اوج پتانسیل هدر رفته این انیمه است. بار دیگر، از نظر مفهومی، منحصر به فرد و جالب به نظر می رسد، با طراحی هنری و هویت بصری که آن را از سایر انیمه های آن زمان متمایز می کند و حسی اسرارآمیز جوی را القا می کند. همچنین عناصر واقعی مانند نقاشی های غار خاصی را در توالی تیتراژ به ارمغان می آورد، یعنی نمونه ای قابل توجه از غار Trois-Frères در فرانسه، معروف به "جادوگر". با این حال، پتانسیل خود را رها می‌کند و تصمیم می‌گیرد تا روی یک CG واقعاً افتضاح، همه‌گیر شود. من فقط در مورد استفاده معمولی در اینجا صحبت نمی کنم، مانند آسانسور یا ماشین. من تقریباً در مورد تمام هنر پس‌زمینه صحبت می‌کنم و بسیاری از اشیاء پیش‌زمینه به نظر می‌رسند که مستقیماً از یک ضربه چینی ارزان قیمت Half Life 1 بیرون آمده‌اند. آنها ابتدایی، زشت و مصنوعی هستند و به‌عنوان یک حواس پرتی ثابت و بی‌وقفه از نشان می دهد که در غیر این صورت بسیار خوب به نظر می رسید. با توجه به کالیبر چیزهایی که در آن زمان منتشر می شد، این انیمه واقعاً هیچ بهانه ای برای بدتر بودن و سپس استفاده آزادانه از آن ندارد. با توجه به جهت هنری جالب توجه آن، این واقعا مایه شرمساری است و منجر به یک محصول نهایی می شود که در بسیاری از مواقع به سختی می توان به آن نگاه کرد. صدا احتمالاً قوی ترین جنبه این انیمه است، اگرچه این واقعاً فقط به دلیل کمبود چیز دیگری است. این به دلیل موسیقی متن است که واقعاً فضای مرموز و جادویی را که آنها دنبال می‌کنند به تصویر می‌کشد و آن را به خوبی با حال و هوای تکنوی اواسط دهه 2000 همراه می‌کند که به تعلیق و عامل جذاب کلی می‌افزاید. من دوبله را تماشا کردم، زیرا در سال 2004 در Adult Swim پخش شد، و صداپیشگان دوبله نیز پر از افسانه‌ها هستند، مانند استیون بلوم، مایکل مک‌کانوهی، کریسپین فریمن، وندی لی، و جانی یونگ بوش. با این حال، با وجود این صداپیشگان اساساً همه ستاره، دوبله هنوز بسیار ضعیف است. خارج از استیون بلوم و مایکل مک‌کانوهی، که اجراهای مربوطه‌شان تا حد زیادی بهترین اجراهای نمایش هستند، صدا به طور کلی سفت و مصنوعی به نظر می‌رسد، مملو از مکث‌های ناخوشایند و تحویل خط خشک و ساختگی است که در خانه بیشتر به نظر می‌رسد و یک برنامه ویژه بعد از مدرسه را ارائه می‌کند. در مورد خطرات سرعت غیر مجاز یک بار دیگر، این الگوی تکراری Witch Hunter Robin در هدر دادن کامل پتانسیل خود را نشان می دهد. در مورد شخصیت ها، واقعا چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد. آنها نقش خود را در داستان ایفا می کنند در حالی که برجسته نیستند یا به هیچ وجه قالب را نمی شکنند. از بین آنها، دکتر کوروساوا و پدر جولیانو مورد علاقه من هستند. هر دوی آن‌ها شخصیت‌های فرعی هستند که واقعاً به‌طور خلاصه ظاهر می‌شوند، اما در میان آنها بهترین نوشته شده‌اند و بهترین صداگذاری را در نمایش به نمایش می‌گذارند، به ترتیب اجراهای متقاعدکننده‌ای را ارائه می‌کنند، اگرچه این بازتاب ضعیفی بر بازیگران اصلی دارد. به طور کلی، Witch Hunter Robin نمایش غم انگیزی از پتانسیل هدر رفته است. اگر فقط چند تنظیم استراتژیک انجام می داد، می توانست عالی باشد - کمی سرعت را افزایش دهید، CG را کنار بگذارید، تلاش بیشتری برای کار صدا انجام دهید، و غیره. در عوض، ما این را دریافت کردیم. در پایان، ممکن است برای یک یا دو قسمت از قسمت‌های قبلی به‌صورت مجزا، تماشای فوق‌العاده سرگرم‌کننده‌ای باشد، اما همانطور که می‌بینید به عنوان یک انیمه کامل کار نمی‌کند. خیلی طولانی، آهسته و کسل‌کننده‌تر از آن است که واقعاً ارزش تماشا را داشته باشد، چه رسد به اینکه تمام شود. چه ضایعاتی

Witch Hunter Robin یکی از آن انیمه هایی است که با اینکه بسیاری از ایراداتش را می بینم اما نمی توانم از آن لذت نبرم. طرح و توسعه شخصیت جالب است و شما را به خود جذب می کند و به شما این امکان را می دهد که بر سبک هنری/ انیمیشن کمتر فریبنده غلبه کنید. این انیمه تا حدودی یک نوآر/ماورالطبیعه است، هرچند که قطعاً نسبت به دیگران کمرنگ‌تر است. می توانم بگویم، برای من، این یک داستان بسیار شخصیت محور است. رابین، شخصیت اصلی، سرنخ جالبی است که در هاله ای از رمز و راز پنهان شده است. او شخصیت اصلی ضعیف معمولی نیست، اما فضای زیادی برای رشد دارد. شخصیت‌های جانبی جالب هستند، اگرچه برخی قطعاً می‌توانستند توسعه‌یافته‌تر باشند! به طور کلی، شخصیت ها مرموز و در عین حال به اندازه کافی دوست داشتنی برای ساختن داستان باقی می مانند. سبک هنری و انیمیشن بهترین نیستند اما کار را انجام می دهند و طراحی شخصیت برای هر یک از شخصیت ها منحصر به فرد است و به داستان می افزاید. در حالی که انیمیشن کمی قدیمی است، اما حواس را از داستان در دست منحرف نمی کند. به طور کلی، اگر از اکشن ماوراءالطبیعه، نقش اول زن بدجنس و مقداری رمز و راز لذت می برید، جادوگر رابین شکارچی را ببینید!