Wonder Egg Priority

"اولویت تخم مرغ شگفت انگیز" مانند این است که با ماهیتابه ای که از احساسات ساخته شده است به صورت کوبیده شوید. این انیمه ترکیبی پر هرج و مرج از انیمیشن های زرق و برق دار و داستان های روح کوبنده است که شما را به این فکر می اندازد که چرا در وهله اول بازی را فشار داده اید. شما را با این جلوه‌های بصری شگفت‌انگیز و شخصیت‌های دمدمی جذب می‌کند، و درست زمانی که در حال مستقر شدن هستید، بم! شما با برخی از دلخراش ترین لحظاتی که تا به حال دیده اید مواجه شده اید. این مانند یک ترن هوایی احساسی بدون کمربند ایمنی است و شما فقط برای زندگی عزیز خود نگه دارید. قسم می خورم، تماشای این نمایش احساس می کند که در یک رابطه توهین آمیز قرار گرفته اید. یک دقیقه، شما در حیرت آثار هنری زیبا هستید و دقیقه بعد، نویسندگان را نفرین می کنید که شما را در لجنزار رنج بشر کشانده اند. هر اپیزود ضربه‌ای به روده است که با آسیب، پشیمانی و ترس به شیوه‌هایی بسیار واقعی برخورد می‌کند. و با این حال، نمی‌توانید برای چیزهای بیشتری بازگردید، به امید نوعی راه‌حل یا صلح، حتی اگر در اعماق وجودتان می‌دانید که دوباره به دردتان می‌خورد. با وجود تمام دردها، از «اولویت تخم مرغ شگفت انگیز» سیر نمی شوم. این مانند یک اعتیاد پیچ ​​خورده است. بخشی از من آرزو می کند که کاش می توانستم آن را از حافظه ام پاک کنم و از آشفتگی عاطفی نجات پیدا کنم. اما بخش دیگری از وجود من ناامید برای چیزهای بیشتری است، ولع آن قسمت بعدی را دارد، حتی اگر می‌دانم که دوباره همه چیز مرا خراب خواهد کرد. این یک سواری زیبا و درهم و برهم است که نمی توانم آن را ترک کنم و راستش را بخواهید، حتی نمی دانم که بخواهم یا نه.

این یک نمایش واقعاً محکم در آغاز بود که با پایان آن کاملاً نابود شد. من سازندگان را سرزنش نمی‌کنم، Clover Works را مقصر می‌دانم، بعد از این و TPN واقعاً نمی‌دانم آنها به چه فکر می‌کنند. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی هستند و داستان‌هایشان جذاب است، اما قطعنامه‌ها ناخوشایند هستند. من واقعاً نمی فهمم چرا آنها مجبور شدند در پایان یک عنصر علمی تخیلی را وارد کنند. واقعا چیزی اضافه نکرد انیمیشن عالی بود این سبک شبیه سارازنمی است که همیشه یک مزیت است. OP و ED، و همچنین بقیه OST همه شگفت انگیز بودند. آیا باید این را تماشا کنید؟ البته، اگر فرضیه جالب به نظر می‌رسد و می‌خواهید با یک مورد عمده از پایان Gainax کنار بیایید، آن را دنبال کنید.

من به این فکر افتادم که می‌توانم در آستانه یک شاهکار باشم. متأسفانه، به دلایلی که در ادامه توضیح خواهم داد، ثابت شد که ناامید کننده است. برای اعتبار بخشیدن به جایی که باید، مقدمه عالی است. این احساس تلخ و شیرین حرکت رو به جلو، مقابله با تروما را به تصویر می کشد. چیزهای پیش پا افتاده کوچک در زندگی روزمره، با آی که در شهر و پارک قدم می زند، به ماهی ها غذا می دهد، در طبیعت می دود. اغلب در دوره‌های آسیب‌زاتر زندگی‌ام در اطراف دریاچه‌ها و جنگل‌هایی قدم می‌زنم که در آن زندگی می‌کردم، و این برایم آرامش زیادی به همراه داشت. موسیقی نیز کاملاً منعکس کننده آن است. در این مورد، من نمی توانم کمتر از 10/10 به آن بدهم. من خودم را گرفتار حال و هوای این یکی دیدم. من لحن و احساس آن را دوست دارم، اما فقط کمی تفکر انتقادی لازم است تا متوجه شوم که این اثر هنری نیست. اولاً، درمان تروما به عنوان یک مفهوم یک بعدی است. آسیب شخصیت ها همیشه توسط یک فرد خاص (که توسط "قاتلان شگفت انگیز" نمایندگی می شود) تجسم می یابد. در حالی که تروما می تواند خود را به این شکل نشان دهد، این تنها یکی از بسیاری است. رویکرد تقلیل گرایانه در اینجا واقعاً آن را ناامید می کند. ثانیاً، برخی از قوس های شخصیت کمی عجیب هستند. یکی از اصلی‌ترین موارد، جذابیت آی برای معلمش است، علی‌رغم این واقعیت که قبلاً به‌شدت گفته شده بود که او بهترین دوستش را آرایش می‌کرده است، و این ارتباطی با خودکشی او دارد. خود آی نیز به نظر می رسید بین دختر خجالتی ای که برای معاشرت کردن تلاش می کرد و از صحبت کردن با هرکسی بیشتر از آن خوشحال بود (به نیرو مراجعه کنید) تلنگر می زد. سوم، و از همه مهمتر برای من، من واقعاً سرنخی ندارم واقعاً چه اتفاقی دارد می افتد. من احساس می‌کنم اگر نویسندگان تصمیم نمی‌گرفتند پس‌زمینه‌ای پیچیده و عجیب برای دنیای Wonder Egg اختراع کنند، چند امتیاز بالاتر می‌بود. از آنچه من جمع آوری کردم، دو دانشمند یک دختر 14 ساله با هوش مصنوعی ساختند (یک اقدام اخلاقی مشکوک)، که بعداً یکی از همسرانشان را کشت. در آن زمان، او را با یک بار کامپیوتر به زیرزمینی پرتاب کردند، که او خودش را به آن وصل کرد و به نوعی اقدام کرد تا یکی از دختران خالقش را متقاعد کند که خودشان را بکشند. سپس سازندگان او بنا به دلایلی تصمیم گرفتند مغز خود را به مانکن پیوند بزنند و یک برنامه کامپیوتری اجرا کنند که رویاهای دختران نوجوان را به هم متصل می کرد و آنها را وادار می کرد تا برای احیای دوستان مرده خود مبارزه کنند. مطمئناً، من تنها کسی نیستم که وقتی این موضوع در دو قسمت آخر پوشش داده شد، یک WTF غول‌پیکر را منتشر کردم؟ بدترین چیز در مورد آن این است که حتی همه اینها به درستی توضیح داده نشده است. موفق می شود بیش از حد پیچیده و در عین حال به طور غیرقابل توضیحی مبهم باشد. من فکر می‌کنم اگر آنها اصلاً دنیا را توضیح نمی‌دادند، و صرفاً از آن به عنوان وسیله‌ای برای هدایت شخصیت‌های اصلی و غلبه بر آسیب‌های روحی خود استفاده می‌کردند، نمایش بهتر بود. در مجموع، این یک ناامیدی بود. تصاویری زیبا و یک معرفی عالی بدون شک بسیاری را فریب داده است تا فکر کنند این چیزی خاص است.