Youkoso Jitsuryoku Shijou Shugi no Kyoushitsu e

من هوریکیتا را دوست داشتم و به طور کلی از تماشای نمایش لذت بردم. اما مثل این است که شما در دبیرستان هستید، آنقدرها هم عمیق نیست، من به کلمات بیشتری نیاز دارم، بنابراین سرویس هواداران آیانو کیونجی به نظرم خیلی سرگرم کننده بود، اما مردی که در دبیرستان به طور جدی از شما خوشش می آید، در واقع من نظرم را تغییر می دهم زیرا آنها امتیازات دیوانه کننده ای می دهند. برای کلاس a فکر کنم . من هنوز به کلمات نیاز دارم پس idk njgbbngbn bg grknbnb gb b th tbb gf gf bb. د bb b d. bb b db b bf h t hnn ny n. bd bth tkle.br es این بررسی به اطلاعات بیشتری نیاز دارد! در اینجا چند ایده از آنچه ممکن است بخواهید شامل شود آورده شده است: K آیا داستان منحصر به فرد است؟ اگر قابل پیش بینی بود، آیا به هر حال از آن لذت بردید زیرا این ژانر/ مجموعه را دوست دارید؟ EH به نظر شما سبک هنری برای داستان مناسب است؟ NO COOMMONT آیا شخصیت ها به خوبی جمع شده بودند؟ آیا آنها ایرادات و نقاط قوت داشتند یا به طور غیرعادی قوی/باهوش/احمق بودند؟ مقداری آیا شخصیت ها به موقعیت ها و رویدادها به شکلی واقع گرایانه واکنش نشان می دادند؟ لعنت به نه آیا فکر می کنید دیگران از این سریال لذت می برند یا دوست ندارند، حتی اگر شما اینطور نباشید؟ چرا؟ ظاهرا و سلیقه من اکشن بیشتر از ROMCOM است

توسعه شخصیت MC افتضاح است. مرد 3 فصل پوزخند می زند و به هیچ کس دل نمی بندد. منظورم این است که این باید در مرحله ای از رشد شخصیت فرضی او تغییر می کرد. رویدادها به طور کلی اندک هستند و اغلب افتضاح و پر از خدمات طرفداران هستند. هنر عالی است اما در کل انیمه را نجات نمی دهد. خود نمایش خسته کننده است تنها لحظات خوب، لحظه های مات MC است که در آن برنامه های او به جایی می رسد. اما این تقریباً 3 بار در 3 فصل است. واقعا خسته کننده اگر به درستی اجرا می شد می توانست یکی از بزرگان باشد. توصیه نمی کنم.

احتمالاً نویسنده COTE: "نقل قول های ارسال هرزنامه از فیلسوفان مشهور بسیار عمیق است و به هر قسمت معنی می دهد." گوش کن، به نوعی سرگرم کننده است، اما در مسیر خود بمان. شما نمی توانید هیچ کس را متقاعد کنید که نمایش شما عمیق است و سپس شخصیت های هیجان انگیزی مانند Ryuen، کودکان مضحک مانند Koenji، و خنده دارترین آنها از همه، سرسپردگی سیاه پوستی که به دلایلی انگلیسی صحبت می کند (با یک ژاپنی) خواهید داشت. با این حال لهجه). خیلی تلاش می‌کنی... اگر اینقدر می‌خواهی فقط یک محافظ ژاپنی به او بده. صحبت از تلاش بسیار شد... من نمی دانم چرا نویسنده حتی سعی می کند بگوید داستان چیز جدی است. شما فرضیه یک مکتب نخبه و نخبه را دارید، جالب است، اما بیشتر قوانین آن نقض اساسی حقوق بشر است و بنابراین بدون در نظر گرفتن این موضوع، داستان قابل قبولی نیست. آیا امکان وجود چنین مکتبی در ژاپن بدون رعایت حقوق بشر سازمان ملل وجود دارد؟ مطمئن. آیا منطقی است که هر نخبه ای بچه های نابغه خود را برای گرسنگی در اینجا ثبت نام کند؟ به هیچ وجه، حتی با همه مزایا. بیا، شما می توانید به دبیرستان دیگری (حتی دانشگاه) بروید و شغلی نیز پیدا کنید. می دانم، دوست ندارم اهل پارتی باشم، اما این یک نقد است و نویسنده به وضوح از خود آگاه نیست. یا این، یا فکر می‌کند همه بینندگان انیمه تحت تأثیر تلاش‌های کم‌عمق او قرار می‌گیرند و این پیش‌فرض‌ها را می‌پذیرند، که من به عنوان یک بزرگسال قبول نمی‌کنم! متاسف. این بدان معنا نیست که من به شدت از این موضوع اذیت شدم. به عنوان مقدمه اصلی، من هنوز می توانم به تلاش برای خلق یک داستان اصلی احترام بگذارم و بدون توجه به آن می توانم از آن لذت ببرم. اما پس از آن با این داستان به شماره اصلی بعدی من می رسیم - به نظر من، به نظرم کلیشه ای است که چگونه MC از نظر فکری نسبت به مخالفانش برتر به نظر می رسد. همچنین به نظر نمی رسد که مخالفان او به سطح او نزدیک باشند، یا حتی موجودات معقولی به خودی خود وجود دارند، بلکه کل طرح به وضوح در این جهت نوشته شده است که آیانوکوجی دائماً از همه پیشی می گیرد. من آن را بیشتر با نمایش حرمسرایی که در آن MC باید بدرخشد مقایسه می‌کنم تا با Death Note، یک نبرد فکری واقعی. این مرد با L مبارزه نمی کند، بلکه با بچه هایی مانند "Ryuen" و "Ibuki" مبارزه می کند. روده بر شدن از خنده. چه کسی واقعاً تحت تأثیر افراد نابخردانه قرار گرفت، که در واقع نمایانگر بیشتر طرح منسجم و مرتبط این فصل است؟ علاوه بر این، داستان شامل بسیاری از طرح‌های داستانی غیرجذاب است که در رابطه با پیش‌فرض‌های داستان و انتظارات اصلی ما به‌عنوان بیننده از ابتدا چندان مرتبط یا فوری به نظر نمی‌رسند. در اصل، تقریباً نیمی از فصل، من می‌توانم بگویم، داستان‌های فرعی است که در غیاب چیزهای واقعاً خوب و جذابی که در جریان هستند، در نهایت تمرکز اصلی اپیزودهای خاص هستند. به طور خاص، من به دو قسمت (یا یک؟) ساکورا اشاره می‌کنم که در بزرگسالی تحمل شیطنت‌های آن اشتها آور نبود. من در دوران نوجوانی مشکلات اجتماعی داشتم، بسیاری از ما این مشکل را داشتیم، اما نحوه بازی او کاملاً مضحک و برای سن او غیرقابل تصور است. من هرگز هیچ انیمیشنی را باور نمی کنم که مردم ژاپن را در سنین 15 سالگی از نظر اجتماعی چنین ناتوان نشان دهد، صادق باشیم. از این نظر آیا این نمایش حرمسرا است؟ در غیر این صورت، چرا این مدت زمان زیادی از صفحه نمایش به MC اختصاص داده شده است که به او در رفع مشکلاتش کمک می کند؟ می دانم که او در مبارزه برای اثبات بی گناهی سودو نقش دارد، اما هنوز. تلاش های عشوه گرانه کوشیدا به سمت MC نیز همراه با سرخ شدن هوریکیتا در بعضی مواقع. ایمو آنها به وضوح نشان می دهند (و قصد دارند نشان دهند) که همه این 3 زن به آیانوکوجی علاقه مند هستند. در این راستا، من نحوه مدیریت و توسعه روابط آیانوکوجی و هوریکیتا را ستایش خواهم کرد. اگر یکی از آنها همین الان اعتراف کند، من عصبانی نمی شوم. نمی دانم چرا، اما همه چیز در مورد نحوه تعامل آنها (و این واقعیت که آنها در وهله اول این کار را انجام می دهند) برای نوع مردمی که هستند منطقی و واقع بینانه است. آنها همچنین دائماً صحبت می کنند (و در نتیجه رابطه خود را توسعه می دهند)، اما بیهوده صحبت نمی کنند - همه اینها گفتگوی مرتبط است. تعداد دیالوگ ها یا تعداد رخدادها نیز زیاد طاقت فرسا نیست - به هر حال آنها شخصیت های مهمی هستند و من ترجیح می دهم به جای درگیر شدن برخی شخصیت های فرعی دیگر در دشنام های خسته کننده (که نمایش هنوز هم مقصر آن است) صحبت آنها را ببینم. . خود شخصیت‌ها از نظر فردی تا حدی بد هستند، مثلاً هوریکیتا کمی غیر واقعی و آزاردهنده است و آیانوکوجی به‌طور غیرواقعی باهوش و عاری از احساسات است، اما وقتی با هم می‌آیند، از نظر من این رابطه تقریباً کاملاً اجرا شده است. به نوعی خنده دار است، 5 قسمت، من سعی می کنم "کلاس درس نخبگان" را تماشا کنم و به من "ساکورا" می دهند که به وضوح از نخبگان فاصله دارد. صرف نظر از این، این محتوای جالبی نیست که من امیدوار بودم یا انتظار داشتم بر اساس خلاصه داستان یا قسمت های قبلی ببینم. اصلاً این چه ربطی به این مدرسه خاص و قوانین آن دارد؟ خیلی متوسط کل موضوع سودو نیز آزاردهنده بود. گوش کن... من می‌دانم که این فیلم 3 فصل دارد، بنابراین می‌توانم کمی در مورد سرعتش به آن آزادی عمل بدهم، اما دوباره... این چیزی نیست که ما تصمیم داریم COTE را برای آن تماشا کنیم. به خصوص این اوایل؟ قبلا این احمق رو اخراج کن من کنجکاو هستم که آیا هیچ بیننده ای در این دنیا به این موضوع اهمیت می دهد که سودو، یک شخصیت جانبی مزاحم، بماند یا نه، ناگفته نماند که این واقعیت که او مانع پیشرفت کل کلاس می شود، تماشای آن بسیار دردناک است. مسائلی از این دست در کلاس مرا متقاعد نمی کند که پیشرفت به کلاس A دشوار است، آنها فقط من را متقاعد می کنند که این بچه ها از ابتدا نباید در این دبیرستان باشند. اگر 5 قسمت از درام کوشیدا، سودو و ساکورا را به من بدهید، نمی‌دانم چقدر طول می‌کشد تا این داستان در کل و در جنبه‌های جذاب‌تر و مرتبط‌تر، مانند داستان MC و پیشرفت کلاس، به درستی پیشرفت کند. بدیهی است که خارج از آن به نوعی خسته کننده بود، زیرا آنها در مقایسه با نکته اصلی مهم نمایش، داستان های فرعی هستند. سپس، کل اپیزود استخر را داریم با برنامه پسران برای نگاه کردن به رختکن دخترانه. زیاد تکرار نمی‌کنم، فقط می‌گویم این یکی دیگر از داستان‌های پرکننده/فرعی از محتوا است که برای صادق بودن با شما جذاب نبود، اما همچنان به شکلی پیچیده سرگرم‌کننده بود، احتمالاً از طریق برخی از شخصیت‌ها. شخصیت ها (مثلاً منحرفان کمی خنده دار). فکر می‌کردم که نویسنده در آن نقطه ایده‌اش تمام شده است، زیرا چرا آنها قبلاً به تعطیلات تابستانی می‌روند؟ یک سال گذشت و فقط سطل زباله در 7 قسمت اول اتفاق افتاد؟ لووووول چرا اولین بخش خوب محتوا، یعنی آزمون در جزیره، اکنون در حال نمایش است، و چرا در نمایشی به نام «کلاس درس نخبگان» در داخل مدرسه تقریباً چیزی شبیه به این وجود نداشت؟ این نویسنده برای من گیج کننده است. مطمئناً شما واقعاً می توانید کاری برای انجام مدرسه پیدا کنید؟ اگر ایده ای ندارید چرا این نمایش را بسازید؟ در هر صورت، همانطور که گفته شد، همان زمانی بود که منسجم‌ترین، مهم‌ترین و لذت‌بخش‌ترین بخش داستان این فصل بود (به غیر از مقدمات اولیه که در قسمت اول ارائه شده بود که سرگرم‌کننده بود). دانش آموزان در واقع به روشی پیچیده تر (فرای کسب نمرات خوب) از طریق آزمون جزیره ای ویژه مورد آزمایش قرار می گیرند. باز هم، من مطمئن نیستم که مدرسه واقعاً چه چیزی را از این آزمون جمع آوری کرده است. توانایی کلاس ها برای غلبه بر کلاس های دیگر؟ برای زنده ماندن در طبیعت؟ عقل محض؟ در هر صورت این تست تا حد زیادی مضحک به نظر می رسد و صرفا به عنوان یک بازی سرگرم کننده برای تماشا نوشته شده است. حداقل من واقعاً پیش‌بینی نمی‌کردم که آیانوکوجی چگونه همه را نابود می‌کند، نه اینکه این کار به بهترین شکل ممکن اجرا شد (در زمان مقرر به خوبی اشاره نشده بود، بنابراین وقتی نتیجه‌گیری شد، مضحک‌تر به نظر می‌رسید. بیرون). منظورم این است که من دوست دارم غافلگیر شوم، اما وقتی این اتفاق می‌افتد، می‌خواهم احساس کنم، بله، در حال آمدن بود، او باهوش بود، نه واکنشی مانند "این کار از کجا آمده است". این نمایش به طور مداوم بیشتر شبیه دومی است. باز هم، من مطمئن نیستم که نقل قول ها در مورد چیست، یا تمرکز بر داستان ایکاروس، آنها در هر قسمت کاملاً متفاوت هستند، که به نوبه خود چیزی به من نمی گوید. تقریباً به نظر می رسد که آنها مسیر خاصی را برای داستان نشان می دهند، اما چه چیزی می توانیم از این جمع آوری کنیم؟ نقل قول‌های مبهم ظاهراً مستقیماً به محتوای قسمت مربوطه مربوط نمی‌شوند، حداقل از نظر من. در هر صورت، نویسنده بسیار بیش از حد دراماتیک است که حتی این نقل قول های عمیق را فقط برای اعمال آنها در مورد نوجوانان گنجانده است. امیدوارم فصل(های) بعدی و مانگا یا هر منبعی که در آن وجود دارد واقعاً این مضامین را توضیح داده و توسعه دهد تا در متن داستان معنا پیدا کند (که به نوبه خود معنایی دارد که در حال حاضر مشخص نیست یا مشخص نیست. به خوبی در انیمه توسعه یافته است). شخصیت ها - تا حد زیادی مضحک. برخی از آنها واقع بینانه تر از دیگران هستند، به عنوان مثال، برخی از شخصیت های جانبی مرد و هیراتا معقول به نظر می رسند، در حالی که ریوئن، کوئنجی، آیانوکوجی، هوریکیتا، کوشیدا، معلم، رئیس شورای دانش آموزی، کاتسوراگی، عوضی دیگر از کلاس A و احتمالا برخی دیگر. بیشتر، یا بیش از حد عصبانی هستند یا به طور کلی غیر واقعی هستند. من نویسنده را برای ساختن همه این افراد و بسیاری دیگر از افراد کاملا متفاوت با شخصیت ها، آرزوها و سبک های گفتگوی متفاوت کمی تحسین خواهم کرد. وقتی تعداد زیادی از مردم درگیر یک داستان هستند و مردم احساس واقعی و متفاوت می کنند و به اندازه کافی اهمیت داده می شود، کل داستان جذاب تر، کامل تر و سرگرم کننده تر به نظر می رسد. این بدان معنا نیست که هیچ یک از شخصیت‌ها کیفیت واقعاً خوبی دارند، با این وجود، نمی‌توانم بگویم که هیچ‌کدام به‌طور خاص اصیل هستند یا مضمون عمیقی را در بر می‌گیرند. حداقل در حد استانداردهای من. به این ترتیب، رقابت کلیشه ای کوچک هوریکیتا با برادرش، یا قلدری و رفتار شرور پرخاشگرانه قدرت طلب Ryuen، واقعاً در چشم من نیست. Ayanokoji - تا حدودی یک MC منحصر به فرد است، زیرا او نه به طرز نفرت انگیزی مانند اکثر قهرمانان داستانی پر سر و صدا و با اعتماد به نفس است و نه یک قهرمان احمق و ناتوان رامکام که قادر به صحبت یا عمل نیست. بدیهی است که او هنوز از طریق «نابغه»، توانایی ورزشی و حتی شخصیت نسبتاً ساکت، پرمدعا، بی مزاحمت، بی توجه، بی عاطفه و سردش یک کلیشه است (اگرچه دائماً به دیگران کمک می کند). فراتر از این، من او را زیاد تحلیل نمی‌کنم، زیرا تاریخچه‌اش هنوز فاش نشده است، اما حدس می‌زنم شخصیت او به اندازه‌ای جالب باشد که در حال حاضر به آن اهمیت بدهیم. به هر حال، صحبت از توانایی ورزشی شد، آن همه مبارزه به سبک انیمه - به جای هنرهای رزمی واقع گرایانه - در این نمایش چه بود؟ آیا واقعا مقیاس قدرت وجود دارد. آیا این یک نمایش اکشن است؟ چرا رئیس شورای دانش آموزی به مردم حمله می کند؟ چرا نویسنده دوباره اینقدر تلاش می کند که این (و همه) را خطرناک و خطرناک کند؟ قوانین این مکتب "نخبگان" کجاست و چرا اصلاً به خوبی اجرا نمی شود - همه خشن هستند و هیچ کس آنها را تادیب نمی کند یا حتی آنها را دستگیر نمی کند؟ چرا این حتی در مورد مبارزه تا این حد است، به عنوان مثال. حتی دخترانی که برخلاف یک "کلاس کلاس نخبگان" منضبط و واقعی با یکدیگر دعوا می کنند تا سر همدیگر را به هم بزنند؟ من فقط می پرسم، من اهمیتی نمی دهم که قرار است یک نمایش اکشن مانند آن باشد، فقط اینکه این خیلی واضح نیست، به خصوص نه از روی خفاش یا از توضیحات، که در عوض کلیک طعمه می شد. من اکشن را دوست ندارم، مخصوصاً وقتی بچه‌هایی در مدرسه هستند که تمام مبارزات را انجام می‌دهند، که در این مورد نیز هنرهای رزمی سبک انیمه است. به نظر می رسد روایت چیز دیگری باشد، بنابراین، تا حدی طعمه کلیک گمراه کننده یا حداقل عنصری عجیب برای ادغام در این داستان است. در پایان، من کاملاً دوست دارم جایی که این فصل به پایان می‌رسد، کمی سخت است اما انتظارات را برای فصل بعد افزایش می‌دهد. به نظر می رسد ما در نهایت به بخش بسیار مهمی از داستان خواهیم رسید (که باید قبل از بخشی از داستان های زندگی مانند تجارت سودو ارائه می شد) در رابطه با داستان، ماهیت و انگیزه های آیانوکوجی. من شخصاً به اندازه کافی برای ادامه تماشا کنجکاو هستم، اما امیدوارم این داستان متمرکزتر و پیچیده تر از فصل 1 باشد. بیا، یک داستان خوب به ما بده، نه تکه ای از زندگی یا دعواهای تصادفی. در مجموع، نمایش برخی از مقدمات مضحک هرچند جذاب را ارائه می‌کند، که در این فصل چندان توسعه نمی‌یابد، یا حداقل به هیچ وجه پیچیده نیست. ایده امتیاز کلاس و پیشرفت کلاس به آرامی مورد بررسی قرار می گیرد زیرا نویسنده ترجیح می دهد بر روی اختلافات خاص درون کلاس ها تمرکز کند، مانند مسائل سودو و ساکورا. در بهترین حالت، تست‌های پیچیده‌تری که شامل همه کلاس‌ها می‌شود نشان داده می‌شود، که حداقل می‌تواند سرگرم‌کننده‌تر باشد زیرا همه با هم و علیه یکدیگر توطئه می‌کنند. همه این نکات طرح هنوز هم از منظر نوشتاری واقع گرایانه نقص های آشکاری دارند و در نتیجه تا حد زیادی سطحی به نظر می رسند. مانند این قوانین و تست های غیر مفیدی که در وهله اول وجود دارند. شخصیت‌ها در مرکز همه چیز قرار دارند و متأسفانه، به نظر می‌رسد نویسنده قصد دارد بینندگان انیمه‌های نوجوان متوسط ​​را جذب کند، زیرا اکثریت قریب به اتفاق شخصیت‌ها تندخو، کلیشه‌ای، در کل کیفیت پایینی دارند، و نماینده هیچ چیز عمیقی نیستند. یا مهم ذکر این موضوع مخصوصاً مهم است زیرا در برخی لحظات احساس می‌کنید که نویسنده از قضا سعی می‌کند شما را متقاعد کند که نمایش واقعاً عمیق است، مانند نقل قول‌ها یا اجرای ایکاروس. بنابراین، به طور کلی، این قطعه تا حد زیادی سطحی به نظر می رسد و کیفیت آن از نظر نوشتاری در بهترین حالت به نظر من متوسط ​​می رسد. به نوبه خود، چیزی که مرا وادار می کند به آن امتیازی بالاتر از میانگین شخصی خود بدهم، عامل سرگرمی است. برای من، این از گروه بازیگران متنوع شخصیت‌ها ناشی می‌شود که بیشتر آنها کاملاً پرانرژی هستند، مقدمات تا حدودی جذابی که دائماً امکان توسعه بیشتر وجود دارد، و احتمالاً خود محیط مدرسه که به طور خاص برای من جذاب است.