Natsume Yuujinchou

من خیلی به این انیمه علاقه دارم و هنوز هم آنقدر متعجبم که تا همین اواخر از آن خبر نداشتم. من همیشه عاشق داستان‌هایی هستم که حسی ماوراء الطبیعه با آنها دارند، اما این انیمیشن فقط همه چیز است. برای تنهایی‌ای که در مراحل زندگی احساس می‌کنیم و اینکه چگونه ایجاد روابط و پیوندها غم و اندوه ناشی از تنهایی را کاهش می‌دهد، بسیار می‌آموزد. این انیمه شما را در تمام مدت زمانی که صرف تماشای آن می کنید در آرامش قرار می دهد. هیچ اپیزودی تا الان نبوده که من با آن ارتباط نداشته باشم. اگرچه تنهایی سنگین است، اما این داستان زیبا ناتسومه را نشان می دهد که با وجود همه چیز هنوز به روح مهربانی بزرگ شده است. فکر می کنم تمام فصل های بعد را دوست خواهم داشت.

یکی از کسل کننده ترین نمایش هایی که تا به حال با بدشانسی دیده ام. می‌توانست خیلی بهتر باشد، اما در این مرحله من را بیشتر از محله آقای راجر در دوران کودکی خواباند. وعده زیادی است اما به سرعت تبدیل به یک نکته می شود. شخصیت های تکراری، کند، خسته کننده و دایکاست که رشد مطلقاً صفر را نشان می دهند. خدای عزیز، من را با "موسیقی" و صدا شروع نکن. چند باری که سعی کردند از صدا برای ایجاد تنش استفاده کنند، کاملاً از دست من رفت، زیرا به نظر می‌رسید هیچ‌وقت واقعاً چیزی در خطر نبود. این قطعه سریالی از یوکای با شخصیت‌هایی است که به‌طور مرتب در قالب‌های از پیش تعیین‌شده‌شان جا می‌شوند و جایی برای حرکت یا رشد ندارند. صداگذاری واقعاً خوب بود، اما بقیه بخش صدا پشت فرمان خواب بودند، و پس از شنیدن صدای OP، من هم همینطور. این هنر خوب است، به خصوص برای دورانش، بزرگترین شکایت من این است که چگونه به نظر می رسد لایه ای از مه روی هر صحنه وجود دارد. فقط به نظر می رسد ... گرد و غبار است. تنها کاراکترهای خوب نمایش به طور یکپارچه یوکای های هفته و کاراکترهای انجام شده هستند. خیلی بد است که نتوانستیم تعداد بیشتری از آنها و کمتر از MC و "گربه" را ببینیم. اگر انیمه مهیج مانند سفر به پایین برخی از تپه های رودخانه است، پس این یک شناور ایمن و آرام در یک حلقه انفجاری در یک استخر عمومی است، اما هیچ کس دیگری آنجا نیست زیرا همه آنها خسته شدند و به خانه رفتند تا متاموسیل خود را بردارند و بروند. زود بخواب واقعاً ناامیدکننده است، زیرا سریال DID لحظات خود را دارد، اما اکثریت قریب به اتفاق زمانی که صرف می‌شود، اپیزودهای تکراری و بسیار آهسته بود که به نظر می‌رسید هیچ پیامد واقعی نداشت، زیرا یک هفته پس از آن به کلی فراموش می‌شد. در نهایت چه چیزی برای ما باقی می ماند؟ یک هدف کلی، نتیجه، پیام؟ "انسان ها و یوکای می توانند با هم کنار بیایند!" چقدر الهام‌بخش است، من برای انجام یک ماراتن تماشای خشک شدن رنگ و انجام برخی فلسفه‌های پست مدرن مبنی بر صندلی راحتی، مشتاق شدم.