NieR:Automata Ver1.1a

7.5/10 رتبه بندی احساس نسبت به یک اقتباس همیشه کمی مشکل خواهد بود، به خصوص زمانی که این اقتباس یکی از رسانه های مورد علاقه شما در تمام دوران باشد. NieR Automata (و NieR به طور کلی) برای من معنی زیادی دارد، بنابراین ممکن است وقتی این را می گویم کمی مغرضانه باشم، اما واقعا از این نمایش لذت بردم! زمانی که سعی می‌کند بازی را تا حد امکان دقیقاً شبیه‌سازی کند، قطعا ضعیف‌ترین حالت خود را دارد - قسمت اول نمونه‌ای عالی از این موضوع است، که از همه چیز تا استفاده از کات سین‌های بازی به‌عنوان پوشش و مواد مرجع برای عکس‌های خاص تقلید می‌کند. جایی که نمایش برای من واقعاً جالب می شود همه راه هایی است که نمایش متفاوت است و نسبت به بازی اصلی تغییر کرده است. صحنه‌های هک بسیار برجسته هستند، زیرا همگی از نظر بصری فوق‌العاده هستند و شخصیت منحصربه‌فردی را به نمایش می‌دهند. برخی از وقایع و صحنه‌ها وجود دارند که به‌طور جدی فکر می‌کنم در بازی بهتر از آن‌ها مدیریت می‌شوند - مبارزه در شهر کپی‌شده و نحوه برخورد با آدام به‌عنوان یک شخصیت نمونه‌های خوبی از این موضوع است. و نمایش شخصیت ها را میخکوب می کند، مسلما مهمترین جنبه NieR. موسیقی نیز فوق‌العاده است، اما از پروژه NieR انتظار می‌رود. برایم سخت است که بگویم اگر بازی اصلی را بازی نکرده و دوست نداشتم، به همان اندازه از نمایش لذت می‌برم یا نه. یا اگر من به تنهایی به عنوان یک موجودیت مجزا دوست داشتم. با این حال، با دانستن یوکو تارو و روشی که او جهان‌هایش را ساختار می‌دهد، این امر کاملاً قابل مشاهده است پس از انجام بازی. من مشتاقانه منتظر تماشای قسمت 2 هستم و ببینم همه چیز به کجا ختم می شود.

TL;DR: اگر بازی را انجام نداده اید و به تماشای این نمایش فکر می کنید، به بازی بروید. همین الان. قول می دهم ارزشش را داشته باشد نمایش خوبی است اگر بازی را انجام داده اید، اگر به ناچار پایین تر هستید. NieR: Automata یکی از بهترین بازی‌های تمام دوران است و من می‌توانم استدلال کنم که بخش بزرگی از موفقیت آن در ویژگی متوسط ​​آن است. کاراکترها خیلی خوب کار می کنند زیرا شما زمان زیادی را با آنها به عنوان یک بازیکن می گذرانید، از لحظات کوچک صمیمیت بین 9S و 2B لذت می برید، مانند سواری آنها در شهربازی، یا شوخی های زیبای آنها در حین بازی های جانبی، فقط باید با آنها ضربه بزنید. تحولات روح خردکننده بعداً در بازی. هنگامی که در رسانه دیگری اجرا می شود، به تصویر کشیدن عاشقانه 9S و 2B بدون این همه جزئیات کوچکی که بازی ویدیویی ارائه می دهد بسیار دشوارتر است، و تراژدی عاشقانه به اندازه ای که اگر 20 سال قبلی خود را سپری کرده باشید ضربه نمی زند. ساعت ها زندگی با آنها همین را می توان در مورد فضای بازی نیز گفت: چند مرحله از آن (منطقه بیابانی، شهر، شهربازی، جنگل و کمپ) همه حال و هوای خود را دارند و با گذراندن وقت در آنجا و مشاهده تحولات داستانی در حال رخ دادن در آن. مراحل، این مکان ها در حافظه من محو شدند. فکر می کنم می توانم با چشمان بسته در شهربازی اتوماتا یا شهر ویران شده حرکت کنم، اما در انیمه، این مکان ها فقط پس زمینه هستند، هرچند که خیلی خوب طراحی شده اند. از نظر مضامین اتوماتا، چه فلسفه وجودی باشد، چه انتخاب بین عشق و وظیفه، یا میل به خدا در دنیایی خالی از آن، نمایش موفق این مضامین نیز به دنیای بازی بستگی دارد، جایی که مسائل فلسفی توسط آنها انجام می شود. اندروید و ماشین ها در حین بازی های جانبی و داستان اصلی. مطمئناً، این انیمه به برخی از موضوعات اصلی بازی می پردازد، و امیدواریم در قسمت 2 به موارد بیشتری بپردازد، اما از بسیاری از چیزها نیز صرف نظر می کند، مانند جستجوی ربات سارتر، تلاش با 2B در شکار اعضای همکارش YORHA و جستجوی فراموشی حتی مونولوگ آغازین 2B به طور کامل وجود ندارد، و بخش مهمی از داستان است، زیرا هم مبارزه وجودی کلی و هم تراژدی خاص عاشقانه او با 9S را در بر می گیرد، با 2B که در چرخه کشتن دائمی 9S به دام افتاده است. و نفرت او از خدا (انسانیت؟) که او را وادار به انجام آن می کند. تصور کنید بلید رانر را بدون سخنرانی «اشک‌ها در باران» تماشا می‌کنید یا بدون اینکه مونولوگ «سرنوشت انسان» را شروع کرده‌اید، برسرک را بخوانید. یکی دیگر از نکات اصلی در مورد Automata، بدیهی است که گیم پلی آن و نحوه استفاده از آن به عنوان یک وسیله داستان سرایی است، به عنوان مثال می توان به قرار دادن دوربین در حین مبارزه سیمون، اجازه ندادن بازیکن برای دیدن او و ارجاع به سیمون دوبووار در زندگی واقعی با ایده اش از جنسیت اشاره کرد. به عنوان یک پرفورمنس (این یکی دیگر از موضوعات از دست رفته در انیمه است)، یا کل موضوع با عنوان مبارزه در پایان بازی و حذف اطلاعات ذخیره شده خود برای نجات یک فرد تصادفی که ممکن است از irl متنفر باشید. ترجمه این جنبه‌های بازی به انیمه غیرممکن است، اما با توجه به اینکه آنها بخش مهمی از آنچه Automata را به یک شاهکار تبدیل می‌کند، اقتباس از انیمه ناگزیر به نظر می‌رسد. وقتی برای اولین بار این انیمه را همانطور که تازه منتشر شد تماشا کردم، هنوز بازی را انجام نداده بودم، بنابراین انیمه مرا تحت تأثیر قرار نداد و من فقط بعد از پنج قسمت آن را حذف کردم. بعداً بازی را بازی کردم، آن را دوست داشتم و دوباره انیمه را تماشا کردم. البته الان که زمان زیادی را در بازی گذرانده ام، عموماً انیمه را دوست دارم و در صحنه خفگی مثل یک عوضی گریه می کردم، اما نمی توانم از این احساس فرار کنم که اگر من هم همین احساس را نداشتم بازی را انجام نداد چیزهای خوبی در مورد این نمایش وجود دارد که می توان گفت: موسیقی عالی است (اگرچه بیشتر دستاورد بازی است)، پس زمینه ها و شخصیت ها زیبا هستند (من مخصوصاً دوست دارم که چگونه آنها دامن 2B را انیمیشن کردند) و عروسک در پایان بازی می کند. قسمت ها زیبا و خنده دار هستند CGI خیلی بد است و من متوجه نشدم که چرا ایو به جای اینکه مثل بازی فقط یک دعوای آدام داشته باشد، باید تبدیل به یک هیولای احمق مانند گودزیلا شود، اما نمایش خیلی بد نبود. اگرچه حتی به شاهکاری که سعی در تطبیق با آن داشت نزدیک نمی شود. به همین دلیل، فکر می کنم این انیمه خوبی برای هرکسی است که دوست دارد داستان بازی را تسکین دهد، اما آن را به افراد تازه وارد در این فرنچایز توصیه نمی کنم، و من را ناراحت می کند که این نمایش یک ورودی خواهد بود. برای افرادی که ممکن است آن را تماشا کنند و بازی را انجام ندهند، فکر می کنند که NieR: Automata دقیقاً همان چیزی است که در اینجا دیده اند. به من اعتماد کنید، خیلی بیشتر از این است.

به‌عنوان فردی که تازه وارد فرنچایز Nier شده و با بازی‌های آن آشنا نیستم، «Nier: Automata Ver1.1a» را نمایشی واقعاً خوب یافتم. علیرغم برخی تاخیرهای تولید، انیمیشن واضح و زیبا بود، به جز چند CGI ناخوشایند در قسمت اول و چند فریم ناسازگار. با توجه به کیفیت انیمه، من در حال بحث هستم که آیا باید بازی را شروع کنم یا خیر. در مقایسه با دیگر انیمه‌های اقتباسی از بازی‌های ویدیویی، که اغلب متوسط ​​هستند، اقتباس Nier به عنوان یکی از بهترین‌ها برجسته است. با توجه به روایت و داستان سرایی، من به ویژه از قسمت مستقلی که در آن 9S و 2B جنبه احساسی شکل‌های زندگی ماشین را بررسی می‌کنند، لذت بردم. دیدن ماشین‌هایی که احساسات انسان را تقلید می‌کنند، هم جذاب و هم وحشتناک بود. طرح‌های ماشین‌ها چشمگیر هستند، و حال و هوای بی‌گناه و در عین حال تهدیدآمیز را به وجود می‌آورند، که می‌تواند فوراً از صلح‌طلبی به نسل‌کشی تبدیل شود. تعاملات روزمره بین شخصیت‌ها کاملاً محکم بود، که یادآور نسخه‌ای بین‌فردی‌تر «شبح در پوسته» بود. در مورد رشد شخصیت، 2B و 9S اغلب ویژگی های شخصیتی تکرار شونده را در طول قسمت ها نشان می دهند. اگرچه لزوماً بد نبود، امیدوارم به کاوش عمیق‌تر افکار درونی آنها، که ممکن است در دادگاه دوم بیاید. شخصیت‌هایی مانند لیلی، جکاس، آدام و حوا تا حدودی استاندارد بودند و این تصور را ایجاد می‌کردند که انجام بازی برای درک کامل عمق روایت آنها ضروری است. قسمت های پایانی راضی کننده بود اما سوالات زیادی را بی پاسخ گذاشت و بر سردرگمی بیننده افزود.