Mushishi Zoku Shou 2nd Season

برای بسیاری از کسانی که مدت‌هاست صنعت انیمه را دنبال می‌کنند، یکی از عنوان‌هایی که می‌توان آن را هنر تعریف کرد، بدون شک Mushishi است. در حالی که همه انیمه ها را می توان در نوع خود "هنر" در نظر گرفت، Mushishi هنر روشنفکران است. Mushishi نوعی سریال است که عملاً عبارت "برای همه نیست" را تعریف می کند. اگر پیچ و تاب های غیرمنتظره و نقشه های دقیق طراحی شده را دوست دارید، به احتمال زیاد ناامید خواهید شد. توسعه داستان ★★☆☆☆ انیمه هنوز اپیزودیک است و تا پایان داستان اصلی ندارد. این حس دائمی وجود دارد که چیزی - فقط چیزی - گم شده است. شاید این "چیزی" این واقعیت است که سریال برای مدت طولانی ادامه داشته است و دیگر مانند ابتدا احساس تازگی ندارد. شاید من اشتباه می کنم، اما همچنان احساس کندی در جریان قسمت ها دارم. من سکوت و آرامشی را که موشیشی ایجاد می کند و به بیننده می دهد، برخلاف انیمه های بی شمار پر از اکشن، شلوغی و جنجال های مختلف، درک می کنم. اما من هنوز بیش از حد آن را احساس می کنم. پر از پیچیدگی ها و پیچیدگی ها نیست و این چیزی است که آن را یکنواخت می کند. غیر از این، هیچ چیز دیگری برای گفتن در مورد آن وجود ندارد. سبک هنری و طراحی شخصیت ★★★☆☆ اگر از طرفداران سبک اصلی هستید و می خواهید دوباره همان سبک را ببینید، Mushishi ناامید نمی کند. شما حتی می توانید اپیزودهایی از آن را به هم متصل کنید هر دو فصل با هم هستند و با وجود گذشت 10 سال هیچ تغییری در کیفیت مشاهده نمی کنند. تفاوت در طراحی شخصیت ها اگر یکسان نباشد کاملاً مشابه است. توسعه شخصیت ★☆☆☆☆ از گذشته جینکو، نادا. موسیقی و SFX ★★☆☆☆ موسیقی متن در مقایسه با فصل اول شکست می خورد. Mushishi بله، موسیقی را مانند قسمت های قبلی هماهنگ می کند اما نه با آن همان احساسات دوباره به Mushishi no theme یا Kotowari گوش کنید، خواهید دید که او با این فصل چقدر ضرر کرده است. من این کار را نمی کنم انتخاب حذف قطعات قدیمی موسیقی متن را درک کنید اما جرات تغییر طرح قسمت ها را نداشته باشید. بگذار توضیح بدهم: تکراری بودن آهنگ ها در هر قسمت خسته کننده نبود، برعکس، شما فقط منتظر لحظه ای بودید که دوباره آن را در قسمت بعدی گوش کنید، اما طرح های قسمت ها تقریباً همیشه در یک نقطه خاص تکراری و خسته کننده هستند. . بدون درگیر کردن آهنگ افتتاحیه، Shiver اثر لوسی رز، مناسب مجموعه آرامش‌بخش است و شما را در دنیای فانتزی Mushi غرق می‌کند.

فقط زمان زیادی بود که من شروع به نوشتن نقد در MAL کنم، با این وجود از نظر من نوشتن نقد یا صرفاً نوشتن در مورد چیزهایی که به آنها اهمیت می دهم، چیزی است که از آن لذت می برم. درست مانند فصل قبل، تفاوت زیادی بین این و فصل اول تغییر نکرده است و مطمئناً چیز بدی نیست. برعکس، دقیقاً همان چیزی است که من و احتمالاً بسیاری دیگر به دنبال آن بودیم. اگر انحراف قابل توجهی از «فرمول موشیشی» معمولی وجود داشته باشد، لازم به ذکر است، این واقعیت است که گینکو در بسیاری از قسمت‌ها به نوعی عقب می‌نشیند. او خیلی دیرتر از گذشته وارد هر داستان فردی می‌شود، و بیشتر اوقات، داستان عمدتاً از منظر «قربانی» به جای او تجربه می‌شود، تغییری جالب در سرعت. به غیر از این، تمام ویژگی های دیگر نمایش همچنان وجود دارد. موسیقی هنوز عالی است، موشی ها از نظر مفهومی ترسناک تر از همیشه هستند، و در حالی که فکر می کنم فصل اول به طور کلی بهترین محتوا را در بین این سه محتوا دارد، ارائه بهبود یافته و این واقعیت که من واقعاً برای این فصل وقت گذاشتم، آن را مورد علاقه من قرار می دهد. از این سه به هر حال تماشای موشیشی واقعاً سخت است... حداقل برای من. برای اینکه از آن نهایت لذت را ببرم، واقعاً باید در نوع خاصی از روحیه باشم (به همین دلیل بیش از یک سال طول کشید تا S3 را تمام کنم)، اما وقتی چیزهایی مانند آب و هوا، زمان روز و سطح انرژی در بدن من کاملاً تنظیم شده است، این نمایش ناگهان تبدیل به یک تجربه منحصر به فرد، جذاب و تقریباً معنوی می شود که شایسته ستایشی است که در طول سال ها به دست آورده است. و در حالی که ممکن است برخی از قسمت‌ها آنطور که می‌توان انتظار داشت ضربه نخورند، مقدار الهام هنری که من شخصاً از این نمایش دریافت می‌کنم چیزی است که برای من ارزش زیادی قائل هستم. می‌توان گفت که این داستانی است که آرزو می‌کنم خودم به ذهنم خطور کند، برای کسانی که قبلاً آن احساس را داشته‌اند و می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. 8.5 / 10، هر زمان که زمستان دوباره فرا می رسد، بی صبرانه منتظر تماشای ویژه برنامه ها باشید.