Yoroiden Samurai Troopers

این سریال همیشه جایگاه ویژه‌ای در قلب من خواهد داشت، به عنوان چیزی که عمیقاً دوستش دارم، حتی اگر از بسیاری جهات واقعاً وحشتناک است. DOOM - حق تکثیر دوبله ژاپنی و زیرمجموعه‌های انگلیسی همراه آن که واقعاً یک گنج هستند - فکر می‌کنم دومین انیمیشنی بود که تماشا کردم و اولین انیمه‌ای بود که عاشقش شدم و اولین انیمه‌ای بود که تا به حال داشتم. طرح ... تا حد زیادی بد است، و آنقدر واضح است که برای زمان بندی طراحی شده است که تا حدودی خنده دار است. ما حفره های طرح را نادیده می گیریم که به اندازه کافی بزرگ باشد تا گرند کنیون را پر کند. بالاخره این کاری بود که نمایش انجام داد. شخصیت ها آنقدر متراکم هستند که احتمالاً می توانند گلوله ها را با آن متوقف کنند. دیالوگ در مواقعی به طرز خارق العاده ای احمقانه و به طرز خنده آور احمقانه ای است که گاه به گاه ضربان قلب دارد. این اولین بار در سال 1988 منتشر شد و کیفیت هنری (نه سبک) به نظر می رسد. تمام نشانه های بد انیمه دهه 80 تا 90 که می توانید به آن فکر کنید را دارد، حتی اگر دیالوگ پنیر DOOM را نادیده بگیرید. استفاده مکرر از همان دگرگونی‌های طولانی و توالی‌های حمله (نه فقط صدا زدن نام حمله و شروع آن، بلکه حرکت واقعی) برای کاهش هزینه‌ها و صرفه‌جویی در زمان در نوشتن طرح با پر کردن طول قسمت. تنها نمایشی که فکر می‌کنم بدتر از این بود، کارتون قدیمی «اسکوبی دو» بود. شخصیت کودک آزاردهنده/مخاطب ایستاده که هیچ هدفی جز نجات و غر زدن ندارد. دلبستگی زیادی به شخصیت زن مجرد در بازیگران اصلی. و سپس یک آنتاگونیست زن اضافه می شود که او نیز بسیار بدبخت می شود. طرفدار حیوانات حساس. راحت (با آرم کپی رایت) بدجنس بازی. یک سکانس بیسبال واقعا تصادفی که... هنوز متوجه نشدم. اصلا اما میدونی. چرا که نه؟ به هر حال قهرمانان فقط 14-15 نفر هستند. این بدان معنا نیست که ایده‌ها و قسمت‌های داستانی خیلی خوبی در سریال وجود ندارد. E03، E05، E10، E21، و E32 به طور خاص به قلب من نزدیک هستند. من تعصب دارم چون طرفدار ریو هستم، اگر واضح نبود. اگر به دنبال پنیری هستید که آنقدر بد است که خنده‌دار است، این موضوع باعث می‌شود که آن را کاملاً درست نکنید؟ مطمئناً، DOOM تقریباً حداقل سه بار در هر قسمت به دیالوگ‌های هر شرور اضافه می‌شود، و هیاهو بین علوفه‌های تخیلی خوب و پنیر واقعی در نوسان است، اما خب... این احتمالاً آن چیزی نیست که می‌خواهید برای قهقهه‌ها و قهقهه‌ها تماشا کنید. مست می شوی یا چیزی بیشتر اوقات برای آن خیلی کند است. اگر چه اگر دوبله انگلیسی را تماشا می کنید، حداقل از این واقعیت لذت ببرید که مت هیل، صداپیشگی ریو، صداپیشگی اد را نیز از "اد، اد، و ادی" بر عهده داشته است. "مادر شما چکمه های ارتش می پوشد" واقعاً دوبله انگلیسی احمقانه عزیز من. (حتی من از شما می پرسم این خط به چه معناست) سریال پتانسیل زیادی دارد. بستری غنی از افسانه های فانتزی ژاپنی در این نمایش وجود دارد که شما آن را در تعداد زیادی از شوون های دوران به راحتی قابل بازیافت نمی بینید. من دوست دارم یک اقتباس مدرن از این ببینم. دیدنی خواهد بود. به خصوص اگر بازیگران اصلی شخصیت را توسعه دهند. این هنر، با وجود کیفیت عمومی دهه 80-90، دارای سبکی منظم است که می تواند در یک نمایش مدرن به خوبی عمل کند. زره ها همگی دارای طرح های منظمی هستند، به ویژه Shiroi Kikotei. جای تعجب نیست که این استودیویی است که در سال 2000 فیلم «اسکافون» را تولید کرد، چه خوب و چه بد. اولین ED، "دور"، اثر Mariko Uranishi، بسیار خوب است. بقیه موسیقی ها فراموش شدنی است. به نظر می رسد به طور مبهم به یاد می آورم که OPهای انگلیسی بسیار بد بودند، اما آنقدر از زمانی که دوبله را تماشا کردم می گذرد که خوشبختانه از حافظه ام محو شده است. راستش را بخواهید، اگر این را به خاطر عامل نوستالژی تماشا نمی‌کنید، پیشنهاد می‌کنم از آن صرفنظر کنید. اصلا پیر نشده و آیا OVA ها بد هستند؟ آره. بله آنها هستند. هر سه تاشون اوه شما نمی دانستید OVA وجود دارد؟ چقدر برای شما خوش شانس است. متأسفانه واقعاً جایگزینی وجود ندارد که به همان ژانرهای مشابه این برسد که من توصیه می کنم. نمایش های بیش از حد مکا یا سامورایی به دلایل مشابه و تا حدودی بدتر، به خصوص مربوط به همان دوران، وحشتناک هستند. "Natsume Yuujinchou" یک نمایش فوق‌العاده/فانتزی با محوریت ژاپن است که من همیشه توصیه می‌کنم، اما این نمایش شوون یا مچا نیست. "Macross Frontier" زیبا است، با طرح و داستان خوب و موسیقی عالی، حتی اگر تسلیم برخی از مشکلات ژانر مکانیکی باشد. "کاتاناگاتاری" یک نمایش فانتزی سامورایی محور به زیبایی طراحی شده و تلطیف شده با صحنه های مبارزه عالی است که فاکتور کورنبال را در بر می گیرد، بنابراین ممکن است بهترین جایگزین باشد. اگر می‌خواهید محصولی مدرن‌تر از این استودیو با انیمیشنی زیبا داشته باشید، فیلم «Escaflowne» را امتحان کنید که دارای انیمیشن Bones است تا به آن جلای کاملی از داستان‌گویی بدهد.

در اینجا چیزی است که یک "کلت-کلاسیک" در نظر گرفته می شود. ساخته شده توسط Sunrise Studio 2 (Zeta Gundam)، Yoroiden Samurai Troopers یا Ronin Warriors پشتوانه ای برای تبدیل شدن به یک انیمیشن مناسب در بدترین حالت را دارد. حتی کارکنان درگیر مانند کارگردان ماساشی ایکدا (گوندام وینگ، اینویاشا) و با شینجی تاکاماتسو (پس از جنگ گاندام ایکس، گینتاما) که کارگردانی استوری‌برد و اپیزود را انجام می‌دهند، رونین جنگجویان همه ابزارها را برای موفقیت در اختیار دارند. در نهایت، صداپیشگی، انگلیسی و ژاپنی، همگی از بازیگران شناخته شده در صنعت انیمه هستند. با این حال، حتی با یک شرکت قوی و یک کادر قوی، با نوشتن وحشتناک فراتر از تصور، این انیمه نمی تواند آن را جبران کند. طرح فوق العاده ساده است. یک دیو به نام تالپا در گذشته شکست خورده بود و با چهار سرسپردۀ شرور خود برای تسخیر دنیای فانی برمی گردد. اکنون پنج جنگجو باید در راه او بایستند تا او را شکست دهند. کمی جلوتر برویم، هر قهرمان دارای زرهی از عناصر مختلف با یک فضیلت و همچنین چهار مرد بد است. Ronin Warriors دارای یک موسیقی تکراری معمولی و غیر الهام‌بخش است، با سکانس‌های پویانمایی ضعیف که دائماً بازیافت می‌شوند. به عنوان مثال، تغییرات و قدرت ها بارها و بارها در هر قسمت استفاده می شود که حدود 40٪ از هر قسمت را تشکیل می دهد. بقیه اپیزود شامل هیچ توضیحی برای هیچ چیز نیست، فقط این واقعیت است که شر در حال غلبه است و باید شکست بخورد. چیزی که این نمایش بیش از همه کم دارد این است که هیچ چیز اصلی نیست. این یک تیم قهرمان پنج نفره، با یک معلم زن بی فایده، یک پسر بی‌فایده که همیشه مانع می‌شود، و یک حامی حیوان دیوانه (ببر سفید) است که تمام کارکرد آنها اساساً این است که مزاحم‌های حاشیه‌ای باشند. رونین جنگجویان با داستان کم یا بدون داستان، توسعه شخصیت های وحشتناک، انیمیشن ضعیف، موسیقی ملایم و نوشته های وحشتناک، نمایشی است که باید از آن چشم پوشی کرد. هرکسی که برای این نمایش نوستالژی دارد باید از ترس خراب کردن خاطرات دوران کودکی کاملاً واضح بماند.