Wandance

Wandance در مرز یک انیمه آهسته است (که آن را وحشتناک و فراموش شدنی می کند) یا یک انیمه آهسته سوختگی (به این معنی که این قسمت های اول نتوانستند عدالت داستانی را انجام دهند). اگر کسی فقط عناصر نمایش را توصیف می کرد، در ساخت یک روایت عالی به نظر می رسید. این دقیقاً به شکلی است که در کنار هم قرار گرفته است، فاقد همان نوع تأثیرگذاری است که در این ژانر خاص بسیار رایج است. ملایم و قابل پیش بینی بود. و قلاب ضعیفی داشت. ایده های خوب زیادی وجود دارد، اما آنها به خوبی کنار هم قرار نگرفته اند. چیزهای مشترکی با نویز فوکومنکی و سوزوکا دارد. دارای چندین رشته اتصال است. بذرهای تضاد، که به نظر من به بیننده‌اش آسیب می‌زند، و در عین حال ممکن است خوب باشد. شما در آن درامی خواهید یافت که از جاه طلبی، کنجکاوی و انگیزه شخصیت ها نشات می گیرد. مانند نویز Fukumenkei، و می‌توانید بگویید که چیز عمیق‌تری در حال راه‌اندازی است، اما خطاهای مبهم وجود دارد که مانع لذت بردن می‌شود. همانطور که در مورد سوزوکا احساس می‌کنید «این واقعاً می‌تواند اتفاق بیفتد»، و اساس خاصی برای شخصیت‌ها و طرح داستان وجود دارد. من فکر می کنم اینجا چیزی برای طرفداران هر دو نمایش وجود دارد. از نظر قدرت، موسیقی و رقص عناصری هستند که بیشتر می درخشند. آنها تمام تلاش خود را برای مشارکت دادن افراد مرتبط با صنعت انجام دادند. من شخصا بیشتر پاپ را خسته کننده می دانم و از بین آهنگ ها می توانم بگویم که آهنگ Kujira را بیشتر دوست داشتم. موسیقی به طور کلی نمایش را کمی بیشتر تماشا کرد. نقطه ضعف اصلی انیمه تا اینجای کار سرعت و شخصیت پردازی است. تا اینجا داستان ضعیف و بسیار قابل پیش بینی به نظر می رسد. چندین داستان از یک داستان روی سن دارد، اما در این قابل پیش بینی بودن توسط شخصیت های بسیار باورپذیر تعدیل می شود. در بسیاری از بخش ها بسیار شبیه زندگی واقعی بود. کیفیت آن به عنوان یک انیمه باعث می شود که آن را در حد متوسط ​​​​ترکیب کند و انیمیشن های سه بعدی را با انیمیشن های دو بعدی ترکیب کند. طراحی صدا عالی است، صداپیشه ها خوب کار می کنند، انیمیشن تا حدودی کم است، و زمان بازیافت شده است. من نمی دانم که آیا هزینه انجام موسیقی و رقص به بودجه لطمه می زند؟ کیفیت آن به عنوان یک روایت برای قضاوت خیلی زود است. مقدمه بازیافت عناصر درام معمولی دوران بلوغ بود که در سه قسمت اول پراکنده شدند. ما کمی در مورد برخی از شخصیت های اصلی و بازیگران مکمل می دانیم. ما تصور تقریبی از آنچه آنها می خواهند داریم. ما یک قهرمان اصلی معلول داریم، با مقداری پیش فعال. این به طور معمول او را دوست داشتنی می کند. نکته خوب این است که نویسنده ترجیح داده است در مقایسه با مبارزه بیرونی بیشتر به او یک مبارزه درونی بدهد. این یک تغییر سرعت خوب است. اما تضاد درونی و تضاد بیرونی در بیشتر صحنه‌ها به خوبی با هم تنیده نشده‌اند تا جذاب‌تر شود. ما عمدتاً آنها را به طور جداگانه تجربه می کنیم، جدای از چند لحظه که در آن آنها به طور خلاقانه هر دو را با هم در رقص می بافند. ممکن است این یک ضعف در نوشته نویسنده باشد، یا ممکن است عمدی باشد که به تنظیم کمک کند. داستان همچنین به دلیل نمایش‌های زیاد، به دنبال معرفی مخاطب به رقص و برخی از نکات فنی، آسیب دید. ممکن است بهتر شود یا بدتر شود. مسخره می شود که شخصیت ها بیشتر از معرفی یک نتی که دریافت کرده اند وجود دارد. و واقعا هیچ چیز جالبی در مورد تنظیمات وجود ندارد. من طراحی شخصیت های اصلی را دوست دارم، انیمیشن نه چندان. این کار به خوبی انجام شده است اما کاملا خلاقانه یا به یاد ماندنی نیست. اما اشاره ای به چیز دیگری برای قهرمان ما وجود دارد، و بازیگران نقش مکمل که ممکن است به چیزی عالی تبدیل شود. نمایش 6.5/10 تا کنون، با یک مقدمه 4/10.